بررسی شعارهای انقلاب بهمن 57 و دستاوردهای آن ها در ایران امروز (A study of the slogans of the Revolution of 1979 and their achievements in Iran today)

Posted on by Niloofar Jalili

**The English text Below**

در علم جامعه شناسی،  بررسی شعارهای انقلاب های مردمی بسیار حائز اهمیت بوده چرا که علل نارضایتی مردم از شرایط فعلی و خواسته های واقعی مردم در آنها نمود پیدا میکند . ثبت و ضبط شعارهای یک انقلاب، علاوه بر جامعه شناسان ،  به همه اقشار جامعه کمک میکند تا دلایل انقلاب را از یاد نبرند و همواره بتوانند مقایسه ای بر وضعیت پیش از انقلاب و پس از آن ، داشته باشند تا بتوانند عملکرد دولتمردان و دستاوردهای آنان را ارزیابی کنند . حتی میتوان روند و جهت گیری یک انقلاب را از طریق شعارهای سر داده شده بررسی کرد . قطعا وقتی تغییری به بزرگی یک انقلاب در یک کشور روی میدهد ، احزاب و قدرت های بسیاری تلاش میکنند تا نتیجه انقلاب را به نام خود کنند . این دقیقا همان نقطه سرنوشت سازیست که میتواند از انقلاب مردمی ، حکومتی سازنده و دموکراتیک و عادلانه  و یا در تقابل آن ، حکومتی سرکوبگر و غیر انسانی بسازد . وقتی عموم افراد یک جامعه ، نااگاه و بدون اطلاعات کافی از شرایط فعلی و تصوری واضح از آنچه میخواهند ، دست به انقلاب بزنند ، نتیجه، مسلما به آنچه آنها تصور میکردند ، حتی نزدیک هم نخواهد بود و حتی ممکن است در تقابل با اهداف انقلاب مردمی برخیزد. انقلاب 57 هم از این قاعده مستثنی نبود .مسلما مردم از حکومت پهلوی به تنگ آمده بودند و عموم شعار ها رنگ و بوی اعتراضی به دخالت بیگانگان در امور داخلی کشور را داشت . در شعارهایی که قبل از پاییز 57 ، توسط مردم و بخصوص دانشجویان استفاده میشده ، کمتر نام خمینی و جنبش او به گوش میخورد . نمونه ای از شعارهای مردم به این شکل بوده است  : *نصرُ من‌الله و فتحٌ قریب، مرگ بر این سلطنت پرفریب .  *ما می‌گیم شاه نمی‌خوایم، نخست‌وزیر عوض می‌شه! ما می‌گیم خر نمی‌خوایم، پالون خر عوض می‌شه! نه شاه می‌خوایم نه شاپور، لعنت به هرچی مزدور!  * ما شیر و موز نمی‌خوایم، ما شاهِ دزد نمی‌خوایم (در مدارس)  .اما میتوان سیر تغییرات شعارها را پس از پاییز 57 به خوبی مشاهده کرد. جایی که احزاب با شعارهای خود به میدان آمدند و حمایت خود را از خمینی اعلام کردند . بطور مثال : حزب توده ایران، برنامه انقلابی آیت‌الله خمینی را مورد تأیید قرار می‌دهد.  *درود بر چریک‌های مسلمان و فدایی امام خمینی  * درود بر خمینی رهبر ما مجاهدین  *رهبر نهضت آزادگانست آیت‌الله خمینی / انقلابی‌ترین مرد جهانست آیت‌الله خمینی.  به گفته احمد سلامتیان ، نماینده اولین مجلس شورای اسلامی ، نه تنها شعارها ، بلکه پلاکاردها و عکس های دیده شده در دست مردم ، قبل و بعد از پیروزی انقلاب متفاوت است . “پیش از انقلاب در پلاکاردهای گروه‌ها و دسته‌های مختلف عکس‌های محمد مصدق، علی شریعتی یا عکس‌های قربانیان سرکوب دیده می‌شود ولی پس از انقلاب جز عکس روح‌الله خمینی و پلاکاردهای بزرگ و پرچم‌های مذهبی باقی نماند.“  . مورد دیگری که از شعارهای انقلاب میتوان استخراج کرد ، سطح فرهنگی جامعه در زمان خود هست . این که مردم با چه سطح دانش و فکری و با چه میزان آگاهی ، دست به چنین حرکت بزرگی زدند ؟ ایرانیان به داشتن فرهنگ شفاهی ، همیشه زبانزد بوده اند و  به همین دلیل شعر در تاروپود تاریخ ایران بافته شده . دقیقا به همین دلیل میتوان سطح سواد و فرهنگ عمومی را از طریق همین شعارها که از دل کوچه و بازار ، چه برای مخالفت با شاه ، یا فرح و یا افراد دیگر سلطنت زاییده شدند را تخمین زد .  مسلما کیفیت یک انقلاب مردمی را ،  آگاهی و سطح سواد اجتماعی و مدنی و حتی حقوقی  معترضین تعیین میکند ، که با اندکی جستجو در بین عموم شعارها به ضعف این آیتم ها در میان معترضین به خوبی پی میبریم و خب نتیجتا ، انقلاب با هزینه خون و جان آحاد مردم ، اما نه برای مردم و خدمت به مردم ، پیروز میشود . از معروف ترین شعارهایی که در انقلاب 57 به گوش میرسید ” استقلال ، آزادی ، جمهوری اسلامی ” بود . شاید زیبنده ترین و فریبنده ترین شعار انقلاب هم همین باشد . سه کلمه اساسی که میتوانست پایه های دموکراسی را بنا کند . خمینی در تعریف اهداف این شعار اینگونه گفت :  استقلال ، آزادی  یعنی با کمال صراحت، مخالفت خود را‏‎ ‎‏اظهار و در سرنگون کردن آن (علت مخالفت) کوشا باشید و در غیر این صورت، روی استقلال و آزادی را‏‎ ‎‏نمی بینید. جمهوری و یا مشارکت  یعنی باید با حکومت عدل موافق و به حاکم عادل دل ببندید و از رژیم غیراسلام و غیراسلامی‏‎ ‎‏که در رأس آن رژیم منحط پهلوی است، تبرّا کنید و اسلامی یعنی ،  سرلوحه هدفتان اسلام و احکام عدالت پرور آن باشد و ناچار بدون حکومت اسلامی‏‎ ‎‏عدالتخواه، رسیدن به این هدف محال است. تولاّ و تبرّا دو اصل اساسی اسلام است. شعارهای زیادی در باب استقلال بر زبان ملت بود ، از جمله :

 نفت رو کی برد؟ آمریکا

گاز رو کی برد؟ شوروی

پولش رو کی خورد؟ پهلوی

مرگ بر این سلطنت پهلوی

میتوان گفت ، جمهوری اسلامی که ترکیبی از مردم و اسلام بود نقطه عطف انقلاب و تقابل اصلی مردم با حکومت سلطنتی پهلوی بود که مردم نقشی در آن نداشتند و حکومت بر اساس پایه های دینی و اسلامی اداره نمیشد و بنظر میرسد ملت ایران در آن زمان اعتقادی به جدایی دین از سیاست نداشتند. در جایی که رهبران جمهوری اسلامی معتقدند که در نیم قرن گذشته پس از انقلاب ، به پیشرفت های چشمگیر در حیطه استقلال و آزادی و جمهوریت دست پیدا کرده اند ، بنظر می آید ملت ایران امروز ، خشمگین تر و با نفرت و بی اعتمادی بی سابقه نسبت به حکومت ، درصدد تکرار تاریخ است . اعتراضات پی در پی در ایران با فاصله های زمانی کمتر و با شدت بیشتر اتفاق می افتد ، شعارها در دوران انقلاب ، عموما به فضای سیاسی اشاره داست ، حال آنکه شعارهای امروز در وهله اول حول محور معیشت و حفظ بقا میگردد . علاوه بر این نسل جدید ایران ، با ابزار تحصیلات ، سواد  و  همچنین فضای مجازی ، نگاهی متفاوت به خواسته های خود دارند . آنها استقلال کشور را در قالب ابراز تنفر و سر دادن شعارهای نفرین آلود بر دیگر کشورها نمیبینند بلکه خواهان صلح در خاورمیانه و جهان ، در قالب گفتمان و ارتباط و احترام  متقابل هستند  .  آنها صرفا انتخابات فرمالیته را نمیپذیرند و آزادی را در قالب آزادی بیان و عقیده طلب میکنند . حکومت جمهوری اسلامی که دم از آزادی و امنیت مدنی میزند ، همچنان مثل اوایل انقلاب،   با وحشیگری زنان را مجبور به حفظ حجاب اجباری میکند ، اما زنان امروز ، با زنان دیروز بسیار متفاوت هستند و شرایط به گونه ایست که هر روز زنان زیادی در مقابل این زور و اجبار مقاومت میکنند و با رسانه ای کردن آن ، دیگران را نیز به این حرکت اجتماعی دعوت میکنند  . با وجود اینکه حکومت ، از تمام منابع خود برای ممانعت کردن از ارتباط فکری نسل جوان ایرانی با فضای خارجی و کسب آگاهی و سواد اجتماعی استفاده میکند ، اما شانسی در برابر قدرت بی نهایت پیشرفت تکنولوژی امروز در زمینه فناوری اطلاعات نخواهد داشت . پس از انقلاب،  مردم به واقع شاهد افول ارزش های انسانی بوده اند بطوری که هیچ کسی از حضور خود برای رقص و پایکوبی پیروزی انقلاب 57  حرفی نمیزند . نسل پیشین ایران ، با نگاهی پشیمان و خجالت زده به نقش خود در انقلاب نگاه میکنند و آن را زاده شور میخوانند و نه شعور و آگاهی  . آنها پا به پای جوانان در اعتراضات اخیر شرکت میکنند تا شاید مرهمی بر این عذاب وجدان گذارند . استقلال ایران در دو دهه اخیر به طرز فاجعه باری مورد تعرض قرار گرفته است . اگر منابع ایران دیروز در دستان آمریکا و انگلیس بود ، ایران امروز ، لانه دوم چین و روسیه شده است . توافق نامه هایی که حتی بسیاری از اسناد و مفاد آن علنی نشده . در جایی که حکومت ایران معتقد است که با دعوت چین و روسیه به توافق نامه های این چنینی ، سیلی محکمی به آمریکا زده است ، مردم ایران هر روز بیش از پیش با بحران های معیشتی دست و پنجه نرم میکنند . گرچه نگاه خمینی به استقلال، قطع وابستگی از غرب بود حالا فرزندان انقلاب دست همسایگان شرقی را به سفره های مردم کشانده اند . مساله اینجاست که ماهیت این همکاری های دوستانه بلند مدت چین و روسیه با کشورهای کوچک تر که بخصوص ضعیف تر شده اند همان استعمار است  ، طرح‌های غیرنظامی و به اصطلاح عمرانی این قراردادها که عموما بسیار بلند مدت هست و عموما نیمه کاره رها میشود ، نیز برای حفظ ظاهر بوده تا  طبیعت نظامی-امنیتی این همکاری ها را بپوشاند. وگرنه اگر بحث توسعه کشور بود ، چه نیازی به این توافق نامه های پنهانی وجود داشت . در بحث آزادی نیز ، میتوان گفت ، اگر خود شخص خمینی ، امروز بالای منبر میرفت و سخنرانی خود را ایراد میکرد ، قطعا وی را زندانی یا سر به نیست میکردند . نتیجه انقلاب در بعد آزادی ، تنها به خفقان و سرکوب ختم شد . اگر دیروز ساواک شکنجه میکرد ، امروز ارگان های متعدد نظام این کار را حتی بدون پنهانکاری انجام میدهند. و بحث جمهوری اسلامی که خود در مفهوم پارادوکس دارد . جمهوریت بر مبنای مردم سالاری ، آزادی فعالیت احزاب ، عدم سانسور مطبوعات و انتخابات شفاف و واقعی بنا میشود و در مفهوم اصلی تر آن ، قدرت نباید در دستان یک نفر ، برای مدت طولانی باقی بماند . حال آنکه ، جمهوری اسلامی ، عدالت ، صداقت و مروت ، را نیز به آن اضافه میکند . اما در ایران ، متاسفانه دولتمردان پس از انقلاب،  نه تنها به هیچ یک از این موارد پایبند نبودند ، بلکه حتی در عموم موارد ، در خلاف جهت این مسیر حرکت کرده اند . فساد اقتصادی ، دزدی های کلان از بیت المال و عدم پاسخگویی به مردم ، اختلاس ، توافق نامه های ننگین ، نظام پلیسی و نظامی ، تغذیه گروه های تروریستی منطقه و بی توجهی به وضع معیشت مردم در داخل کشور ، سوق دادن نظام آموزش و پرورش به سمت فضای دینی اسلامی و ایدئولوژیک و تلاش در جهت دور نگه داشتن افکار و اذهان عمومی از کسب آگاهی و سواد مدنی و اجتماعی از عرصه های بین المللی ، گوشه ای کوچک  از دستاوردهای انقلاب 57 بود . چه کسی فکرش را میکرد ؟ عبارتی که تنها ریشه در عدم احساس مسئولیت افراد جامعه پیش از انقلاب دارد. سوال اینجاست ، اگر جامعه قبل انقلاب 57 را افرادی تشکیل میدادند که تاریخ را خوانده بودند ، درک متوسطی از مبانی دموکراسی و جمهوریت داشتند و بیش از آنکه خود را فدایی رهبر خود بدانند ، از برنامه ها و شیوه وی برای جامه عمل پوشاندن به آنها سوال میکردند و به این اصل واقعا باور داشتند که دولتمردان باید در خدمت مردم باشند ، آیا اصلا انقلابی صورت میگرفت؟ آیا شرایط امروز ایران این چنین بود ؟ 

English Text :

In sociology, the study of the slogans of popular revolutions is very important because the causes of people’s dissatisfaction with the current situation and the real demands of the people are reflected in them. Recording the slogans of a revolution, in addition to sociologists, helps all sections of society not to forget the reasons for the revolution and always be able to compare the situation before and after the revolution, so that they can measure the performance of statesmen and their achievements. Evaluate. One can even examine the course and direction of a revolution through slogans. Certainly, when there is a change in the magnitude of a revolution in a country, many parties and powers try to name the result of the revolution after themselves. This is exactly the crucial point that can turn a people’s revolution into a constructive, democratic government, or, in contrast, an oppressive and inhumane government. When the general public of a society, unknowingly and without sufficient knowledge of the current situation and a clear idea of ​​what they want, start a revolution, the result will certainly not be even close to what they imagined, and may even be contrary to the goals of the popular revolution. The Revolution of 1957 was no exception to this rule. Certainly, the people were fed up with the Pahlavi monarchy, and most of the slogans had the aims of protest against the interference of foreigners in the internal affairs of the country. In the slogans used by the people, especially the students, before the fall of 1957, the name of Khomeini and his movement is rarely heard. An example of the slogans of the people has been as follows: * The victory of God and the imminent conquest, death to this deceitful kingdom. * We say we do not want a king, the prime minister gets changed! We say we do not want a donkey, the donkey’s palon changes! We do not want a king, not Shapur(Pahlavi governer), damn everything mercenary! * We do not want milk and bananas, we do not want the king of thieves (in schools, milk and banana were served to kids everyday). Where the parties came out with their slogans and declared their support for Khomeini. For example, the Tudeh Party of Iran endorses Ayatollah Khomeini’s revolutionary program. * Greetings to the Muslim Cheriks and Imam Khomeini’s devotion * Greetings to Khomeini, our leader Mojahedin * Leader of the free movement Ayatollah Khomeini / Ayatollah Khomeini is the most revolutionary man in the world. According to Ahmad Salamatian, a member of the first Islamic Consultative Assembly, not only the slogans, but also the placards and photos seen in the hands of the people before and after the victory of the revolution are different. “Before the revolution, pictures of Mohammad Mossadegh, Ali Shariati or pictures of victims of repression were seen on the placards of various groups and groups, but after the revolution, there were only pictures of Ruhollah Khomeini and large placards and religious flags.” . Another thing that can be deduced from the slogans of the revolution is the cultural level of the society in that time. With what level of knowledge and education and with what level of awareness did the people make such a big move? Iranians have always been famous for their oral culture, which is why poetry is woven into the Iranian history. Precisely for this reason, the level of literacy and public culture can be estimated through the same slogans that were born from the heart of the street and the bazaar, whether to oppose the Shah, Farah or other people of the monarchy. Certainly, the quality of a popular revolution is determined by the awareness and level of social, civic and even laws literacy of the protesters, which with a little searching among the general slogans, we realize the weakness of these items among the protesters. People gave their lives to this revolution , but results were not for the people and serving the people. One of the most famous slogans heard in the Revolution of 1957 was “Independence, Freedom, Islamic Republic”. This is perhaps the most beautiful and seductive slogan of the revolution. Three key words that could lay the foundations of democracy. In defining the goals of this slogan, Khomeini said: “Independence, freedom means expressing your opposition explicitly and be diligent in overthrowing it (the reason for opposition), and otherwise, focus on independence and freedom won’t be possible. Republic or participation means that you should agree with the government of justice and be loyal to the just ruler and get rid of the non-Islamic and non-Islamic regime headed by the degenerate Pahlavi regime, and Islamic means the main goal of Islam and its rules. And it is inevitably impossible to achieve this goal without a just Islamic government. There were many slogans about independence, including:
Who took the oil? America
Who took the gas? Soviet Union
Who ate his money? Pahlavi
Death to this Pahlavi monarchy
It can be said that the Islamic Republic, which was a combination of people choosing and Islam, was the turning point of the revolution and the main confrontation of the people with the Pahlavi monarchy in which the people had no role and the government was not governed by religious and Islamic principles. The people did not believe in separation religion from politics. Where the leaders of the Islamic Republic believe that in the last half century after the revolution, they have made significant progress in the field of independence, freedom and republic, the Iranian people today seems more angry and with unprecedented hatred and distrust to the government, it seeks to repeat history. Protests in Iran occur at shorter intervals and with greater intensity. Slogans during the revolution generally referred to the political situation, while today ‘s slogans revolve primarily around livelihoods and survival. In addition, the new generation of Iran, with the tools of education, literacy and Internet, have a different view of their demands. They do not see the country’s independence in the form of expressing hatred and chanting cursed slogans at other countries, but want peace in the Middle East and the world, in the form of discourse and communication and mutual respect. They simply do not accept formal elections as level of freedom and demand freedom in the form of freedom of expression and opinion. The government of the Islamic Republic, which inspires freedom and civil security, still brutally forces women to wear the hijab, as it did in the beginning of the revolution, but women today are very different from women yesterday, and the situation is such that many women resist this force and by sharing it through the media, they invite others to this social movement. Although the government uses all its resources to prevent the young generation of Iran from connecting intellectually with the outside world and gaining social awareness and literacy, it will not stand a chance against the infinite power of today’s technological advances in information technology. After the revolution, the people have really witnessed the decline of human values, so that no one talks about their presence to dance and celebrate to the victory of the 57th revolution. The previous generation of Iranians look at their role in the revolution with a remorseful and embarrassed look and call it the result of passion and not consciousness. They are taking part in the recent protests along with the youth in order to perhaps heal this torment of shame. Iran’s independence has been catastrophically attacked in the last two decades. If Iran’s resources were in the hands of the United States and Britain yesterday, today Iran has become the second nest of China and Russia. Agreements that many of its documents and provisions have not even been showed to the public. Where the Iranian government believes that by inviting China and Russia to such agreements, was a success against the US, the Iranian people are increasingly struggling with livelihood crises. Although Khomeini’s view of independence was to cut the dipendency with the West, now the current government have dragged the eastern neighbors to the iran’s resources. The problem is that the nature of this long-term friendly cooperation between China and Russia with smaller countries, which have become particularly weak, is the same as colonialism. Preservation has been seen to cover the military-security nature of this cooperation. Otherwise, if there was a discussion about the development of the country, what was the need for these secret agreements. In the discussion of freedom, it can be said that if Khomeini himself had gone to the pulpit today and delivered his speech, he would certainly have been imprisoned or beheaded. The result of the revolution in the dimension of freedom was only suffocation and repression. If SAVAK tortured yesterday, today many organs of the system do so even without concealment. And the discussion of the Islamic Republic, which itself has a paradox. The republic is based on democracy, freedom of association, non-censorship of the press and fair and genuine elections, and in its most basic sense, power should not remain in the hands of one person for long. Meanwhile, the Islamic Republic adds justice, honesty and kindness to it. But in Iran, unfortunately, the post-revolutionary government not only did not adhere to any of these issues, but even in most cases, moved in the opposite direction. Economic corruption, grand thefts from the nation resources and non-accountability to the people, embezzlement, shameful agreements, police and military system, feeding terrorist groups in the region and neglecting the livelihood of the people inside the country, leading the education system to The position of the Islamic and ideological religious atmosphere and the effort to keep the public thoughts and minds away from gaining awareness and civic and social literacy from the international arena were a small part of the achievements of the Revolution of 1957. Who would have thought? A phrase that is only rooted in the lack of sense of responsibility of members of society before the revolution. The question is, if the society before the Revolution of 1957 consisted of people who had read history, had a mediocre understanding of the foundations of democracy and republic, and questioned his plans and methods for carrying them out, rather than considering himself the devotee of his leader. They did and they really believed in this principle that the rulers should serve the people, was there a revolution at all? Was this the situation in Iran today?

 ” استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی ” independence freedom Islamic Republic

Posted on by Niloofar Jalili

**English text Below**

بهمن ماه 1357 ، نقطه پررنگ  تاریخ معاصر ایران بود. فارغ از شکل و شیوه این انقلاب ، که بیشتر حاصل شور و هیجانی بدون آگاهی و دانش بود ، جز فلاکت و بدبختی برای مردم دستاورد دیگری نداشت . این درس عبرتی برای تمام ایرانیان و حتی جهانیان بود تا به اهمیت آگاهی و تفکر، پیش از هر اقدام سرنوشت ساز ، پی ببرند . مردم از دخالت قدرت های خارجی در اقتصاد و سیاست ایران به ستوه آمده بودند و با شعار استقلال ، آزادی ، جمهوری اسلامی ، در رویای کشوری آزاد و مستقل و موفق بودند . جایی که بتوانند در سایه عدالت و پیشرفت ، ایرانیان را به والاترین عرصه انسانیت برسانند ، به گونه ای که در سرتاسر دنیا ، با افتخار ، فرهنگ ایرانی را به سینه خود سنجاق کنیم و برای همه مردم دنیا الگو شویم . اما چه شد ؟؟ چه اتفاقی افتاد که در دهه اخیر ، ایران تن به ننگین ترین قراردادهای سیاسی با کشورهایی چون روسیه و چین تن داده است ؟ سند همکاری 25 ساله ایران و چین ، چه تفاوتی با قرارداد ترکمانچای داشت ؟ سندی که زیرساخت های  نظامی، امنیتی، فرهنگی و قضایی  داشته و ابعاد محرمانه و پنهان آن ، راه را برای دست اندازی به منابع گاز و نفت ایران و منابع طبیعی ، بسیار هموار کرده است . سندی که بطور قطع ناقض اصل 77 قانون اساسی (عهدنامه‌ها، مقاوله‌نامه‌ها، قراردادها و موافقت‌نامه‌های بین‌المللی باید به تصویب مجلس شورای اسلامی برسد) است . آیا برای دولتمردان سینه چاک انقلاب ، استقلال یعنی ، منابع آبی و دریایی را به دست بیگانگان سپردن ؟ نفت را به بهایی اندک بخشیدن ؟ وارد کردن نیروی نظامی چینی به داخل ایران ؟ اجرای اینترنت ملی با همکاری چین ؟ سوال این جاست آیا هدف غایی جمهوری اسلامی ایران ساختن فردایی بهتر برای کشور است یا بقای رژیم به هر قیمت ! مردم ایران برای آزادی شعار سر دادند چراکه این عبارات را از دهان رهبر انقلاب شنیده بودند . ایران امروز ، بزرگترین زندان برای روشنفکران و فعالان عرصه فرهنگ و سیاست است . بازار اختلاس و دزدی گرم و اختلاس گران و دزدان سرمایه ملی ، تعطیلات خود را در کانادا و آمریکا میگذرانند و فرزندان خود را در این کشورها بدنیا میاورند . در جمهوری اسلامی ایران ، زندان برای شهروندانی ست که اعتراض کرده اند . چون در این رژیم اعتراض ، جرم است و انتقاد یعنی تلاش برای براندازی نظام و چه راحت نظام قضایی ایران امروز ، بیگناهان را پای چوبه دار میفرستد . حق حیات ، حق آزادی بیان و عقیده ، دموکراسی و بها بخشیدن به ارزش های انسانی که پایه های جوامع مدرن امروزی هستند، در رژیم جمهوری اسلامی ایران ، بی شباهت به یک شوخی بی مزه نیست . مردم جمهوری میخواستند، این را هم خمینی به آنها یاد داده بود . اصل اساسی جمهوری بر نبود منصبی دائمی برای شخص اول مملکت است و هیچ کسی نمیداند جمهوری اسلامی ایران ، چگونه جمهوری است که شخص اول مملکت حتی بعد از گذشت پنج دهه ، حاضر به ترک منصب خود نیست .اصالت مردم سالاری چنان توسط حکومت خدشه دار شده است که مردم دیگر حتی حاضر به رای دادن نیستند و آن را امری فرمالیته و خالی از ارزش میدانند. حق مردم و انقلابشان این نبود اما باشد که فراموش نکنیم تاریخ بخوانیم و بدانیم برای جامعه ناآگاه ، فردایی بهتر از این متصور نیست و نخواهد بود .

ما جمعی از فعالان حقوق بشر، از دولت مردان ایران میخواهیم تا در جهت  احقاق حق وعدالت و اجرای ماده 3اعلامیه جهانی حقوق بشر که حق حیات و امنیت، و به دنبال آن ماده 6 که اشاره به ارزش انسانی در همه جا  دارد قدم بردارد و با اجرای مردم سالاری و دموکراسی ، ملت را در اتخاذ تصمیمات مهم برای آینده کشور دخیل کند .

English Text :

” independence freedom Islamic Republic “
February 1978 was a highlight of contemporary Iranian history. Regardless of the form and method of this revolution, which was mostly the result of excitement without awareness and knowledge, there was nothing for the people but misery and misery. This lesson was an example for all Iranians and even the world to realize the importance of awareness and thinking before any decisive action. The people were annoyed by the interference of foreign powers in Iran’s economy and politics, and with the slogan of independence, freedom, the Islamic Republic, they dreamed of a free, independent and successful country. Where they can take Iranians to the highest realm of humanity in the shadow of justice and progress, so that all over the world, we can proudly pin Iranian culture on our chests and become a role model for all the people of the world. But what happened ?? What has happened that in the last decade, Iran has entered into the most shameful political agreements with countries such as Russia and China? What was the difference between the 25-year Iran-China cooperation document and the Turkmenchay agreement? A document that has military, security, cultural and judicial infrastructure, and its confidential and hidden dimensions, has paved the way for access to Iran’s gas and oil resources and natural resources. It is a document that definitely violates Article 77 of the Constitution (treaties, conventions, agreements and international agreements must be approved by the Islamic Consultative Assembly). For the statesmen of the heart of the revolution, is independence, that is, handing over water and sea resources to foreigners? Giving oil a small price? Importing Chinese troops into Iran? Implementation of the national Internet in cooperation with China? The question is whether the ultimate goal of the Islamic Republic of Iran is to build a better tomorrow for the country or the survival of the regime at any cost! The Iranian people chanted slogans for freedom because they had heard these words from the Supreme Leader. Iran today is the largest prison for intellectuals and cultural and political activists. The hot market of embezzlement and theft and embezzlers and thieves of national capital spend their holidays in Canada and the United States and give birth to their children in these countries. In the Islamic Republic of Iran, prison is for citizens who have protested. Because in this regime, protest is a crime and criticism means trying to overthrow the system and how easily the Iranian judicial system today sends the innocent to the gallows. The right to life, the right to freedom of expression and opinion, democracy and the appreciation of human values ​​that are the foundations of modern societies in the regime of the Islamic Republic of Iran are not unlike a tasteless joke. The people wanted a republic, which Khomeini had taught them. The basic principle of the republic is the absence of a permanent position for the first person of the country and no one knows how the Islamic Republic of Iran is a republic where the first person of the country is not willing to leave his post even after five decades. Is that people are no longer even willing to vote and consider it a formality and worthless. This was not the right of the people and their revolution, but let us not forget to read history and know that for an ignorant society, there can be no better tomorrow than this.

رضایت با ازدواج، حداقل سن برای ازدواج و ثبت ازدواجها (Satisfaction with marriage, minimum age for marriage and registration of marriages)

Posted on by Niloofar Jalili

**The English version below**

این کنوانسیون از ۹ دسامبر ۱۹۶۴ براساس ماده ۶ به اجرا درآمده است و براساس آن مردان و زنان در سن قانونی، بدون هیچ محدودیتی از نظر نژاد، ملیت یا دین، حق دارند ازدواج کنند و خانواده تشکیل دهند. مردان و زنان دارای حقوق برابر برای ازدواج، در طول ازدواج و در فسخ آن هستند.
۲ـ ازدواج باید فقط با رضایت کامل و آزادانه زوجی که قصد ازدواج دارند، ثبت شود، با یادآوری مجدد اینکه مجمع عمومی سازمان ملل متحد در قطعنامه (نهم) ۸۴۳ مورخ ۱۹۵۴ اعلام کرد بعضی رسوم، قوانین و روشهای باستانی مربوط به ازدواج و خانواده با اصول تعیین شده در منشور ملل متحد و اعلامیه جهانی حقوق بشر مغایرت دارند،
با یادآوری این امرکه کلیه کشورها، ازجمله آنهایی که مسئولیت اداره سرزمینهای غیرحاکم بر خود و تحت قیمومت را تا دستیابی آنها به استقلال بر عهده دارند یا بر عهده میگیرند، باید تمامی اقدامات مناسب را، با نظری به لغو چنین رسوم، قوانین و روشهای باستانی، با تضمین، ازجمله، آزادی کامل در انتخاب همسر، حذف کامل ازدواجهای کودکان و نامزدکردن دختران جوان پیش از سن بلوغ، تعیین مجازاتهای مناسب، هر جا لازم باشد، و تعیین دفتری دولتی یا دفتری دیگر که همه ازدواجها در آن ثبت شود، به عمل آورند. این کنوانسیون شامل ده ماده هست که به اختصار از آنها یاد میکنیم:

ماده اول – هیچ ازدواجی نباید بدون رضایت کامل و آزادانه دو طرف قانونا به ثبت برسد، چنین رضایتی پس از اطلاع رسانی مقتضی و در حضور مقام صالح برای اجرای مراسم ازدواج و شهود، به گونهای که به وسیله قانون تجویز شده، باید شخصا به وسیله دو طرف ابراز شود. در قانون اساسی ایران ، 4 شرط پیش زمینه ازدواج قانونی است که بدون آنها طرفین قادر به رسمیت بخشیدن به ازدواج خود نیستند .

اختلاف جنس (ازدواج زن و مرد) ، بدین معنا که ازدواج مرد با مرد و یا زن با زن پذیرفته نیست . ازدواج با مسلمان ( طبق ماده 1059 قانون مدنی، ازدواج مسلمان با غیرمسلمان در ایران جایز نیست) و فرد غیرمسلمان باید در ابتدا مسلمان شود . رضایت قلبی، اما درصورتی که دختر باکره باشد ،رضایت و  اجازه پدر شرط اول است مگر آنکه دختر بالای 30 سال باشد و یا مدرک کارشناسی ارشد و سابقه 5 سال بیمه داشته باشد . اهلیت (بلوغ و سلامت عقلی) . جدا از مواردی که انسانها به دلیل مذهب و یا جنسیت مجبورند از ازدواج با فرد مورد علاقه شان چشم پوشی کنند ، گزارش های بسیاری از رواج ازدواج های مصلحتی و اجباری وجود دارد که عموما از طرف خانواده های طرفین برنامه ریزی میشود و عموما با خشونت های مستقیم و غیرمستقیم فیزیکی و روحی روانی همراه است و تاثیرات بسیار مخربی بر طرفین ازدواج دارد و نقض حق مسلم فرد برای داشتن آزادی و اختیار است .  ازدواج های اجباری با دلایل مختلفی صورت میگیرند . بطور مثال هنوز در میان قبیله ها و عشیره ها ، برای آتش بس و تقویت روابط میان قبیله ای از ازدواج های مصلحتی استفاده میکنند بدون اینکه رضایت طرفین نقشی در آن اتفاق داشته باشد .  علاوه بر این ، فرهنگ مردسالارانه در جامعه باعث شده ، همواره با زنان به مثابه کالا رفتار شود . تا جایی که اپیدمی تجاوز به دختران برای مجبور کردن آنها به ازدواج و سو استفاده از ترس آنها از بی آبرویی و حرف مردم روز به روز در روستاهای ایران رو به افزایش است . در برخی خانواده‌ها نیز زن پس از مرگ شوهرش، به عنوان ارث به برادر همسرش یا فرد مجرد دیگری تعلق می‌گیرد. مرد نیز پس از مرگ برادر یا کسی از نزدیکانش، مجبور به ازدواج با زن او می‌شود. حفظ و نگه داشتن ثروت در خانواده‌های بزرگ، دلیل دیگر این ازدواج های مصلحتی ست و در نقطه مقابل ، فقر و نگرانی از آینده نیز دلیل دیگر آن است . ازدواج اجباری تبعات منفی روانی بسیاری را با خود به همراه می آورد که  گسترش خشونت های خانگی ، احتمال خودکشی ، اختلالات روانی و قتل های ناموسی ، نمونه های بارز آنها هستند .

ماده دوم : کشورهای طرف این کنوانسیون باید برای تعیین حداقل سن برای ازدواج اقدام قانونی انجام دهند. ازدواج هیچ فردی کمتر از این سن نباید به طور قانونی به وسیله هیچ فردی به ثبت برسد مگر در شرایطی که مقامی صالح با توجه به دلایل جدی و معتبر به نفع زوجی که قصد ازدواج دارند، با آن موافقت کند .در قانون اساسی جمهوری اسلامی ” عقد نکاح دختر قبل از رسیدن به سن ۱۳ سال تمام شمسی و پسر قبل از رسیدن به ۱۵ سال تمام شمسی منوط است به اذن ولیّ، به شرط رعایت مصلحت و با تشخیص دادگاه صالح.”  این در حالیست که کودک همسری در روستاها و جوامع کوچک ایران بطرز نگران کننده ای ،  امری عادی و پسندیده به حساب می آید و والدین با دلایل مختلف از جمله فقر و بیکاری ، کودکان خود را پیش از آنکه به بلوغ برسند پای سفره عقد مینشانند. در کنوانسیون حمایت از حقوق کودکان کلیه افراد زیر ۱۸ سال، طفل و نابالغ خوانده می شوند. با وجود این که ایران از امضاکنندگان حمایت از این لایحه بوده  اما ماده 1041 قانون مدنی ایران ، با آن مغایر است . متاسفانه با بدتر شدن شرایط اقتصادی در ایران ،  نرخ کودک همسری نیز روندی صعودی را در پیش گرفته . خانواده ها برای دریافت وام ازدواج و تسهیلات آن ، دختران خود را شوهر میدهند تا جایی که اعتراضات فعالان اجتماعی باعث شد ، سن دریافت تسهیلات 18 سال شود که حداقل فرد بتواند یک حساب بانکی از خود داشته باشد . تازه‌ترین آمار منتشر شده از سوی مرکز آمار ایران حاکی از ازدواج ۹۷۵۳ دختر ۱۰ تا ۱۴ ساله در بهار سال جاری است، که در مقایسه با آمار فصلی دو سال اخیر یک رکورد است. این آمار نشان از رشد ۳۲ درصدی ازدواج دختران ۱۰ تا ۱۴ سال نسبت به دوره مشابه در بهار سال ۱۳۹۹ دارد. طبق همین آمار ۴۵ هزار و ۵۲۲ دختر ۱۵ تا ۱۹ سال نیز در این بازه زمانی ازدواج کرده‌اند. این آمار تنها مربوط به ازدواج‌های ثبت شده در سازمان ثبت احوال است  . بر اساس این گزارش، این پدیده به همین جا ختم نمی شود و به تبع آن «کودک مادری»، «کودک پدری» و «کودک مطلقه» نیز در حال گسترش است. طبق آمار ثبت احوال از ۶ فروردین تا ۲۸ آبان سال جاری تولد ۹۶۹ کودک از مادر کمتر از ۱۵ سال و تولد ۴۴هزار و۸۹۶ کودک از مادران ۱۵ تا ۱۹ سال به ثبت رسیده است. این در حالیست که در سال‌های گذشته شماری از فعالان مدنی برای ممنوعیت کودک همسری تلاش‌ کرده‌اند، اما در سال ۱۳۹۷ طرح مربوط به ممنوعیت کودک همسری مورد مخالفت کمیسیون قضایی مجلس قرار گرفت. در آن زمان حسن نوروزی، درباره کودک همسری و مخالفت این کمیسیون و پیگیری طراحان این طرح عنوان کرد: متوجه نمی‌شوم چرا عده‌ای اصرار دارند مغایر شرع مقدس اسلام سن ازدواج را بالا ببرند. خراسان رضوی، آذربایجان شرقی، هرمزگان،‌ خوزستان، سیستان و بلوچستان، آذربایجان غربی و اصفهان بالاترین آمار کودک همسری را دارند . آمار و ارقامی در مورد ازدواج زیر سن قانونی، از سوی ثبت احوال منتشر می‌شود ولی آمارهای بسیاری هم هست که نهفته است.
ماده سوم : همه ازدواجها باید به وسیله مقامی صالح در یک دفتر اسناد رسمی مناسب به ثبت برسند. بسیاری از ازدواج ها در ایران با دلایل مختلف ، بطور رسمی ثبت نمیشوند . نمونه آن ، گسترش ازدواج های سفید در شهرهای بزرگ و ازدواج های خارج از عرف قانون در روستاهای کوچک هست . مثلا زمانی که عروس و داماد زیر سن قانونی باشند ، و یا ازدواج دوم و سوم یک مرد باشد ، و یا فرد مشکل قانونی داشته باشد و تمایلی به مواجه شدن با قانون را نداشته باشد ، در این حالت عاقد محلی را با یک دستنوشته می‌آورند و ازدواج صورت می‌گیرد. به هر روی ، ناآگاهی و بی خبری ، دلیل اصلی و ریشه ای همه این مشکلات است .
ازدواج اجباری ، کودک همسری و عدم ثبت ازدواج ناقض ماده 8 اعلامیه جهانی حقوق بشر : رعایت حقوق انسانی توسط قانون و    ماده 16: حق آزادی انتخاب همسر میباشد . به امید روزی که اذهان روشن و آگاه ، مانع چنین اتفاقات تلخی شوند و جان کودکان ایران ، قربانی فقر مالی و بدتر از آن ، فقر فرهنگی و انسانی نشود.

English Text :

Satisfaction with marriage, minimum age for marriage and registration of marriages
This convention has been in force since December 9, 1964, according to which men and women of legal age have the right to marry and to found a family, without any limitation due to race, nationality or religion. Men and women have equal rights to marry, to marry and to divorce.

  1. Marriage shall be entered into only with the free and full consent of the intending spouses. Contradict the principles set out in the Charter of the United Nations and the Universal Declaration of Human Rights,
    Recalling that all countries, including those responsible for the administration of non-sovereign territories until they achieve independence, must take all appropriate measures, with a view to repealing such ancient customs, laws and practices, Guaranteeing, for example, complete freedom to choose a spouse, the complete abolition of child marriages and the nomination of young girls before puberty, the imposition of appropriate penalties where appropriate, and the appointment of a government or other registry office in which all marriages are recorded; To act. This convention contains ten articles, which we will briefly mention:
    Article 1 – No marriage shall be lawfully registered without the full and free consent of both parties. Express both sides. In the Iranian constitution, there are four preconditions for legal marriage, without which the parties will not be able to recognize their marriage.
    Gender difference (marriage between a man and a woman), meaning that marriage between a man and a woman or between a woman and a woman is not accepted. Marriage to a Muslim (according to Article 1059 of the Civil Code, Muslim marriage to non-Muslims is not allowed in Iran) and a non-Muslim must first become a Muslim. Heartfelt consent, but if the daughter is a virgin, the consent and permission of the father is the first condition unless the daughter is over 30 years old or has a master’s degree and 5 years of insurance history. Competence (maturity and mental health). Aside from the fact that people are forced to give up marriage to their loved ones because of religion or gender, there are many reports of the practice of forced and forced marriages, which are usually planned by the families of the parties and are generally violent. It is directly and indirectly associated with physical and mental illness and has very destructive effects on the parties to the marriage and is a violation of the inalienable right of the individual to have freedom and authority. Forced marriages occur for a variety of reasons. For example, among tribes and clans, expedient marriages are still used to establish ceasefires and strengthen inter-tribal relations without the consent of the parties. In addition, the patriarchal culture in society has led to women always being treated as commodities. To the extent that the epidemic of rape of girls to force them to marry and exploit their fear of disgrace and the words of the people is increasing day by day in the villages of Iran. In some families, the wife is inherited by her husband’s brother or another single person after the death of her husband. The man is also forced to marry his wife after the death of his brother or someone close to him. Preserving wealth in large families is another reason for these expedient marriages, and on the other hand, poverty and worry about the future is another reason. Forced marriage has many negative psychological consequences, including the spread of domestic violence, the possibility of suicide, mental disorders, and honor killings.
    Article 2: States Parties shall take legal action to determine the minimum age for marriage. “Marriage of any person under this age should not be legally registered by any person, unless the competent authority agrees to it for serious and valid reasons in favor of the couple who intend to marry. In the Constitution of the Islamic Republic.” The marriage of a girl before reaching the age of 13 and a boy before reaching the age of 15 is subject to the permission of the guardian, provided that it is expedient and determined by a competent court. ” This is while the child of a spouse is considered a normal and pleasant thing in the villages and small communities of Iran, and parents, for various reasons, including poverty and unemployment, put their children at the wedding table before they reach adulthood. In the Convention for the Protection of the Rights of the Child, all persons under the age of 18 are considered children and minors. Although Iran was one of the signatories in support of the bill, Article 1041 of the Iranian Civil Code contradicts it. Unfortunately, with the worsening economic situation in Iran, the rate of child marriage has also increased. Families marry their daughters to get marriage loans and facilities, so much so that protests by social activists have pushed the age of 18 to allow at least one person to have a bank account. The latest statistics released by the Statistics Center of Iran show that 9,753 girls aged 10 to 14 married in the spring of this year, which is a record compared to the quarterly statistics of the last two years. This statistic shows a 32% increase in the marriage of girls aged 10 to 14 compared to the same period in the spring of 1399. According to the same statistics, 45,522 girls aged 15 to 19 were married during this period. This statistic only applies to marriages registered with the Civil Registry Office. According to the report, this phenomenon does not end here, and consequently “mother child”, “child

“Fatherhood” and “divorced child” are also expanding. According to the civil registration statistics, from April 26 to November 19 of this year, 969 children were born to mothers under the age of 15 and 44,896 children were born to mothers aged 15 to 19. While in the past years a number of civil activists have tried to ban child marriage, but in 1397 the plan to ban child marriage was opposed by the Parliamentary Judiciary Commission. At that time, Hassan Norouzi said about the child of a wife and the opposition of this commission and the pursuit of the designers of this plan: I do not understand why some people insist on raising the age of marriage contrary to the holy sharia of Islam. Razavi Khorasan, East Azerbaijan, Hormozgan, Khuzestan, Sistan and Baluchestan, West Azerbaijan and Isfahan have the highest number of child marriages. Statistics on underage marriage are published by the registry office, but there are many hidden statistics.
Article 3: All marriages must be registered by a competent authority in an appropriate notary. Many marriages in Iran are not officially registered for various reasons. Examples are the spread of white marriages in large cities and illegal marriages in small villages. For example, when the bride and groom are under the legal age, or the second and third marriages are of a man, or the person has a legal problem and does not want to face the law, in this case the local contract is brought with a manuscript and Marriage takes place. However, ignorance is the root cause of all these problems.
Forced marriage, child marriage and non-registration of marriage violate Article 8 of the Universal Declaration of Human Rights: Observance of human rights by law and Article 16: The right to choose one’s spouse. Hopefully, one day, bright and conscious minds will prevent such bitter events and the lives of Iranian children will not fall victim to financial poverty and, worse, cultural and human poverty.

چشمانت را میگیرم تا شاید جرعه ای آب به تو ببخشم… ** I get your eyes, so that maybe I give you a sip of water …

Posted on by Niloofar Jalili

** The English version below

ایران هر روز خشک تر و بی آب تر و بی جان تر میشود . در سایه عدم مدیریت ، برنامه ریزی و توسعه صحیح در  خصوص منابع زیست محیطی ، شاهد گسترش بیابان ها و زمین های خشک و بی محصول هستیم . چنین  فاجعه ای، برای کشوری که تمام هزینه و انرژی خود را برای فریب ملت و تاراج کردن سرمایه های ملی به کار میگیرد ، اصلا دور از تصور نیست . مردم بیگناه ، هر روز تشنه تر و گرسنه تر ، تلاش میکنند تا راهی برای بقای خود و فرزندانشان بیابند ولی افسوس که ابر سیاه دیکتاتوری و سرکوب ، روی  سر مردم سایه افکنده وعدالت و حقوق مدنی و اجتماعی از آن ها گرفته شده است . آن گاه که فعالان محیط زیست ، فریاد میزدند که فاجعه ای هولناک در کمین ایران زیباست، دولتمردان بدون اندکی سواد ، به آنها مهر آشوبگری زدند و آنها را محکوم و زندانی و حتی نابود کردند . حال مردم دیگر آب برای آشامیدن و تهیه رزق و روزی ندارند و برای درخواست ابتدایی ترین حقوق شهروندیشان که دسترسی به منابع آب آشامیدنی و کشاورزی ست به بستر خشک و بی جان زاینده روز آمده اند. در وهله اول تمرکز دولت به روی تفرقه افکنی میان معترضان دو شهر(اصفهان و چهارمحال بختیاری) بود تا بتواند با ایجاد نفاق و تنش بین آنها ، خود را از اتهام ناکارامدی برهاند ، اما این بار مردم ، که به خوبی سیاست های چندش آور جمهوری اسلامی ایران را میشناختند ، با یکدیگر همصدا شدند و حتی بسیاری از مردم عادی به خیل کشاورزان معترض پیوستند . در این جا بود که دولت ، خشمگین و عاصی ، بار دیگر دست به سرکوب جمعی معترضان زد . معترضینی که طبق اصل بیست و هفتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ، اجازه دارند بدون حمل سلاح راهپیمایی و اجتماع کنند و این در حالیست که نیروی انتظامی ، با به آتش کشیدن چادر معترضین ، بار دیگر خشونت را به همدلی و چاره یابی ترجیح داد . مردمی که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند به اعتراضات ادامه دادند و نیروهای سرکوب ، با تخطی از ماده سوم اعلامیه جهانی حقوق بشر ، مبنی بر حق حیات برای همه ، دست به اسلحه بردند و این بار با قساوت تمام، چشمان هموطنان ما را نشانه گرفتند و با ابزار زور و تهدید ، هر اعتراض پیش رو را محکوم کردند . معترضین و کشاورزان مظلوم را ، اجنبی و دشمنان وابسته به نیروهای خارجی خواندند . تا جایی که موسی غضنفرآبادی، رئیس کمیسیون حقوقی مجلس ایران ، با وقاحت تمام اقدام نظامی علیه معترضان را «اجتناب‌ناپذیر» خوانده و گفته که برای مقابله با این «چالش‌» جز نیروهای امنیتی سایر افراد نیز مجوز «شرعی» و «قانونی» دارند. در کدام قانون و شرع اسلامی ، در یک اعتراض بدون سلاح، 40 نفر با گلوله ساچمه ای چشمشان را از دست میدهند ؟ و بیش از ۲۱۴ نفر از جمله ۱۳ کودک در جریان اعتراض دستگیر میشوند؟ عده بیشماری ، با شعار “اصفهان تنها نیست ” به کمپین “چشم مجروح “پیوستند و از آنها حمایت کردند .

ما فعالان حقوق بشر ، خشونت جمهوری اسلامی با معترضین و نقض اصل 27 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و نقض ماده 3 اعلامیه جهانی حقوق بشر (حق حیات برای همه ) و هدف ششم سند 2030 یونسکو (تضمین در دسترس بودن و مدیریت پایدار آب و فاضلاب برای همه) را محکوم کرده و خواستار حل مشکلات معیشتی مردم، بدون برخوردهای قهری و خشونت آمیز هستیم .

English:

Iran is getting drier, dehydrated and lifeless every day. Due to lack of proper management, planning and development of environmental resources, we are witnessing the expansion of deserts and arid and barren lands. Such a catastrophe is not at all far-fetched for a country that uses all its money and energy to deceive the nation and plunder national capital. Innocent people, more and more thirsty and hungry, are trying to find a way to survive for themselves and their children, but alas, the black cloud of dictatorship and repression has overshadowed the people, and justice, civil and social rights have been taken away from them. When environmental activists shouted that a horrific catastrophe was lurking in beautiful Iran, the uneducated authorities stamped out riots and condemned, imprisoned, and even destroyed them. Now people no longer have water to drink and provide for themselves, and they have come to a dry and lifeless bed to demand the most basic rights of their citizens, which are access to drinking water and agriculture. In the first place, the government focused on dividing the protesters between the two cities (Isfahan and Chaharmahal Bakhtiari) in order to rid themselves of the accusation of inefficiency by creating divisions and tensions between them, but this time the people, who They knew the Islamic Republic of Iran, united with each other, and even many ordinary people joined the many protesting farmers. It was here that the angry and rebellious government once again began its mass repression of protesters. Protesters who, according to Article 27 of the Constitution of the Islamic Republic of Iran, are allowed to march and gather without carrying weapons, while the police, by setting fire to the protesters’ tent, once again preferred violence to empathy and finding a solution. The people, who have nothing left to lose, continued to protest, and the repressive forces, in violation of Article 3 of the Universal Declaration of Human Rights, which stipulates the right to life for all, took up arms and this time brutally targeted the eyes of our compatriots. They took it and, by means of force and threats, condemned any protest that was coming. The protesters and the oppressed farmers were called foreigners and enemies affiliated with foreign forces. So much so that Musa Ghazanfarabadi, the head of the Legal Commission of the Iranian Parliament, brazenly called all military action against the protesters “inevitable” and said that in order to face this “challenge”, other people besides the security forces have “legal” and “legal” permission. In which Islamic law and Sharia, in an unarmed protest, 40 people lose their eyes with a bullet? And more than 214 people, including 13 children, are arrested during the protest? Countless people joined the “Wounded Eye” campaign with the slogan “Isfahan is not alone” and supported them.
We are human rights activists, violence of the Islamic Republic against protesters and violation of Article 27 of the Constitution of the Islamic Republic of Iran and violation of Article 3 of the Universal Declaration of Human Rights (right to life for all) and the sixth goal of UNESCO 2030 (guaranteeing access and sustainable water and wastewater management We condemn all of them and call for the solution of the people’s livelihood problems, without coercion and violence.

روز دانشجو ، درد یا افتخار (Students’ day, Pain or Honor)

Posted on by Niloofar Jalili

**The English version below the text.

شانزدهم آذر ماه هر سال ، روز دانشجو ، ما را به سکوتی معنادار سوق میدهد . این روز ملی بر پایه اتفاقی شیرین بنا نشده است ، در سال 1332 ، در چنین روزی ، سه دانشجو با نام های مصطفی بزرگ نیا، مهدی شریعت رضوی و احمد قندچی در نا آرامی هایی که در دانشگاه تهران به وقوع پیوست کشته شدند و پس از آن هر سال ، روز دانشجو،  به جای این که با تکریم و احترام و آزادی بیان و عقیده برگزار شود ، در فضایی مملو از ترس و استرس میگذرد . بطور قطع همه دانشجویان ،حق آزادی تجمع و تظاهرات مسالمت آمیز را دارند اما با گذشت هر سال ، شرایط خفقان و استبداد در ایران ، گلوی آزادی و حقوق اجتماعی آنها را بیشتر میفشارد . با نقض روز افزون حق آزادی بیان و عقیده ، در دانشگاه ها ، روز به روز از تعداد فعالان دانشجویی کاسته میشود و دانشجوهای ایرانی با گذر زمان نقشی منفعل به خود میگیرند و این در حالیست که دانشگاه باید مهد تغییرات بنیادین فکری و اجتماعی باشد . با این حال ، همچنان شاهد جنبش های دانشجویی در روز دانشجو هستیم . جنبش هایی که یا منحل میشوند و یا فعالان آن زندانی و یا از حق مسلم تحصیل ، محروم میشوند و گاها با اتهامات واهی سیاسی محکوم به مرگ میشوند . نقض حقوق ابتدایی شهروندی دانشجویان به حدی پیش رفته که اعتراض به هر موضوعی ، جرم انگاشته میشود و با دانشجویان به مثابه مجرمین و براندازان نظام برخورد میشود . علاوه بر این ، شرایط بغرنج اقتصادی و اجتماعی ، آسیب های بسیار زیادی را به قشر دانشجو وارد آورده . مشکلات اقتصادی دانشجویان بومی  و غیر بومی و عدم پشتیبانی دولت از آنها در حین تحصیل موجب میشود که بسیاری از دانشجویان از ادامه تحصیل باز بمانند . شرایط نابسامان خوابگاه ها و امکانات تحصیلی دانشگاه ها ، هر ساله تعداد زیادی از دانشجویان کشور را با مشکل افسردگی رو به رو میکند که در این مورد میتوان به نرخ بالای خودکشی و اعتیاد در میان دانشجویان پزشکی، بخصوص در چند سال اخیر اشاره کرد . علاوه بر این عدم رسیدگی به سلامت و حتی تغذیه دانشجویان، بسیاری را با مشکلات عدیده سلامتی رو به رو کرده است . مسمومیت های غذایی ، بیماری های پوستی ، و … از جمله عواملی است که با گذشت هر روز وخیم تر میشود . با شیوع ویروس کرونا ، شرایط حتی پیچیده تر شد و دانشجویان بسیاری از تامین امکانات موردنیاز برای تحصیل آنلاین باز ماندند، جدا ازاین که تحصیل به روش های مجازی چه تاثیری بر کیفیت تحصیلات دانشگاهی گذاشت.

ما اعضای کمیته جوان و دانشجو با استناد به اعلامیه های جهانی حقوق بشر در زمینه آزادی بیان و عقیده ، ماده 3: (حق حیات برای همه)  و ماده 25: (حق خوراک و مسکن و مراقبتهای طبی و خدمات لازم اجتماعی برای همه) و همچنین هدف سوم سند 2030 یونسکو( تضمین زندگی سالم و ترویج رفاه برای همه در تمام سنین) خواهان رسیدگی مسئولین به شرایط دانشجویان و محقق کردن حقوق اجتماعی و مدنی آنها هستیم.

English :

The 7th December every year, Student Day, leads us to a meaningful silence. This national day is not based on a sweet event. In 1953, on such a day, three students named Mostafa Bozorgnia, Mehdi Shariat Razavi and Ahmad Ghandchi were killed in the riots that took place at the University of Tehran. Every year, Student Day, instead of being held with honor and respect and freedom of expression and opinion, it takes place in an atmosphere full of fear and stress. Certainly all students have the right to freedom of peaceful assembly and demonstration, but with each passing year, the suffocating and tyrannical conditions in Iran are further straining their freedom and social rights. With the increasing violation of the right to freedom of expression and opinion, the number of student activists in universities is decreasing day by day and Iranian students are taking a passive role over time, while the university should be the cradle of fundamental intellectual and social change. However, we still see student movements on Student Day. Movements that are either disbanded or their activists imprisoned or deprived of their inalienable right to education and sometimes sentenced to death on trumped-up political charges. The violation of students’ basic citizenship rights has progressed to the point that protesting on any subject is considered a crime and students are treated as criminals and overthrowers of the system. In addition, the difficult economic and social conditions have caused a great deal of damage to the student body. The economic problems of native and non-native students and the lack of government support for them during their studies cause many students to drop out of school. The poor condition of the dormitories and educational facilities of the universities, every year a large number of students in the country face the problem of depression, in this case we can point to the high rate of suicide and addiction among medical students, especially in recent years. In addition, the lack of health care and even nutrition for students has caused many health problems. Food poisoning, skin diseases, and… are among the factors that get worse with each passing day. With the outbreak of the coronavirus, the situation became even more complicated, and many students were denied access to the facilities needed to study online, regardless of how the virtual education affected the quality of university education.

We, the members of the Youth and Student Committee, refer to the Universal Declaration of Human Rights in the field of freedom of expression and opinion, Article 3: (Right to life for all) and Article 25: (Right to food, housing, medical care and social services for all); Also, the third goal of the 2030 UNESCO document (guaranteeing a healthy life and promoting welfare for all at all ages) we call on the authorities to address the situation of students and realize their social and civil rights.

آب ، برق ، گاز مجانی ! رویایی که بالعکس تعبیر شد.(Free water, electricity, gas! A dream that was interpreted in the opposite way.)

Posted on by Niloofar Jalili

**English Version below**

اسفند ماه 57 بود که نطق ماندگار خمینی که آب را مجانی میکنیم، برق را مجانی میکنیم و حتی دلخوش به این مقدار نباشید … چون حکاکی بروی سنگ ، بر تاریخ معاصر ایران نقش بست . جمله ای که امروز با خشم یا ازسر مزاح، تکه کلام هموطنان ایرانی شده است . آنها که خواب زندگی مرفه میدیدند ، حال از قطعی پی در پی برق در گرم ترین فصل سال و از کمبود آب به ستوه آمده اند . در جایی که مقامات ایرانی ، از تولید بالای 85 هزار مگاواتی برق صحبت میکنند ، توان تولید برق در عمل کمتر از 56 هزار مگاوات برآورد میشود که این کسری 10 هزار مگاواتی موجب قطعی برق گسترده در جای جای کشور شده است . دولت در سال گذشته ، رشد ۴۸۰۰ مگاواتی تولید برق را هدف‌گذاری کرده بود، اما عملا تنها ۳۹ درصد آن محقق شد و سال ۹۸ نیز کمتر از نصف اهداف پیش‌بینی شده محقق شد و در دو ماهه ابتدایی سال جاری نیز کمی بیش از یک درصد از اهداف پیش‌بینی شده برای سال ۱۴۰۰ محقق شده است. با این تفاسیر جایی برای بهبود وضعیت تولید برق ایران نمیماند . نیروگاه های قدیمی و خارج از رده با تلفات 10 تا 12 درصدی برق در حین تولید آن و درشبکه توزیع ، رقمی برابر با 43 درصد کل مصرف برق خانگی را تلف میکنند . از آنجایی که ایران از هزینه سالانه دو میلیارد دلاری بازسازی نیروگاه ها سر باز زده است ، حالا سالانه چهار میلیارد دلار تلفات برق دارد که خاموشی های پیاپی را با خود به همراه داشته است . اما قطعی برق ، چگونه زندگی ایرانیان را تحت تاثیر قرار داده است . در جایی که مردم به قطعی برق بر حسب جدول ارائه شده از طرف وزارت نیرو راضی شده اند ، همچنان قطعی برق خارج از نوبت ، صدای نهاد های دولتی چون پلیس و بیمارستان ها و … را درآورده است . در جایی که دولت اعلام میکند خاموشی بروی بیمارستان ها اعمال نمیشود ، ویدیوهای بسیاری در فضای مجازی پرده از واقعیت ماجرا برمیدارند. قطعی برق و بی مسئولیتی دولتمردان نسبت به هزینه های نگهداری و تولید نیروگاه ها ، زندگی همه اقشار جامعه را مختل کرده است . از دانشجوی دکتری که به دلیل اختلال در برق و اینترنت شانس ادامه تحصیل را از دست میدهد تا مغازه داری که کرکره مغازه اش تا ساعت ها باز نمیشود و این جدا از افرادی هست که در دمای 40 درجه ، نه امکان شست و شو و نظافت دارند و نه در خانه ماندن قابل تحمل است . این مشکل شرایط را برای هموطنان ساکن استان های محروم نیز غیرقابل تحمل تر کرده است . مثلا در استان سیستان و بلوچستان به این مشکلات باید بی‌آبی و شیوع گسترده ویروس کرونا را هم اضافه کرد. بسیار دردناک است که دولت با بی تدبیری تمام کمر به نابودی تمام منابع طبیعی بسته و حال که با پیشامدهای آن مواجه شده است، به جای کمک به مردم ، صدای اعتراض آنها را برای حق طبیعی حیاتشان ، با گلوله و خشونت پاسخ میدهد . آیا این فاجعه بار نیست که ملتی که برای برق مجانی و رفاه انقلاب کردند ، حال باید رویای برق کافی ، آب قابل شرب وحق حیات طبیعی داشته باشند .

ما جمعی از فعالان حقوق بشر ، از تمامی ارگان ها و نهادهای دولتی میخواهیم که در قبال حفظ جان و آسایش هموطنان ایرانی احساس مسئولیت داشته و به وظایف خود بعنوان نمایندگان، قانون گزاران و مجریان عمل کنند .


It was in March 1979 that Khomeini’s enduring speech that we make water free, we make electricity free, and do not even be satisfied with this amount … was engraved on the contemporary history of Iran. A sentence that today, with anger or humor, has become the words of Iranian compatriots. Those who dreamed of a comfortable life are now plagued by successive power outages in the hottest seasons of the year and water shortages. Where Iranian officials speak of over 85,000 MW of electricity generation, in practice the power generation capacity is estimated at less than 56,000 MW , which is a 10,000 deficit. MW has caused widespread power outages across the country. Last year, the government had targeted a 4,800-megawatt increase in electricity generation, but in practice only 39 percent of it was achieved, and in 1998 less than half of the projected targets were met, and in the first two months of this year slightly more than one percent of the targets. The prediction for the year 1400 has been fulfilled. With these interpretations, there is no place for improving the electricity generation situation in Iran. Older, out-of-date power plants with 10 to 12 % loss of electricity during generation and in the distribution network, a figure equal to 43% of total household electricity consumption . As Iran has waived the $ 2 billion annual cost of rebuilding its power plants, it now has $ 4 billion in annual electricity losses, resulting in a series of blackouts. But how has the power outage affected the lives of Iranians? Where people are satisfied with the power outage according to the table provided by the Ministry of Energy, the power outage is still out of turn. Where the government declares that there will be no power outage in hospitals, many videos in social medias reveal the truth of the matter. Power outages and government irresponsibility over power maintenance and production costs have disrupted the lives of all sections of society. From a doctoral student who loses his chance to continue his education due to a power outage and the Internet, to a shopkeeper whose shop shutters do not open for hours, and this is apart from people who are not able to wash and clean at a temperature of 40 degrees. Nor is staying at home tolerable. This problem has also made the situation more intolerable for compatriots living in deprived provinces . In Sistan and Baluchestan province, for example, to these problems should be added lack of water and widespread outbreak of coronavirus . It is very painful that the government has recklessly turned its back on the destruction of all natural resources and now, in the face of its aftermath, instead of helping the people, answers the protesting for their natural right to life, with bullets and violence . Isn’t it catastrophic that the nation that made the revolution for free electricity and prosperity should now dream of enough electricity, drinking water and the right to natural life?

We, a group of human rights activists, call on all government agencies and institutions to take responsibility for protecting the lives and well-being of their Iranian compatriots and to act as representatives, legislators and executors.

ابراهیم رییسی ، از عامل قتل عام دیروز تا رییس جمهور امروز (Ibrahim Raisi, from the perpetrator of yesterday’s massacre to today’s Iran’s president)

Posted on by Niloofar Jalili

**The English version below**

سیزدهمین دوره انتخابات سال 1400 ، از جمله انتخاباتی بود که پیام بسیار مشخصی را هم به دولت و هم به کشورهای دیگر مخابره کرد . این که : مردم این دولت را نمیخواهند . فرآیند نظارت بر انتخابات و حذف کاندیداهای جدی انتخابات این دوره ، زمینه را برای انتصاب ابراهیم رییسی به پست ریاست جمهوری بسیار هموارتر کرد . گویا قرار بود قدرت از دولت میانه رو و اصطلاحا اصلاح طلب روحانی به اصول گرایان منتقل شود . چندی پیش از انتخابات 1400 ، کمپین رای بی رای در فضای مجازی به شدت وایرال شد و بسیاری از افراد متعلق به قشر متوسط جامعه به آن پیوستند . در شهر تهران، فقط ۲۴ درصد افراد واجد شرایط، در انتخابات مشارکت کردند و در شهر سنندج هم ۲۶ درصد. کمترین سطح مشارکت، در تهران به عنوان مرکز استان تهران و پایتخت کشور اتفاق افتاد و بین سایر مراکز استان ها، سنندج کمترین سطح مشارکت را به ثبت رساند و بطور کلی در این دوره از انتخابات، میزان مشارکت افراد واجد شرایط رای دادن، به کمتر از ۵۰ درصد کاهش یافت. باور بر این هست که میزان مشارکت واقعی افراد عددی بسیار پایین تر از آمار مربوطه هست چرا که پس از انتخابات ، شواهد بسیاری از خرید و فروش آرا و اجبار و تهدید در فضای مجازی پخش شد که انتقادات بسیاری را به دنبال داشت . در نهایت ، ابراهیم رییسی با 18 میلیون رای بعنوان رییس جمهور ایران انتصاب شد . اما رییسی کیست ؟ و چه تاریخچه ای در دفتر فعالیت های خود دارد ؟ و چه چیزی موجب شده که چه مردم داخل ایران و چه فعالان حقوق بشر در خارج از ایران از این انتصاب ، تا این حد ناخرسند و حتی نگران باشند . سید ابراهیم رئیس‌الساداتی ، مشهور به سید ابراهیم رئیسی، در  ۲۳ آذر ۱۳۳۹ در مشهد متولد شد . او تحصیلات حوزوی خود را تا سطح چهار در مشهد و قم ادامه داد . سپس تحصیلات حوزوی خود را در رشته فقه و حقوق خصوصی ادامه داد و از مدرسه عالی شهید مطهری موفق به اخذ دکتری شد . او از نخستین سالهای جوانی ،همواره در بخش های مختلف حکومتی فعالیت کرد و در عموم این فعالیت ها در قالب سرکوبگر مخالفان ایفای نقش میکرد . در سال 1358، وقتی کمتر از بیست سال داشت برای سرکوب انچه ، شورش مارکسیستی خوانده میشد به مسجد سلیمان اعزام شد. در بیست سالگی ، بعنوان دادستان کرج و همدان انتخاب شد و هفت سال بعد جانشین دادستان تهران شد . در سال های بین 1361 تا  که 1363 که وی در این سمت بود ، نقش بسیار پررنگی در قتل و سرکوب مخالفین و نیروهای اپوزوسیون بود. در سال 1367 ، که اعدام های دسته جمعی زندانیان سیاسی انفاق افتاد ، وی یکی از اعضای هیئت رسیدگی به وضعیت زندانیان سیاسی بود . او و مرتضی اشراقی از اعضای کمیسیون مرگ در زندان های اوین و گوهردشت بودند . این دوره از فعالیت های وی ، یکی از مخوف ترین و تاریک ترین وجوه فکری و عملی ابراهیم رییسی را نمایان کرد  . او یکی از آمران قتل سی هزار زندانی سیاسی ست . وی با وجود سن کمی که داشت ، آزادی عمل بسیار زیادی در انتخاب شکل و شیوه سرکوب و اعدام و کشتن معترضان داشت . در سال 1367 ، خمینی حسینعلی نیری و ابراهیم رییسی را برای سرکوب و اعدام معترضان در لرستان ، کرمانشاه و سمنان فرستاد و طی حکمی ویژه به آنها آزادی عمل و اختیار تام در این زمینه بخشید بطوری که آنها مقید به پاسخگویی به هیچ ارگان خاصی نبودند. در سال 1368 ، پس از مرگ خمینی ، با حکم محمد یزدی رییس قوه قضاییه شد و پنج سال در این سمت باقی ماند . وی سپس به مدت ده سال ، رییس بازرسی کل کشور بود و در سال 1376 به عضویت شورای مرکزی روحانیون مبارز درآمد . در سال 78 و 79 ، مسئول بررسی وقایع کوی دانشگاه و پرونده دستگیر شدگان قیام خرم آباد بود که در این قیام، بیش از ۱۵۰۰ نفر از جوانان و مردم این شهر دستگیر شدند.. از سال 83 تا 93 معاون اول قوه قضاییه بود .در این دوره، ابراهیم رئیسی برای ایجاد رعب و وحشت در جامعه، از احكامی مانند قطع دست و مثله كردن اعضای بدن به کرات حمایت کرد.. او بعنوان معاون اول قوه قضاییه در سال 138۹ ،در برابر روسای پلیس گفت”حکم قطع دست از افتخارات بزرگ ماست”. و  این در حالیست که سازمان عفو بین الملل در سال 99 گزارشی از احکام قطع عضو منتشر کرد که نشان میداد در دوران بیست ساله فعالیت رییسی در دستگاه قضایی ، برای ۲۶۴ نفر در ایران حکم قطع دست صادر شده که اجرای حکم ۱۲۹ نفر از آنها ثبت و تایید شده است.. از سال 1378 بعنوان عضو هیات رئیسه مجلس خبرگان برگزیده شد. از سال 1391 از سوی خامنه ای به عنوان دادستان کل دادگاه ویژه روحانیت منصوب شد. از سال 1393 تا 1394 ، دادستان کل کشور شد . در اسفند 1394 ، با حکم مستقیم خامنه ای ، به ریاست آستان قدس رضوی درآمد . او همچنین پست عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام و ریاست  قوه قضاییه را در کارنامه خود دارد . نهایتا در اسفند1389( مارس ۲۰۱۱ ) نام ابراهیم رئیسی در فهرست ۸۰ مقام رژیم تحریم شده توسط اتحادیه اروپا قرار گرفت. این تصمیم به دلیل قتل عام معترضین و نقض حقوق بشر و ادعاهای مربوط به کشتار و شکنجه توسط این شخص گرفته شد بطوری که زمان فعالیت وی در دستگاه قضایی ، با مجازاتهای سنگدلانه ،بازداشتهای غیرقانونی، شکنجه و بدرفتاری گره خورده است . متاسفانه خود رئیسی نیز، بارها به ارتكاب این جنایت بزرگ اقرار و حتی افتخار كرده است. او در دفاع در باره قتل عام در 18 آذر 1367گفت: “قهرمان مبارزه با نفاق در این کشور امام خمینی است. تمام کسانی که در این کشور با نفاق برخورد کردند، باید تشویق شوند” که این مهر تاییدی بر طرز فکر وحشتناکیست که ” مخالف ، تروریست است و باید محو شود” .  از دیگر سخنان وی که پیکر هر فعال حقوق بشری را میلرزاند ، پاسخی بود که بعد از پیروزی در انتخابات  1400در جواب سوالی که در باب قتل عام زندانیان سیاسی بود داد . این که ” »آنانی که اتهام میزنند، باید گفت که امروز ما در جایگاه مدعی قرار داریم. به عنوان مدعی حقوق انسان. تمام اقداماتی که من در این مدت مسئولیت انجام داده ام،همواره در جهت دفاع از حقوق بشر و حقوق انسان بوده، با کسانی که اخلال در حقوق انسانها ایجاد کردند. … اگر یک حقوقدان، یک قاضی در کسوت قضاوت، یک دادستان، دفاع کرده از حقوق، حقوق مردم، از امنیت جامعه، او باید مورد تقدیر قرار بگیرد و مورد تشویق که شما مردم را در مقابل هجوم ها و تهدیدها، امنیتشان را حفظ کردید. من افتخارم آن است که در کسوت دادستان، هرکجا که بودم، دفاع از حقوق مردم، دفاع از امنیت مردم و دفاع از آسایش مردم خواهم کرد”

از زمانی که رئیسی توسط خامنه ای به ریاست قوه قضاییه منصوب شد، ۲۵۱ نفر در سال 1398و ۲۶۷ نفر در سال 1399 اعدام شده اند که شماری از زندانیان سیاسی و مخالفان از هموطنان بلوچ و کرد و عرب در زمره آنان هستند. نوید افکاری کشتی گیر ملی پوش ایران که به دلیل شرکت در تظاهرات آبان 1398( نوامبر ۲۰۱۹ )دستگیر شده بود نیز، در زمره اعدام شدگان بود. دلیل انتصاب ابراهیم رییسی توسط جمهوری اسلامی ایران میتواند نشان از اتفاقات و شرایط گوناگونی باشد . آیا جمهوری اسلامی ایران به دنبال منزوی کردن ایران و تبدیل آن به کشوری مانند کره شمالی هست ؟ چه دلیلی وجود دارد که از بین همه کاندیدها ، شخصی توسط دولت انتخاب میشود که نه تنها مورد احترام دیگر کشورها نیست ، بلکه بالاترین تعداد قتل و کشتار ایرانیان را در کارنامه خود دارد .

English :

The thirteenth election of 2021 was one of those elections that sent a very clear message to both the government and other countries. That: the people do not want this government. The process of monitoring the elections and eliminating the serious candidates in this election paved the way for the appointment of Ibrahim Reisi as President. It was as if power was to be transferred from the moderate and so-called reformist Rouhani government to the fundamentalists. Shortly before the 2021 elections, the voteless campaign went viral in cyberspace, with many middle-class people joining it. In Tehran, only 24 percent of eligible voters cast ballots, and in Sanandaj, 26 percent. The lowest level of participation occurred in Tehran, as the capital of Tehran province and the capital of the country, and among other provincial centers, Sanandaj recorded the lowest level of participation. Decreased from 50%. It is believed that the actual turnout of numerical people is much lower than the relevant statistics because after the election, a lot of evidence of vote buying and selling and coercion and threats was spread in cyberspace, which led to a lot of criticism. Finally, Ebrahim Reisi was appointed President of Iran with 18 million votes. But who is the boss? And what is the history of its office? And what has made both the people inside Iran and the human rights activists outside Iran so dissatisfied and even worried about this . Seyyed Ebrahim Ra’is al-Sadati, known as Seyyed Ebrahim Ra’isi, was born on December 14, 1961 in Mashhad. He continued his seminary education up to level four in Mashhad and Qom. Then he continued his seminary education in the field of jurisprudence and private law and received a doctorate from Shahid Motahari High School. From an early age, he was active in various government departments, and in most of these activities he played a role in suppressing the opposition. In 1979, when he was less than twenty years old, he was sent to Masjed Soleyman to suppress what was called a Marxist revolt. At the age of 20, he was elected as the prosecutor of Karaj and Hamedan, and seven years later he became the deputy prosecutor of Tehran. In the years between 1982 and 1984, when he was in this position, he played a very important role in killing and suppressing the opposition and opposition forces. In 1988, when the mass executions of political prisoners took place, he was a member of the Board for the Investigation of the Status of Political Prisoners. He and Morteza Eshraghi were members of the Death Commission in Evin and Gohardasht prisons. This period of his activities revealed one of the most frightening and dark intellectual and practical aspects of Ibrahim Reisi. He is one of the masterminds of the murder of 30,000 political prisoners. Despite his young age, he had a great deal of freedom in choosing the form and method of repression, execution, and killing of protesters. In 1988, Khomeini sent Hossein Ali Nairi and Ebrahim Reisi to suppress and execute protesters in Lorestan, Kermanshah, and Semnan, and in a special decree granted them full freedom of action and authority, so that they were not bound to answer to any particular body. In 1989, after Khomeini’s death, he became the head of the judiciary by order of Mohammad Yazdi and remained in this position for five years. He then was the head of the General Inspectorate for ten years, and in 1997 he became a member of the Central Council of Fighting Clerics. In 1978 and 1979, he was responsible for investigating the events in the university dormitory and the case of those arrested in the Khorramabad uprising, in which more than 1,500 young people and the people of this city were arrested. From 1983 to 1993, he was the first deputy of the judiciary. During this period, Ibrahim Ra’isi repeatedly supported rulings such as amputation and amputation of limbs in order to intimidate the society. As the first deputy of the judiciary in 2010, he said to the police chiefs, “We are great.” Meanwhile, Amnesty International published a report on amputation in 1999, which showed that 264 people had been sentenced to amputation in Iran during their 20 years in the judiciary, of which 129 were registered. And has been approved .. Since 1999, he has been elected as a member of the Presidium of the Assembly of Experts. In 2012, he was appointed by Khamenei as the Attorney General of the Special Clerical Court. From 1393 to 1394, he became the Attorney General of the country. In March 2016, by direct order of Khamenei, he became the head of Astan Quds Razavi. He also holds the position of member of the Expediency Council and head of the judiciary. Finally, in March 2010, Ebrahim Ra’isi was included in the list of 80 officials of the regime sanctioned by the European Union. The decision was made due to the massacre of protesters and human rights violations and allegations of killings and torture, so that his time in the judiciary is tied to cruel punishments, illegal detentions, torture and ill-treatment. Unfortunately, Raisi himself has repeatedly confessed and even been proud of committing this great crime. “Imam Khomeini is the hero of the fight against hypocrisy in this country. All those who have been exposed to hypocrisy in this country should be encouraged,” he said in defense of the massacre on December 9, 1988.

“The opposition is a terrorist and must be eradicated.” Another of his remarks, which shook the body of every human rights activist, was his post-election answer to a question about the massacre of political prisoners. “Those who accuse, it must be said that today we are in the position of the claimant. As the claimant of human rights. All the actions that I have taken during this period of responsibility have always been in defense of human rights and human rights.” With those who have disrupted human rights …. If a lawyer, a judge in the guise of a judge, a prosecutor, defended the rights, the rights of the people, the security of society, he should be commended and encouraged that you people “You have protected them from attacks and threats. I am proud to defend the rights of the people, to defend the security of the people and to defend the well-being of the people, wherever I have been.”
Since Khamenei took over as head of the judiciary, 251 people have been executed in 1398 and 267 in 1399, including a number of political prisoners and dissidents, including Baluchis, Kurds and Arabs. Navid Afkari, an Iranian national wrestler who was arrested for participating in a demonstration in November 2019, was also among those executed. The reason for the appointment of Ibrahim Reisi by the Islamic Republic of Iran can be a sign of various events and circumstances. Is the Islamic Republic of Iran seeking to isolate Iran and turn it into a country like North Korea? What is the reason that from all the candidates, a person is chosen by the government who is not only not respected by other countries, but also has the highest number of murders and murders of Iranians in his record.

جوانان و خدمت اجباری سربازی در ایران (Youth and compulsory military service in Iran)

Posted on by Niloofar Jalili

**The English version below**

تاریخچه سربازی به زمان رضا شاه برمیگردد . قانون سربازی اجباری قانونی با  ۳۲ ماده‌ بود که در تاریخ ۱۶ خرداد ۱۳۰۴ در مجلس شورای ملی به تصویب رسید. این تصمیم پیش زمینه قابل ستایشی داشت . خدمت اجباری سربازی باعث میشد همه جوانان فارغ ازهرگونه تفاوت در گویش و نژاد، وضع مالی و سطح اجتماعی در کنار هم قرار گرفته و آداب مبانی وحدت ملی و همدلی را در عمل بیاموزند .  نکته جالب اینجاست که روحانیون با این تصمیم مخالف بودند و حتی تظاهراتی در قم و مشهد به راه انداختند که توسط ماموران رضا شاه سرکوب شد .روحانیون باور داشتند این تصمیم ، مخالف “شرع مقدس ” هست . شرایط خدمت سربازی به دلایل مختلف تا سال 57 تغییرات زیادی نداشت اما در سال 1363 به دلیل شرایط جنگی کشور تغییراتی در شکل و شیوه اجرای آن انجام شد . در سال 1377 به مدت سه سال ، سربازان مجاز شدند تا در قبال مبالغی از خدمت سربازی معاف شوند که در همین مدت 350 هزار نفر از این امکان استفاده کردند . مبادله خدمت سربازی در قبال پول به شکل و شیوه های گوناگون در جمهوری اسلامی ایران  ادامه پیدا کرد تا جایی که اعتراض بخشی از نمایندگان مجلس را با عنوان “تبعیض بین ثروتمندان که توانایی خرید خدمت سربازی را داشتند و  آنها که این قابلیت را نداشتند ” را بدنبال داشت . و به این شکل قانونی که با هدف همدلی و آموزش وحدت ملی پایه گزاری شد ، تبدیل به کارخانه پول سازی و اخاذی دولتمردان از مردم شد . اما واقعا بر سربازان چه میگذرد؟ سربازان دچار چه بحران هایی میشوند ؟ آیا آنها برای عشق برای دفاع از وطن تن به این دو سال طاقت فرسا میدهند ؟ آیا خدمت سربازی اجباری گامی در جهت بهتر شدن جامعه برمیدارد و یا بطور روزافزون بر میزان فشار روانی جوانان اضافه کرده و آنها را از وطن خودشان دلزده و خسته میکند ؟ آیا هنوز سربازان در دوره سربازی رسم زندگی و مسئولیت پذیری را می آموزند یا در سایه تحقیر و بی احترامی های بی پایه و اساس با عقده ها و خشمی مهار ناشدنی و غروری جریحه دار شده به آغوش جامعه بازمیگردند ؟ آیا کنترلی بر نحوه رفتار با سربازان و سلامت روانی آنها وجود دارد؟ آیا سربازان آموزش لازم را در جهت حق و حقوقشان در برابر بالا دستی ها دریافت میکنند ؟ و اگر با سربازی خلاف قانون رفتار شود ، مانند سرباز راهوری که چندی پیش از نماینده مجلس سیلی خورده بود ، چرا که در حال انجام وظیفه بوده ، قانون برای دفاع از او برمیخیزد ؟

در جایی که جوانان در کشورهای توسعه یافته ، کنسرت میروند و سفر میکنند و با فراغ بال تحصیل میکنند و برای رویاهای خود برنامه ریزی میکنند و در جهت آن حرکت میکنند ، جوانان ایرانی در کنار فشار ناشی از خفقان ، غم نان ، سردرگمی و نا امیدی از فردای نیامده  ، دست شسته از رویاها و آرزوها با مسائل موقتی چون سربازی اجباری با بدترین شرایط روبرو میشوند که متاسفانه همه آنها با موفقیت از این مرحله عبور نمیکنند و بسیاری از آنها اثرات جبران ناپذیری را تا آخر عمر با خود نگه میدارند . در ایران جوانان بطور مجزا و مکفی از طرف دولت حمایت مالی نمیشوند .آنها  در یک ماراتن بی انتها  برای زندگی میدوند و دو سال خدمت اجباری سربازی ، به مثابه مانعی بسیار بزرگ برای مدیریت زندگی در شرایط دهشتناک اقتصادی فعلی ایران میباشد . سربازان را به نقاط دورافتاده نسبت به محل زندگی آنها میفرستند در حالی که در سطوح پایینی جامعه همین جوانان ، نان آور خانواده و یا کمک خرج هستند اما با سیاست های غیر منطقی آنها حتی گاها مجبور میشوند که از نظر مالی سربار خانواده خود باشند . و از طرف دیگر بدون کارت پایان خدمت ، آنها قادر نخواهند بود سمت ها مهم شغلی و دولتی را بدست بگیرند و این خود باعث گسترش فقر در سطح جامعه میشود . بسیاری از جوانان در جهت معافیت از سربازی ، دست به کارهای خطرناکی میزنند . آنها به اعضای بدن خود  آسیب میزنند یا در جهت کاهش وزن غیر منطقی تلاش میکنند و  در این راه فجایع برگشت ناپذیر بسیاری اتفاق می افتد . هر چند سال یک بار مسئولین پیشنهاد سربازی اختیاری و حرفه ای را روی میز میگذارند اما هیچ کدام به جایی نمیرسد . موسی کمالی، جانشین اداره منابع انسانی ستادکل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی در این راستا به این واقعیت اشاره کرد که برخی مناطق ایران جزو مناطق بسیار محروم به‌شمار می‌روند و فرستادن سربازان مزد‌بگیر به این مناطق با مشکل روبرو خواهد شد.  او گفت:‌ «کدام جوانی پیدا می‌شود که در صورتی که سربازگیری حرفه‌ای شود، حاضر باشد برود سیستان و بلوچستان یا چابهار خدمت کند، اما سربازان وظیفه در تمامی نقاطی که لازم باشد، خدمت می‌کنند.» آیا این تبعیض و زورگویی و سوء استفاده نیست ؟ حالا جامعه بدون در نظر گرفتن استرس های روانی ، بیماری های جسمی ، گسترش فقر و خودکشی و تجاوز و اعتیاد در میان سربازان جوان ، تنها نگران اختلال در ازدواج و کاهش جمعیت هست . این مساله تنها موردی است که باعث شده قانون گزاران کمی بر روی مساله سربازی اجباری با حساسیت بیشتری حرکت کنند . کمترین مدت سربازی به سربازان مناطق درگیر جنگی و امنیتی تعلق دارد که 17 ماه میباشد .  همچنین مدت خدمت در مناطق محروم و بد آب و هوا 18 ماه میباشد. مدت خدمت برای افراد بومی در مناطق عادی یا خوش آب و هوا از 21 ماه فعلی به 24 ماه افزایش پیدا کرده است”. در سال 93 نشستی بین  امیر سرتیب صادقی کارشناس اداره وظیفه عمومی، سرهنگ واعظی نژاد معاون اداره مشمولان و امور معافیت های سازمان وظیفة عمومی، کوهکن مدیر امور نظام وظیفه وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، و گروهی دیگر از مسئولان برگزار شد. احمدی معین کارشناس گروه امنیتی – دفاعی مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی ، با اشاره به اینکه در ۲۴ کشور جهان سربازی اجباری وجود دارد و در مقابل ۱۰۳ کشور جهان سربازی اجباری ندارند.  و همچنین فقط در ۷ کشور از این ۲۴ کشوری که سربازی اجباری دارند ، طول خدمت بیش از یک سال است (یعنی خدمت دوره ضرورت). نکته دیگری که در اکثر قریب به اتفاق این کشورها وجود دارد این است که با افزایش میزان تحصیلات، مدت خدمت سربازی کاهش زیادی پیدا می‌کند یعنی کسی که مثلا لیسانس یا فوق لیسانس گرفته مدت خدمت سربازی اش فرضا نصف کسی است که تحصیلات دانشگاهی ندارد تلویحا به ناکارامدی سیستم خدمت سربازی اشاره کرد . علاوه بر افزایش فرار مغزها و کاهش کارآمدی نیروی انسانی در ارتش بخصوص در مقابله با تهدیدات مدرن و تکنولوژیک،  گسترش میزان تقلب مثل طلاق های صوری و دیگر آسیب های اجتماعی باعث شده که این مساله ابعاد مختلف جامعه را با مشکل روبرو کند  . پیشنهادات بسیاری در این زمینه از سوی مردم به مسئولین سرازیر شد که عموم آنها معتقد بودند با خرید خدمت سربازی توسط قشر متمول تر جامعه ، حقوق سربازان که از سر فقر تن به خدمت سربازی میدهند میتواند بطرز قابل توجهی افزایش یابد . اما سوال اینجاست ، آیا آقا زاده ها هم هزینه ای برای خرید خدمت سربازی پرداخت میکنند ؟

English :

The history of the military dates back to the time of Reza Shah. The law of conscription was a law with 32 articles that was approved by the National Assembly on June 7, 1304. This decision had a commendable background. Conscription allowed all young people, regardless of dialect, race, financial status, or social status, to learn the basics of national unity and empathy. Interestingly, the clerics opposed the decision and even staged demonstrations in Qom and Mashhad, which were suppressed by Reza Shah’s agents. The clerics believed that the decision was contrary to “holy law.” The conditions of military service did not change much until 1957 for various reasons, but in 1984, due to the war conditions in the country, changes were made in its form and method of implementation. In 1998, for three years, soldiers were allowed to be exempted from military service for a fee, during which 350,000 people took advantage of this opportunity. The exchange of military service for money in various forms and methods continued in the Islamic Republic of Iran until the protest of some members of parliament entitled “Discrimination between the rich who could afford military service and those who could not” Followed. And in this way, the law, which was established with the aim of empathy and education of national unity, became a factory for making money and extorting money from the people. But what really happens to the soldiers? What crises do soldiers face? Do they give up these two arduous years for the love of defending the homeland? Does compulsory military service take a step towards the betterment of society or does it increase the psychological pressure of young people and make them bored and tired of their homeland? Do soldiers still learn the tradition of life and responsibility during their military service, or do they return to society in the shadow of baseless humiliation and disrespect with uncontrollable anger and wounded pride? Is there control over how soldiers are treated and their mental health? Do soldiers receive the necessary training for their rights against superiors? And if a soldier is treated against the law, like a soldier who was slapped by a member of parliament a while ago because he was on duty, will the law stand up to defend him?

Where young people in developed countries go to concerts and travel and study with leisure and plan and move towards their dreams, Iranian youth along with the pressure of suffocation, bread sorrow, confusion and despair From the day before tomorrow, washed away by dreams and aspirations, they face temporary problems such as conscription with the worst conditions, which unfortunately not all of them successfully pass this stage, and many of them keep the irreparable effects for the rest of their lives. In Iran, young people are not funded separately and adequately by the government. They run an endless marathon to live, and two years of conscription is a major obstacle to managing life in the current dire economic situation in Iran. Soldiers are sent to remote areas where they live, while in the lower echelons of society these same young people are breadwinners or helpers, but with irrational policies they are sometimes even forced to be financially supportive of their families. On the other hand, without an end-of-service card, they will not be able to hold important job and government positions, which in turn will spread poverty in the community. Many young people do dangerous things in order to be exempted from military service. They injure their limbs or try to lose weight irrationally, and many irreversible catastrophes occur along the way. Every few years, the authorities put the offer of voluntary and professional military service on the table, but none of it comes to fruition. In this regard, Musa Kamali, Deputy Head of the Human Resources Department of the General Staff of the Armed Forces of the Islamic Republic, pointed to the fact that some areas of Iran are considered very deprived and sending mercenaries to these areas will be difficult. “Which young man can be found willing to go to Sistan and Baluchestan or Chabahar if he is recruited professionally, but conscripts serve wherever necessary,” he said. Is not this discrimination and coercion and abuse? Now society, regardless of mental stress, physical illness, the spread of poverty and suicide, and rape and addiction among young soldiers, is only concerned with marital disruption and population decline. This is the only case that has made lawmakers a little more sensitive to the issue of conscription. The shortest period of military service belongs to the soldiers of the war and security areas, which is 17 months. Also, the service period in deprived and bad weather areas is 18 months. The length of service for Indigenous people in normal or temperate regions has increased from the current 21 months to 24 months. ” A public service was held between Kohkan, director of conscription at the Ministry of Defense and Armed Forces Support, and another group of officials. Security-Defense Group of the Research Center of the Islamic Consultative Assembly, noting that there is conscription in 24 countries and 103 countries do not have conscription. Also, only in 7 of these 24 countries that have conscription, the length of service is more than one year (ie service of the period of necessity). Another point that exists in the vast majority of these countries is that as the level of education increases, the length of military service decreases greatly, meaning that someone who has a bachelor’s or master’s degree, for example, has a military service period of half that of someone with no university education. He pointed out the inefficiency of the military service system. In addition to increasing brain drain and reducing the efficiency of manpower in the military, especially in the face of modern and technological threats, the spread of fraud such as formal divorces and other social harms has caused problems for various aspects of society. Many suggestions were made by the people to the authorities, who generally believed that with the purchase of military service by the wealthier sections of society, the salaries of soldiers who serve in poverty out of poverty could be significantly increased. But the question is, do the children of governments’ men also pay for military service?

جوانی بود که دود شد(به مناسبت روز جهانی بدون دخانیات ) It was a young man who turned to ashes (on the occasion of World No Tobacco Day)

Posted on by Niloofar Jalili

**English version below**

دهم خرداد ماه، بعنوان روز جهانی ” بدون  دخانیات ” نامگذاری شده . دخانیات ، در عین حال که یکی از پرسود ترین تجارت ها برای کشورهاست ، علت اصلی “مرگ زودرس ” در میان جوانان نیز میباشد . با توجه به اهمیت سلامتی وکیفیت زندگی نسل جوان ، در کشورهای مختلف ، محدودیت های متنوعی برای عرضه دخانیات در میان جوانان در نظر گرفته میشود . در ایران ، سن استعمال دخانیات به طرز نگران کننده ای رو به کاهش است و جوانان ایرانی ، امروزه بیش از پیش به سیگار ، قلیان و دیگر مواد مخدر گرایش پیدا کرده اند . در مصاحبه با جوانانی که درگیر استعمال دخانیات و مواد مخدر شده بودند ، سه عامل تکرار شونده وجود داشت : استرس ، افسردگی ، ناامیدی! سوال تکرارشونده ای نیز وجود داشت : مگر تفریح دیگری وجود دارد؟ جوانی دوره ای پرفراز و نشیب است که فرد در جستجوی آزادی و استقلال است . درست به مانند راه رفتن بر لبه تیغ ، فرد به قله موفقیت و پشتکار و تجربه میرسد و یا یه قعر سیاهی و تباهی سقوط میکند . عامل اصلی تعیین کننده در این مساله ، امید به آینده و آرامش است . یعنی جامعه بتواند شرایطی را برای جوان محیا کند که فشاری مضاعف بر استرس دوره جوانی وجود نداشته باشد . تفریحات سالم ، آموزش و امکانات کافی برای رشد و شکوفایی و آزادی ، زیربنای اصلی شکل گیری یک جوان مستقل  و سالم است . با نگاهی به زندگی جوانان ایرانی به راحتی میتوان ریشه های استرس و افسردگی را پیدا کرد .

بنابر آمارهای وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، حدود 8 میلیون نفر در ایران سیگار می‌کشند، هرسال نیم میلیون نفر به خاطر مصرف دخانیات بستری می‌شوند و سالانه 50 هزار نفر بر اثر مصرف دخانیات فوت می‌کنند، مصرف سیگار در دختران در پنج سال گذشته 2 برابر شده است.(فارس نیوز)  در فقدان حق استراحت و فراغت  و حق خوراک و مسکن و مراقبت های طبی (ماده 24 و 25 اعلامیه جهانی حقوق بشر ) ، سایه سیاه دخانیات هر روز بیش از پیش بر جوانان ایرانی سایه می افکند . شیوه مقابله دولت با این مساله ، چون دیگر مسائل ، پاک کردن صورت مساله با اعمال زور و تخریب هست . قلیان ها را نابود میکنند ، اما هیچ تفریح سالمی را جایگزین نمیکنند . قهوه خانه ها را پلمب میکنند بدون اینکه فضایی برای تفریح و گردهمایی جوانان ایجاد کنند، درنتیجه چنین رویکرد بی ملاحظه ای ، قهوه خانه های زیرزمینی  از جانب جوانان بیش از پیش مورد استقبال قرار گرفته . این بسیار غم انگیز است که جوانان ایرانی، بدون شغل و امید به آینده روشن، برای اینکه ساعاتی با دوستان خود بگذرانند و بدون مزاحمت تفریح کنند ، باید مخفیانه در آلوده ترین مکان ممکن جمع شده و به سلامت خود آسیب بزنند .

اعضای کمیته جوان و دانشجو، با اشاره به وضعیت غم انگیز جوانان ایران ، از جامعه جهانی و فعالان حقوق بشر میخواهند تا نسبت به نقض آشکار ماده سه و هشت سند 2030 یونسکو ، تضمین زندگی سالم و ترویج رفاه برای همه در تمام سنین و  ترویج رشد فراگیر و پایدار اقتصادی، اشتغال کامل و مولد و شغل مناسب برای همه ، سکوت نکنند  و دست در دست هم در جهت نجات نسل جوان ایران و آگاهی سازی قدم بردارند.

کانون حقوق بشر در ایران

کمیته جوان و دانشجو

English:

June 10 has been designated as World No Tobacco Day. Tobacco, while one of the most lucrative businesses in the world, is also a major cause of “premature death” among young people. Due to the importance of health and quality of life of the young generation, in different countries, various restrictions on the supply of tobacco among young people are considered. In Iran, the age of smoking is declining alarmingly, and young Iranians are increasingly addicted to cigarettes, hookahs and other drugs. In interviews with young people who were involved in smoking and drugs, there were three recurring factors: stress, depression, and despair! There was a recurring question: Is there any other fun? Youth is a period of ups and downs in which one seeks freedom and independence. Just like walking on a razor’s edge, one reaches the pinnacle of success, perseverance, and experience, or falls into a black bottom of ruin. The main determining factor in this issue is hope for the future and peace. This means that society can provide conditions for young people that there is no double pressure on the stress of youth. Healthy recreation, education and sufficient facilities for growth, prosperity and freedom are the main foundations for the formation of an independent and healthy youth. The roots of stress and depression can be easily found by looking at the lives of young Iranians. According to the Ministry of Health and Medical Education, about 8 million people in Iran smoke, half a million are hospitalized every year for smoking, and 50,000 die each year from smoking. Girls smoke twice as much in the last five years (Fars News) In the absence of the right to rest and leisure and the right to food and housing and medical care (Articles 24 and 25 of the Universal Declaration of Human Rights), the black shadow of tobacco is casting more and more shadow on the Iranian youth. The way the government deals with this issue, like other issues, is to clear the issue by using force and destruction. They destroy hookahs, but they do not replace any healthy entertainment. Cafes are being sealed without creating a space for young people to have fun and gather, and as a result of such a reckless approach, underground cafes are becoming more and more popular with young people. It is very sad that young Iranians, without jobs and hope for a bright future, in order to spend hours with their friends and have fun without being disturbed, have to secretly gather in the most polluted places possible and harm their health.

Members of the Youth and Student Committee, referring to the plight of Iran’s youth, call on the international community and human rights activists to ensure a healthy life and promote well-being for all people of all ages and to promote growth, in clear violation of Articles 3 and 8 of UNESCO 2030. Inclusive and sustainable economy, full and productive employment and jobs suitable for all, do not remain silent and go hand in hand to save the young generation of Iran and raise awareness.

The International Workers’ Day روز جهانی کارگر

Posted on by Niloofar Jalili

** The English version below **

در حال حاضر ۲۶ میلیون کارگر در ایران، در بخش صنعت، معدن، خدمات، کشاورزی، خدمات اداری، خدمات شهری، بانکی و …، مشغول به کار هستند.
اما در حالی به استقبال جشن روز جهانی کارگرمیرویم که علاوه بر عدم امنیت شفلی در صورت اخراج، متاسفانه بخش عمده ای از این جمعیت در زمرۀ بیمه شدگان اجتماعی و درمانی قرار نمیگیرند. این در حالیست که امنیت جانی در محل کار و تأمین هزینه درمان در صورت بروز حادثه، یکی از اساسی ترین مواردی است که همواره نادیده گرفته می‌شود و ظلم آشکار و نقض حقوق این کارگران است. و در یکسال اخیر که در روزهایی که مردم با مشکلات عدیده ویروس کرونا و تعطیلی طولانی‌مدت بدون دریافت هرگونه حقوق و دستمزد دست و پنجه نرم میکنند، که سایه‌ی سنگین شوم فقر را بیش از پیش بر زندگی این قشر زحمتکش تحمیل می‌کند، بسیاری از صنایع و کارخانجات و تولیدی‌های کوچک و بزرگ به انحاء مختلف از رکود این دوران متأثر و در نتیجه کارگران این واحدها خانه‌ نشین شده‌اند.
متاسفانه هیچگونه  حمایتی هم از دولت، بیمه و کارفرما دریافت نمی کنند و همواره مورد ظلم و تبعیض قرار می‌گیرند.
سالانه تعداد بسیار زیادی از کارگران در حوادث شغلی جان خود را از دست میدهند، که  حتی در رسانه ها نیز مطرح نمیشود و این مرگ خاموش در سایه تاریک عدم امنیت محل کار هر سال بیشتر میشود.
فقط در نیمه اول سال ۹۹، تعداد ۸۹۸ فوتی ثبت شده که  ۳۵۴ مرگ بر اثر سقوط بوده است ،
و با این که تنها یک سوم کارگران بخش صنعت و معدن شامل کارگران بیمه شده هستند، اما بیش از نیمی از حوادث منجر به فوت کارگران در این بخش اتفاق می‌افتد.
همچنین کولبران و سوختبران که بخش بزرگی از حوادث کارگری را تشکیل میدهند، نه تنها کاری در جهت امنیت آنها صورت نمیگیرد، بلکه بخشی از آنها توسط ماموران دولت کشته میشوند. در جایی که این گروه محق آموزش و داشتن تشکلی جامع و مستحکم هستند.
باز هم متاسفانه شاهد آن هستیم  که  به دلیل کمبود یا عدم امکانات بهداشتی، امنیتی در کارگاه‌ها و نبود تشکلی کاربردی به منظور آگاهی رسانی وآموزش، روند وضعیت سلامتی کارگران با خطری روزافزون روبروست.
با وجود این که خط فقر برای یک خانواده سه نفره، نه میلیون تومان در نظر گرفته شده، حقوق کارگران به زحمت به سه میلیون تومان میرسد، و این باعث میشود که زنان و مردان کارگر ساعات بیشتری را کار کنند. نبود زمان کافی برای استراحت و رفاه و نداشتن حداقل امکانات زندگی، سلامتی آنها را به شدت تحت تاثیر قرار میدهد.
طبق مقوله نامه‌های بنیادین شماره ۸۷ و ۹۸ سازمان بین‌المللی کار ILO  که ایران هم عضو آن میباشد، کارگران آزادند تا تشکل‌های کارگری تشکیل دهند، در آنها عضو شوند و فعالیت کنند اما متاسفانه دولت جمهوری اسلامی ایران در پی ایجاد موانع بیشمار، مانع شکل گیری تشکل‌های کارگری میشود و کوچکترین اعتراضات معیشتی و حق خواهی با سرکوب شدید مواجه می‌شوند.
اساسأ مطالبات اصلی کارگران که شامل حق تشکل، دستمزد و امنیت شغلی میباشد هرگز بصورت کاربردی در زمره اهداف و برنامه های دولتمردان و رؤسا قرار نگرفته است و عدم تطابق و هماهنگی در قسمت‌های مختلف موجب شده ابتدایی‌ترین نیازهای کارگران تبدیل به معادله‌ای مجهول و بی جواب گردد. و سالهاست کارگران زندانی و مدافعان حقوق کارگری در زندانهای ایران در شرایط غیراصولی بازداشت، شکنجه میشوند.
در همین راستا ما ضمن پافشار بر ایجاد سندیکا ها و تشکل های کارگری، خواهان آزادی فوری و بدون قید شرط کلیه زندانیان کارگری و عقیدتی می باشیم و خواهان احترام به قوانین بین المللی و به ویژه رعایت اعلامیه جهانی حقوق بشر به ویژه مواد:
۳ماده (حق حیات و امنیت زندگی برای همه)، ماده ۴: (برده داری ممنوع)،ماده ۲۳: (حق امنیت کار) ماده ۲۴: (حق استراحت و فراغت) و رعایت اهداف ۱۷ گانه سند ۲۰۳۰ یونسکو به ویژه هدف ۱ و ۲ (پایان دادن به فقر در تمامی اشکال آن در همه جا) میباشیم و یادآور میشویم که برای موفقیت و رشد جامعه ایران نیاز به رعایت قوانین بین

المللی و احترام حقوق ذاتی و شهروندی این فشر زحمتکش میاشد.

1410

کانون دفاع از حقوق بشر در ایران

نمایندگی منطقه جنوب آلمان

English :

Currently, 26 million workers in Iran are employed in industry, mining, services, agriculture, administrative services, municipal services, banking, etc. But while welcoming the celebration of International Workers’ Day, in addition to the lack of job security in the event of dismissal, unfortunately, a large part of this population is not among the social and medical insured. However, the safety of life at work and the provision of medical treatment in the event of an accident is one of the most fundamental issues that is always ignored and is a clear injustice and violation of the rights of these workers. And in the last year, when people are struggling with the many problems of the coronavirus and long-term closures without receiving any pay, which is casting a heavy shadow of poverty on the lives of this working class, many industries and Factories and small and large factories have been affected in various ways by the recession of this period, and as a result, the workers of these units have become homeless.
Unfortunately, they do not receive any support from the government, insurance and employers, and they are always oppressed and discriminated against. Every year, a large number of workers lose their lives in work-related accidents, which are not even reported in the media, and this silent death is increasing every year in the dark shadow of workplace insecurity. In the first half of 1999 alone, 898 feet were recorded, of which 354 died from falls.
Currently, 26 million workers in Iran are employed in industry, mining, services, agriculture, administrative services, municipal services, banking, etc.
But while welcoming the celebration of International Workers’ Day, in addition to the lack of job security in the event of dismissal, unfortunately, a large part of this population is not among the social and medical insured. However, the safety of life at work and the provision of medical treatment in the event of an accident is one of the most fundamental issues that is always ignored and is a clear injustice and violation of the rights of these workers. And in the last year, when people are struggling with the many problems of the coronavirus and long-term closures without receiving any pay, which is casting a heavy shadow of poverty on the lives of this working class, many industries and Factories and small and large factories have been affected in various ways by the recession of this period, and as a result, the workers of these units have become homeless.
Unfortunately, they do not receive any support from the government, insurance and employers, and they are always oppressed and discriminated against.
Every year, a large number of workers lose their lives in work-related accidents, which are not even reported in the media, and this silent death is increasing every year in the dark shadow of workplace insecurity.
In the first half of 1999 alone, 898 feet were recorded, of which 354 deaths were due to falls.
And although only a third of workers in the industrial and mining sectors are insured, more than half of all fatal accidents occur in this sector.
Also, coal miners and fuel workers, who make up a large part of the workers’ accidents, not only do nothing for their safety, but some of them are killed by government officials. Where this group is entitled to education and to have a comprehensive and strong organization.
Again, unfortunately, we see that due to the lack or lack of health facilities, security in the workshops and the lack of a practical organization for awareness and education, the trend of workers’ health status is increasingly endangered.
Although the poverty line for a family of three is set at nine million tomans, workers’ wages barely reach three million tomans, which makes working men and women work longer hours. Lack of enough time for rest and well-being and lack of minimum living facilities, their health is severely affected.
According to Articles 8 and 98 of the International Labor Organization (ILO), of which Iran is a member, workers are free to form, join and work in trade unions, but unfortunately the Government of the Islamic Republic of Iran, after creating numerous obstacles, prevents the formation of organizations. He becomes a worker and the slightest protest of livelihood and rights is severely repressed.
Basically, the main demands of workers, which include the right to organize, wages and job security, have never been practically included in the goals and plans of government officials and bosses, and incompatibility and coordination in various areas has made the most basic needs of workers become unknown and unanswered equations. . And for years, imprisoned workers and labor rights defenders have been detained and tortured in Iranian prisons under unprincipled conditions.
In this regard, while insisting on the establishment of trade unions and trade unions, we demand the immediate and unconditional release of all prisoners of conscience and ideology, and respect for international law, and in particular compliance with the Universal Declaration of Human Rights, especially articles:
Article 3 (Right to life and security of life for all), Article 4: (Slavery prohibited), Article 23: (Right to work security) Article 24: (Right to rest and leisure) and observance of the 17 objectives of the 2030 UNESCO document, especially Objective 1 and 2 (Ending poverty in all its forms everywhere) and we remind you that for the success and growth of Iranian society, it is necessary to comply with international law and respect the inherent rights and citizenship of this working class.