**The English version below**

ایران امروز درگیر شکافی اجتماعی و عقیدتی ست که با گذشت هر روز و با باز شدن درهای تکنولوژی و رسوخ انکار ناپذیر دیگر فرهنگ ها و آداب زندگی و حتی باورها شدید و شدید تر میشود . کمتر از سی سال پیش ، راه و روش ازدواج کردن در ایران بطور کلی شکلی دیگر داشت . با این که همچنان در بسیاری از نقاط ایران جوانان با ازدواج سنتی به زیر یک سقف میروند ، در شهرهای بزرگ تر و در بخش نسبتا روشنفکر تر جامعه ، این مساله دستخوش تغییراتی بسیار بزرگ ، سرنوشت ساز شده و طبیعتا چالش های گوناگونی را نیز میطلبد . در این جا مقایسه ای کوچک از ازدواج سنتی و مدرن انجام میدهیم و سپس به بررسی نقاط و چالش های این شکاف بزرگ اجتماعی میپردازیم . بطور کلی ازدواج سنتی ، نقش پررنگ خانواده را در شکل گیری یک زندگی جدید به خوبی نمایان میسازد . همسر فرزندان ، توسط مادر آن ها گزینش شده و انتخاب همسر از میان خواستگاران نیز با نظر و تصمیم پدر دختر انجام میگرفته . در گذشته ، درصد طلاق میان ازدواج های سنتی کمتر از امروز بود ، اما سوال اینجاست ، که آیا این رقم پایین زاییده تابو ی واژه ” طلاق” بوده یا واقعا جوانان خوشبخت تر بوده اند . در این شکل از ازدواج ، شناخت نسبتا بالایی از خانواده های طرفین وجود داشته ، که این امر موجب شکل گیری روابط و مراودات روشن تری میشده است . همین که خانواده هایی با باورهای مشترک به سوی یکدیگر سوق داده میشدند و اصطحکاکات کمتری برای شروع زندگی اتفاق می افتاد و همواره امید بر این بود که مهر دختر و پسر پس از ازدواج به دل یکدیگر می افتد . از طرفی چون خانواده ها موافق شکل گرفتن این ازدواج بودند ، بخش بزرگی از چالش ها ، پیشاپیش برطرف شده بود ، چرا که نقش خانواده ها در متلاشی کردن یک رابطه عاشقانه میتواند بسیار تعیین کننده باشد . در این میان بسیاری از پسران جوان بودند که از نظر روحی و فرهنگی با خانواده خود بسیار تفاوت داشتند و میخواستند خودشان شریک زندگی شان را انتخاب کنند . یا بسیاری از دختران حتی پس از ازدواج عاشق همسر خود نشدند و تا اخر عمر بدون حس خاصی با او زندگی کردند . علاوه بر این با گذشت زمان تفاوت بین دو نسل چنان زیاد شد ، که دیگر پدر و مادرقادر به درک روحیات و خواسته های فرزندان خود نبودند ، و حتی دیگر فرزندان جوان شبیه خانواده های خود نبودند که بتوان از طریق خانواده آنها به شناختی نسبی از همسر آینده فرزندشان برسند . نم نم فضای جامعه کمی بازتر شد و جوانان این فرصت را پیدا کردند تا در فضاهایی خارج از خانواده با یکدیگر آشنا شوند . دختران به دانشگاه رفتند ، و پس از آن با اشتغال و خودکفایی مالی این امکان را پیدا کردند تا خودشان در مورد زندگیشان تصمیم بگیرند . درست در همین نقطه ازدواج مدرن نم نم پایه گذاری میشد .بدین شکل که جوانان ، در رابطه ای غیررسمی به شناخت یکدیگر میپرداختند . با شرکت کردن در تفریحات و فضاهای مشترک ، به درکی نسبی از سلیقه و خواسته های طرف مقابل میرسیدند و نهایتا میتوانستند اهداف و تفریحات مشترکی با یکدیگر پیدا کنند که این لازمه هر ازدواج موفقی بوده ، هست و میباشد .  همچنین، ازدواج در این شکل بدون اجبار و بر پایه عشق و علاقه میباشد . ولی این شیوه آشنایی نیز خالی از ایراد و اشکال نبوده ، چرا که جوانان برای انتخاب مسیر درست زندگی به همفکری و کمک نیاز دارند ، حال آنکه این کمک یا باید از طرف یک شخص حرفه ای ، مثل مشاور و یا از طرف خانواده باشد . متاسفانه هنوز در میان نسل جوان ، مشاوره حرفه ای پیش از ازدواج و پس از آن ، امری غیرضروری و بی نتیجه در نظر گرفته میشود . از طرفی خانواده ها در جریان رابطه نیستند و هیچ شناختی از فردی که قرار است عضو جدید خانواده باشد ، ندارند و اینجاست که چالش های ریز و درشت پیش روی جوانان قرار میگیرد . در بسیاری از موارد ، خانواده های طرفین شروع به سنگ اندازی و بهان های بی جا میکنند و با ایجاد فضایی استرس زا برای همه ، سمی غیر قابل مداوا را وارد زندگی دو جوان میکنند . بسیاری از جوانان در دوران نامزدی ، امکان ازدواج با یکدیگر را فقط و فقط به دلیل دخالت بی جای خانواده ها از دست میدهند . از دیگر ایرادات ازدواج مدرن ، میتوان به این مساله اشاره کرد که ممکن است فقط بر پایه عشقی زودگذر و هیجان انگیز شکل گرفته باشد و فرد بدون در نظر گرفتن همه جوانب دست به چنین تصمیم بزرگی بزند . اما در میان این دو ، گیج کننده ترین شکل و شیوه زندگی در حال رواج است . ازدواجی نیمه مدرن و نیمه سنتی . در ازدواج نیمه مدرن و سنتی ، آشنایی عموما با شکل و شیوه ای مدرن آغاز میشود و رابطع غیر رسمی عموما وجود دارد و قطعا علاقه و احساسات و تجربه های مشترک و شناخت تا حد قابل قبولی ایجاد میشود . ادامه رابطه جدی ، وارد فاز سنتی جامعه میشود . چرا ؟ بدلیل اینکه دختر و پسری که میخواهند رابطه خود را وارد فاز بعدی و یا جدی تر بکنند ، نیازمند این امکان  هستند که بتوانند مدتی قابل قبول را زیر یک سقف و با هم زندگی کنند . اما آیا این مساله در ایران امکان پذیر است ؟ قابل ذکر است که بسیاری از طلاق های ازدواج های مدرن به دلیل وجود نداشتن این تجربه اتفاق می افتد . با چشم پوشی از این مرحله بسیار مهم و کلیدی ، درخواست ازدواج نیز با روشی مدرن اتفاق می افتد . این که قبل از خانواده ها ، دختر و پسر یکدیگر را انتخاب میکنند، هدف ها و شرایط یکدیگر را مورد بحث و گفتمان قرار میدهند ، تصمیماتی برای آینده خود میگیرند و سپس دوباره وارد فاز سنتی شده و خانواده ها با روشی کاملا سنتی وارد مساله میشوند . زمانی که یک دختر و پسر جوان برای زندگی هم برنامه ریزی میکنند ، در مورد شیربها و مهریه و جهیزیه صحبتی نمیشود ، برای آنها مسایل مهم تر و قابل تامل تری مورد بحث هست . حال آنکه خانواده سنتی ، در قدم اول با چالش مهریه رو به رو میشود ، در این جا خانواده دختر طبق سنت تعیین مهریه میکند ، در طرف دیگر خانواده پسر وارد فاز مدرنیته شده و با تکیه بر این که امروزه مهریه امری خطرناک است و ممکن است دردسر آفرین باشد تلاش میکنند تا مقدار آن را کاهش دهند . خانواده دختر وارد فاز مدرن میشود، مهریه را میبخشد و حقوق ابتدایی یک زن از جامعه مثل حق طلاق ، سفر ، تحصیل و حضانت را درخواست میکند . در اینجا خانواده پسر وارد فاز سنتی شده و دادن حق طلاق به زن را امری غیرقابل قبول میداند و دختر را زیر فشار قرار میدهد که ” مگر قرار است طلاق بگیرید و این بی اعتمادی به همسر آینده است ” اگر به فرض نسبتا محال ، این وصلت از این پیچ و خم به سلامت عبور کند و همچنان رابطه ای سالم و بدون کینه و استرس باشد ، مرحله بعد آغاز میشود . نقش دختر ، رنگی سنتی میگیرد : آشپزی بلدی؟ پسر ما گرسنه نماند ! به او رسیدگی میکنی؟ اهل نظافت هستی؟ ما زنان این سرزمین ، بلا استثنا این جملات را در شروع زندگی خود شنیده ایم. دلیل این هست ، ریشه هنوز سنت هست و ظاهر و تنها ظاهر مدرن شده . در ذهن ایرانیان ، هنوز آشپزی ، بچه داری و نظافت کار زن خانه هست . و بعد وقتی فشار اقتصادی بیشتر میشود ، نقش زنان در خانه مدرن میشود . آنها باید همپای مرد کار کنند و به اقتصاد خانه کمک کنند و همواره نقش سنتی و مدرن را همزمان پیاده کنند . جوانان ، بعنوان پدر و مادر های آینده باید بخاطر داشته باشند ، که اگر فضایی مدرن برای فرزند خود ایجاد کرده اند ، این مدرنیته ریشه ای باشد ، یعنی فرزندن آزاد هست که انتخاب کند ، بدون دخالت من . ممکن است اشتباه کند ، باید بهای اشتباهش را بدهد ، بدون دخالت واضح من . او حق دارد آزادانه تجربه کند و تنها وظیفه ما دادن آگاهی ست ، تنها زمانی که از ما بخواهند که راهنماییشان بکنیم که چه بسا حتی برای این مساله بهتر است آنها را به مشاور حرفه ای معرفی کنیم و آغوش ما همواره برای آنها با عشق باز باشد ، حتی اگر تصمیماتشان را دوست نداشتیم ، اگر اشتباه کردند و یا حتی برای درست و غلط زندگیشان از ما سوالی نپرسیدند . 

English :

Iran today is engaged in a social and ideological divide that is becoming more and more intense with each passing day and with the opening of the doors of technology and the undeniable penetration of other cultures and ways of life and even beliefs. Less than thirty years ago, the way of getting married in Iran was completely different. Although in many parts of Iran young people continue to go under the same roof with traditional marriage, in larger cities and in the relatively more intelligent part of society, this issue has undergone great changes, which are crucial and naturally require various challenges. Here we make a small comparison of traditional and modern marriage and then examine the points and challenges of this large social gap. In general, traditional marriage shows the prominent role of the family in the formation of a new life. The children’s spouse was chosen by their mother and the choice of spouse from the suitors was made by the opinion and decision of the girl’s father. In the past, the divorce rate among traditional marriages was lower than it is today, but the question is, did this low figure give birth to the taboo word “divorce” or were young people really happier? In this form of marriage, there was a relatively high level of knowledge of the families of the parties, which led to the formation of clearer relationships and interactions. As families moved towards each other with common beliefs, there was less friction to start life, and there was always the hope that a girl and a boy would fall in love after marriage. On the other hand, because the families agreed with the formation of this marriage, a large part of the challenges had already been resolved, because the role of families in breaking up a romantic relationship can be very decisive. Among them were many young boys who were very emotionally and culturally different from their families and wanted to choose their own partner. Or many girls did not fall in love with their husbands even after marriage and lived with him without any special feelings for the rest of their lives. In addition, over time, the difference between the two generations became so great that parents were no longer able to understand the spirits and desires of their children, and even young children were no longer like their families who could gain a relative knowledge of their spouses through their families. Reach their child’s future. The atmosphere of the community became a little more open and the young people had the opportunity to get to know each other in spaces outside the family. The girls went to university, and then, through employment and financial self-sufficiency, were able to make their own decisions about their lives. It was at this point that modern marriage was founded. In this way, young people got to know each other in an informal relationship. By participating in common pastimes and spaces, they gained a relative understanding of the other party’s tastes and desires, and finally were able to find common goals and pastimes with each other, which is a prerequisite for any successful marriage. Also, marriage in this form is without coercion and based on love and affection. But this method of dating is not without its drawbacks, because young people need the same mind and help to choose the right path of life, while this help must be either from a professional, such as a counselor or from the family. Unfortunately, professional counseling before and after marriage is still considered unnecessary and ineffective among the younger generation. On the other hand, families are not aware of the relationship and have no knowledge of the person who is supposed to be the new member of the family, and this is where the big and small challenges are faced by the youth. In many cases, the families of the parties start throwing stones and making inappropriate excuses, and by creating a stressful atmosphere for everyone, they bring an incurable poison into the lives of two young people. Many young people lose the opportunity to marry each other during their engagement just because of inappropriate family involvement. Another drawback of modern marriage is that it may be based solely on fleeting and exciting love, and one may make such a big decision without considering all aspects. But between the two, the most confusing way of life is prevalent. Semi-modern and semi-traditional marriage. In semi-modern and traditional marriages, acquaintance usually begins with a modern form and manner, and there is an informal relationship in general, and certainly common interests, feelings, experiences, and cognitions are created to an acceptable degree. Continuation of a serious relationship enters the traditional phase of society. Why ? Because a girl and a boy who want to take their relationship to the next or more serious stage, they need the opportunity to be able to live together under one roof for an acceptable period of time. But is this possible in Iran? It is noteworthy that many divorces in modern marriages occur due to the lack of this experience. By ignoring this very important and key stage, the marriage request also happens in a modern way. That before the families, the girl and the boy choose each other, discuss each other’s goals and circumstances, make decisions for their future, and then re-enter the traditional phase, and the families enter the issue in a completely traditional way. . When a young girl and boy are planning to live together, there is no talk of lions and dowry, more important and thought-provoking issues are discussed for them. While the traditional family, in the first step, faces the challenge of dowry, here the girl family determines the dowry according to tradition, on the other hand, the boy family enters the phase of modernity and relying on the fact that dowry is a dangerous thing today. And may be troublesome, try to reduce the amount. The girl’s family enters the modern phase, pays the dowry, and demands a woman’s basic rights from society, such as the right to divorce, travel, education, and custody. Here the boy’s family enters a traditional phase and finds it unacceptable to give a woman the right to divorce, and puts pressure on the girl to say, “Are you going to divorce and this is distrust of the future spouse” if this connection is relatively impossible. To get through this maze safely and still have a healthy relationship without resentment and stress, the next stage begins. The role of the girl takes on a traditional color: Do you know how to cook? Our son is not hungry! Do you take care of him? Are you a cleaner? We women of this land, without exception, have heard these words at the beginning of our lives. This is because the roots are still tradition and the appearance and only appearance has been modernized. In the minds of Iranians, cooking, having children and cleaning housework are still there. And then, as economic pressures increase, the role of women in the home becomes more modern. They have to work alongside the man and help the household economy and always play the traditional and modern role at the same time. Young people, as future parents, must remember that if they have created a modern space for their child, this modernity must be rooted, that is, the child is free to choose, without my intervention. He may make a mistake, he has to pay the price for his mistake, without my clear intervention. He has the right to experience freely, and our only duty is to give awareness, only when they ask us to guide them, that perhaps even for this matter it is better to introduce them to a professional counselor, and our arms are always open to them with love. , Even if we did not like their decisions, if they made mistakes or did not even ask us questions about the right and wrong of their lives.

**English version below**

عدالت پزشکی از جمله مسائلی ست که امروزه در کشور ایران بطور کلی به فراموشی سپرده شده . از این جهت که نه تنها در بودجه بندی های مربوط به بخش سلامت و پزشکی ، بلکه در رفتار و کردار بسیاری از پزشکان آنچه بعنوان عدالت در سوگندنامه پزشکی یاد میشود نشانی دیده نمیشود . در کنار کمبود عدالت پزشکی ، روز به روز شاهد کاهش امکانات بهداشتی در بسیاری از نقاط ایران هستیم . امروز مایلم به شرایط بهداشتی و پزشکی چند شهرستان محروم بپردازم و مقایسه ای چند  داشته باشیم . توسعه یافتگی بهداشتی و درمانی شهرها را در سطوح مختلفی قرار میدهد : بالاترین سطح بالای توسعه یافتگی در مسایل بهداشتی و درمانی مربوط به استان های سمنان، یزد، مازندران، چهارمحال بختیازی و گیلان است و پایین ترین درجه توسعه یافتگی هم به استان های قزوین، اردبیل، کهگیلویه و بویراحمد، آذربایجان غربی، سیستان و بلوچستان و هرمزگان تعلق دارند.

این میزان توسعه یافتگی به پارامترهای مختلفی از جمله موسسات خدمات درمانی به ازای جمعیت، تخت بیمارستانی به ازای جمعیت، تعداد داروخانه ها به ازای جمعیت، پزشک عمومی به ازای جمعیت، پزشک متخصص به ازای جمعیت، آزمایشگاه های تشخیص پزشکی به ازای جمعیت، مراکز پرتونگاری به ازای جمعیت، مراکز توان بخشی به ازای جمعیت، نرخ مرگ و میر و شاغلان در بخش بهداشت و مددکاری به کل جمعیت بستگی دارد . جالب است بدانیم که سمنان رتبه اول و تهران به دلیل کمبود تعداد پزشک به نسبت جمعیت در رتبه دهم جدول قرار دارد و آذربایجان غربی  و سیستان و بلوچستان و هرمزگان محرومترین استان های ایران میباشند .

دسترسی به امکانات بهداشتی و مراقبت های پزشکی از اساسی ترین حقوق افراد یک جامعه میباشند . همه آحاد جامعه باید  بصورت برابر و یکسان از خدمات بهداشتی و درمانی بهره مند شوند و سوالی که اینجا مطرح میشود این است که آیا مسئول همه این برنامه ریزی ها و امکان سنجی ها وزارت بهداشت است؟ نکته حائز اهمیت اینجاست که با وجود اینکه سلامت و بهداشت از کلیدی ترین حوزه های اجرایی و برنامه ریزی جوامع میباشد ، در ایران همواره این بخش با کمبود بودجه و عدم برنامه ریزی صحیح مواجه بوده است . با نگاهی موشکافانه تر به این مساله متوجه میشویم که متاسفانه حتی آموزش صحیحی برای مراقبت از خود در شهرهای مختلف ایران وجود ندارد . بطور مثال ، آموزش شنا در دستور کار آموزش و پرورش نیست و در نتیجه بسیاری از کودکان و نونهالان چنانچه با چنین سانحه ای مواجه شوند جان سالم به در نمیبرند و این در حالی است که در کشور آلمان آموزش شنا از کلاس اول یا دوم بصورت اجباری برای همه کودکان اجرا میشود . توسعه سلامت و بهداشت و درمان در وهله اول با آموزش و مشارکت اجتماعی و همگانی امکانپذیر میشود و این جریان باید یک جریان دائمی باشد و نه مقطعی و موقتی . متاسفانه در ایران هیچ گونه آموزش کاربردی و صحیح منطقه ای در روستاها وجود ندارد. آموزش هایی چون کمک های اولیه و یا روش مواجهه با خطرات بومی منطقه .

در حوزه عدالت در دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی ایران تنها از کشورهای افغانستان، پاکستان، ترکمنستان و عراق بهتر است. این عدالت اشاره به آن دارد که دسترسی افراد به امکانات پزشکی و کیفیت آن باید فارغ از وضعیت اقتصادی ایشان باشد و افراد ثروتمند و فقیر به یک اندازه شانس بهره مندی از امکانات مشابه پزشکی را داشته باشند . اما آیا در ایران بواقع این گونه هست ؟ با وجود این که از سال 1362 تغییرات مثبتی در نظام سلامت ایران اتفاق افتاد و  در بخش روستایی تا حدی شکاف شدید دسترسی به خدمات بهداشتی را تخفیف بخشید اما این نظام نتوانست شاخص های سلامت را به شیوه ای عادلانه در تمامی جامعه تحقق بخشد. بطور مثال متوسط نرخ مرگ و میر مادران در 2004 تا 2006 حدود 24.7 در هر 100 هزار تولد بود اما این نرخ در استان های مختلف ایران بین 61.3 تا 6.3 در هزار نوسان داشت. که خود نشان دهنده توزیع ناعادلانه و نابرابری سلامت میباشد . و یا محاسبات مرکز آمار ایران، اختلاف امید به زندگی بین استان تهران و سیستان و بلوچستان را حدود 10 سال تخمین می زند که این خود نشان دهنده توزیع ناعادلانه امکانات و منابع بین مناطق کشور است.

مورد دیگر پوشش دهی بیمه است . عدم پوشش لازم بیمه و هزینه های درمان از دغدغه های بزرگ قشر کم درآمد بود که در سایه عدم تحقق عدالت بهداشتی را در ایران ، هر روز شرایط وخیم تری را تجربه میکند . برنامه چشم انداز توسعه ایران این هدف را تعیین کرد که هزینه های درمان را تا 30 درصد در سال 1387 پایین آورد. با این حال در آن سال، نزدیک به 55 درصد از هزینه های بهداشت و سلامت توسط مردم پرداخت می شد و امروز شاهد کاهش روزافزون پوشش بیمه های دولتی هستیم. در جایی که قرار بود در سند چشم اندازافق 1404  در تمام زمینه ها در منطقه به رتبه اول برسیم ، در دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی ایران تنها از کشورهای افغانستان، پاکستان، ترکمنستان و عراق شرایط بهتری داریم. حتی طرح تحول نظام سلامت و عدالت بهداشتی دولت روحانی هم نتوانست مدت زیادی این عدم تعادل در امکانات درمانی و بهداشتی را بهبود بخشد .

کشور ایران در طول تاریخ همواره با فجایع بهداشتی ، بیماری های همه گیر ، قحطی و آلودگی  و نبود بهداشت دست به گریبان بوده است . حتی همین امروز هم شاهد عدم هماهنگی بخش های مختلف کشور برای کنترل بیماری کرونا هستیم . در جایی همه کشورها با دقت به کنترل و محدود کردن شرایط گسترش ویروس میپردازند ، در ایران با وجود شرایط قرمز شهر به حالت تعطیل در نمی آید ، کودکان به مدرسه میروند همانطور که در نتیجه این بی تدبیری متاسفانه شاهد مرگ دانش آموز گتوندی بودیم . علاوه بر این ، به جهت اینکه آموزش صحیح در زمان صحیح اتفاق نیفتاده است ، مردم ایران به هبچ عنوان شیوه مراقبت از خود در مقابل تهدید ها را نمیدانند ، چنانکه به سفر رفته و آمار مبتلایان را بالا و بالاتر میبرند . سه هزار روستای سیستان و بلوچستان آب شرب ندارند ، زاهدان در هر ثانیه با کمبود بیش از ششصد لیتر آب رو به روست . استان های مرزی ، مناطقی هستند که باید از نظر ساختار سلامت و پزشکی و بهداشت بسیار تامین باشند چرا که میتوانند نقطه شروع بیماری های نوظهور باشند .  از طرفی عموم بانوان در استان هرمزگان از فقر آهن و استرس و كم خوني رنج میبرند و تا حر زیادی از شاخص هاس سلامتی فاصله دارند . آنها امکانات کافی برای ورزش و یا دیگر فعالیت ها برای احیای سلامتی را ندارند . شرایط و امکانات پزشکی در این استان به حدی محدود است که بصورت بسیار غم انگیزی هراس از این مساله وجود دارد که مبادا به دلیل نبود امکانات مجبور به انتخاب میان بیماران کرونایی برای ارائه خدمت شوند. وضعیت کرونا بطرز فاجعه باری در استان هرمزگان قربانی میگیرد و از اصلی ترین دلایل آن برای این اتفاق این است که رییس جمهور بدون نظر کارشناسانه و عجولانه وضعیت آن را سفید اعلام کرد که باعث شد خیل گسترده ای از مسافران برای عید فطر به این فاجعه دامن بزنند . در حال حاضر تمام تخت های بیمارستان پر شده و کادر درمان یکی پس از دیگری از چرخه کار خارج میشوند و وضعیت از قرمز گذشته به گفته   کیانوش جهانبخش نماینده استان هرمزگان، به سیاه رسیده است .

بحث عدالت پزشکی و بهداشت در کنار عدالت در توزیع امکانات سلامتی ، بحثی بسیار گسترده است که در این چند دقیقه به گوشه هایی از آن اشاره کردیم . بحث عدالت پزشکی ریشه در ابعاد مختلف کشورداری داشته و برای احیای آن برنامه ریزی و مدیریت ریشه ای و اساسی لازم است . بحث سلامت و درمان باید از اصلی ترین دغدغه های دولت باشد و برای آن بودجه کافی در نظر گرفته شود . چیزی که متاسفانه حتی در رویا هم برای شرایط فعلی ایران امکانپذیر نیست . همچنان افراد ساکن دربسیاری از شهرستان ها ، برای درمان باید به شهرهای بزرگ سفر کنند و در صف های طولانی و بیمارستان های دولتی و قدیمی بستری شوند . در حالی که شرایط برای کسانی که اوضاع مالی مناسبی دارند بسیار متفاوت است و این یعنی ترازوی عدالت در بخش درمان و بهداشت و سلامت همچون دیگر بخش های جامعه بنفع ثروتمندان بوده و مردم عادی که تعداد آنها کم هم نیست همواره در نگرانی و استرس هزینه های درمان ، ناکارامدی بیمه و ….. بسر میبرند

English .

Medical justice is one of the issues that has been completely forgotten in Iran today. This is because not only in the budgets related to the health and medical sector, but also in the behavior and actions of many physicians, what is referred to as justice in the medical oath is not addressed. Along with the lack of medical justice, we are witnessing a decrease in health facilities in many parts of Iran. Today, I would like to address the health and medical conditions of several deprived cities and have a few comparisons. It puts the health and development of cities in different levels: the highest level of development in health issues is related to Semnan, Yazd, Mazandaran, Chaharmahal Bakhtiazi and Gilan provinces and the lowest level of development is related to Qazvin provinces. Ardabil, Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad, West Azerbaijan, Sistan and Baluchestan and Hormozgan belong.
This rate of development depends on various parameters such as health care institutions per population, hospital beds per population, number of pharmacies per population, general practitioner per population, specialist physician per population, medical diagnostic laboratories per population, centers Radiography per population, rehabilitation centers per population, mortality rate, and health care workers depend on the total population. It is interesting to know that Semnan is ranked first and Tehran is ranked tenth in the table due to the lack of doctors compared to the population, and West Azerbaijan, Sistan and Baluchestan and Hormozgan are the most deprived provinces of Iran.
Access to health facilities and medical care is one of the most basic rights of individuals in a society. All members of society should benefit equally from health services, and the question that arises here is whether the Ministry of Health is responsible for all these plans and feasibility studies? The important point is that despite the fact that health is one of the key areas of implementation and planning of communities, in Iran this sector has always faced a lack of budget and lack of proper planning. Taking a closer look at this issue, we realize that unfortunately, there is not even proper training for self-care in different cities of Iran. For example, swimming lessons are not on the education agenda, and as a result, many children and infants do not survive if they encounter such an accident, while in Germany, first or second grade swimming lessons are compulsory. Runs for all children. The development of health and wellness is possible in the first place through education and social and public participation, and this process should be a permanent one and not a temporary one. Unfortunately, in Iran, there is no practical and correct regional education in the villages. Training such as first aid or how to deal with local hazards.
In the field of justice, access to health services in Iran is better than only in Afghanistan, Pakistan, Turkmenistan and Iraq. This justice implies that people should have access to and quality medical facilities regardless of their economic status, and that rich and poor people should have an equal chance of enjoying similar medical facilities. But is this really the case in Iran? Although positive changes have taken place in the Iranian health system since 1983, and in the rural sector the severe gap in access to health services has somewhat reduced, but this system has not been able to achieve health indicators in a fair way throughout society. For example, the average maternal mortality rate from 2004 to 2006 was about 24.7 per 100,000 births, but this rate fluctuated between 61.3 and 6.3 per thousand in different provinces of Iran. Which itself reflects the unjust distribution and inequality of health. Or the calculations of the Statistics Center of Iran, the difference in life expectancy between Tehran and Sistan and Baluchestan province is estimated at about 10 years, which indicates the unfair distribution of facilities and resources between the regions of the country. Another issue is insurance coverage. Lack of necessary insurance coverage and medical expenses was one of the major concerns of the low-income group, which is experiencing worse conditions every day due to the lack of health justice in Iran. Iran’s Vision Development Plan set the goal of reducing treatment costs by up to 30 percent in 2008. However, in that year, about 55% of health expenses were paid by the people, and today we are witnessing an increasing reduction in government insurance coverage. Where we were supposed to rank first in all areas in the region in the Vision 1404 Vision Document, we have better access to Iranian health services only from Afghanistan, Pakistan, Turkmenistan and Iraq. Even the Rouhani government’s plan to transform the health system and health justice could not improve this imbalance in health facilities for a long time.
Throughout history, Iran has always struggled with health disasters, epidemics, famines and pollution.

set . Even today, we are witnessing a lack of coordination between different parts of the country to control coronary heart disease. Somewhere, all countries carefully control and limit the conditions for the spread of the virus. In Iran, despite the red conditions in the city, it does not shut down. Children go to school. As a result of this recklessness, we unfortunately saw the death of a Gotvand student. In addition, because proper education did not take place at the right time, the Iranian people do not know how to take care of themselves in the face of threats, as they travel and raise the number of sufferers. Three thousand villages of Sistan and Baluchestan do not have drinking water, Zahedan is facing a shortage of more than six hundred liters of water per second. Border provinces are areas that must be well provided in terms of health structure and medicine and health because they can be the starting point of emerging diseases. On the other hand, most women in Hormozgan province suffer from iron deficiency, stress and anemia and to a great extent They are far from the health index. They do not have enough facilities for exercise or other activities to restore health. The medical conditions and facilities in this province are so limited that there is a very sad fear that they will be forced to choose among the patients of Corona to provide services due to the lack of facilities. The situation of Corona is catastrophically catastrophic in Hormozgan province, and one of the main reasons for this is that the president, without any expert and hasty opinion, declared its situation white, which caused a large number of travelers to contribute to this tragedy for Eid al-Fitr. To do. At present, all the hospital beds are full and the medical staff is leaving the work cycle one after another, and the situation has turned black, according to Kianoosh Jahanbakhsh, a representative of Hormozgan province.
The issue of medical and health justice, along with justice in the distribution of health facilities, is a very broad issue that we have mentioned in a few minutes. The issue of medical justice has its roots in various aspects of governance, and its revival requires radical and fundamental planning and management. The issue of health and treatment should be one of the main concerns of the government and an adequate budget should be considered for it. Unfortunately, even in a dream, this is not possible for the current situation in Iran. Also, people living in many cities have to travel to big cities for treatment and be admitted to long queues and old public and hospital hospitals. While the situation is very different for those who have a good financial situation, which means that the balance of justice in the health sector, like other sectors of society, is in favor of the rich, and ordinary people, who are not few in number, are always worried and stressed about costs. Treatment, insurance inefficiency and ….. live.