دفاع از حقوق بشر در ایران

سرنوشت جوانان ایران (The Youth Destination in Iran)

Posted on Mar 28, 2021 by Niloofar Jalili

**The English version below**

سرنوشت جوانان ایران ، عنوانی بسیار کلی از دریایی از مصائب و مشکلات و نگرانی های نسل جوان کشور ایران است . مسلما عمیق شدن در تک تک ابعاد این مساله در وقت و حوصله یک جلسه نمیگنجد . با این حساب با اشاراتی، به کلیات مشکلات پرداخته و تلاش میکنیم تا چند مورد را ریشه ای تر بررسی کنبم . اول از همه باید بگویم ، باورتان میشود که بچه های پر جنب و جوش دهه شصت که به نسل کودکان ایران معروفند در آستانه چهل سالگی قرار دارند ؟ نسلی پویا ، پرسشگر ، فعال و سخت کوش که رویاهای بسیاری برای فردای روشن تر در سر میپروراند و در اوج کمبود امکانات کشور ، کودکی کرد و زمانی که به دوران نوجوانی و جوانی رسید ، در کشور امکانات بود اما نه برای همه ، بلکه فقط برای بعضی ها . بر اساس تعریف سازمان ملل ، نسل جوان به گروه سنی 15 تا 24 سال اطلاق میگردد و با وجود افول چشمگیر رشد جمعیت در ایران ، سالانه حدود یک میلیون نفر به جمعیت ایران اضافه میشود با رشد 1.3 درصدی جمعیت ، پیش بینی میشود از سال 1400 به بعد حدود 9 میلیون جوان در کشور خواهیم داشت . در حال حاضر ، حدود 18 میلیون جوان در کشور وجود دارند که حاصل رشد جمعیتی نزدیک به دو درصد در سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۷۸ و بالای ۱.۵ در سال‌های ۷۴ تا ۸۰ بوده است . اولین مساله ای که به ذهن میرسد بحث تحصیل و اشتغال این جمعیت هست . در حال حاضر حدود پنج میلیون نفر مشغول تحصیل در دانشگاه هستند . این در حالی است که 50 درصد فارغ التحصیلان دانشگاهی 20 تا 24 ساله بیکار هستند یعنی از حدود 2.5 میلیون از فارغ التحصیلان دانشگاهی، 1.25 میلیون نفر آنها بیکار هستند که با رشد صفر و منفی اقتصادی پیش بینی میشود هر ساله به این تعداد اضافه شود ، عددی که طبق تخمین مقامات کشور حدود ۸۰۰ هزار نفر در سال است. در سال1392 که ایران با تحریم های نفتی رو به رو شد و تورم جهشی ناگهانی داشت ، حدود 37 درصد از دانش آموزان به دلایل ناتوانی اقتصادی و شرایط اجتماعی مجبور به ترک تحصیل شدند و همین گروه بخش بزرگی از جمعیت بیکار را رقم زدند تا جایی که میزان بیکاری این جوانان که بسیاری از آنها حتی دیپلم ندارند در برخی از استان‌ها تا ۶۰ درصد است. علاوه بر این ، بخش بزرگی از جمعیتی18 -25 ساله که از تحصیل جا ماندند ، به جمعیت دو میلیون نفری کودکان و نوجوانان کار پیوسته‌اند که در معرض انواع آسیب‌های اجتماعی قرار دارند. همین بیکاری و جدا افتادگی از تحصیل ، ضربه مهلکی به بدنه نسل جوان جامعه زده و با کمال تاسف باید اعلام کنم بخش قابل توجهی از جمعیت ۱۸ تا ۲۵ میلیونی حاشیه نشین، معتادان ۳ تا ۷ میلیون نفری به مواد مخدر و الکل، جمعیت ۱۵ میلیونی درگیر با فقر مطلق، جمعیت حدود بیست میلیونی درگیر با اختلالات روانی و جمعیت چند صد هزار نفری مرتکبان جرائم را همین جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله تشکیل می دهند .شرایط جوانان کشور چنان وخیم هست که حتی رهبر جمهوری اسلامی ایران ، قادر به پنهان کردن آن نبود و در سخنرانی خود در سال 1394 از بیکاری جوانان و خالی بودن دست آنها اظهار شرمندگی کرد ، حال بماند که این مشکل در حد اظهار شرمندگی باقی ماند و هیچ راه حلی برای آن اندیشیده نشد . بوضوح میتوان مشاهده کرد ، وقتی یک جامعه در حال فرو رفتن به عمق باتلاق تحریم و بی توجهی مسئولین باشد ، نسل جوان متوجه شدید ترین ضربات و صدمات اجتماعی ، روحی و اقتصادی میشود و به جای آنکه در مسیر بالتدگی و موفقیت کشور قدم بردارد در جهت تخریب و اعمال خطرناک و مهلک در جامعه حرکت میکند ، چرا که چیزی برای از دست دادن ندارد . در مصاحبه با بسیاری از جوانان بزهکار، آنها اظهار میکنند ، شرایط زندان با همه مشکلات و تنش ها ، جای امن تر و آسوده تری برای آنهاست تا اجتماع، چون در زندان با تهدید و زورگیری میتوانند گذران عمر کنند و کسی هم انتظاری غیر از این از آنها ندارد . بیش از پنج میلیون از دانشجویان کشور میدانند که بعد از فارغ التحصیلی جایی در بازار کار ندارند و مدرک آنها هیچ کمکی به اشتغال آنها نمیکند اما همچنان با صرف هزینه های هنگفت برای رفتن به دانشگاه هایی که مسئولان و اساتید آن همه از فیلتر نظام رد شده اند و حرف تازه ای برای گفتن ندارند بر تحصیل مدارج بالاتر اصرار میورزند ، با وجود این که حتی نمیدانند میخواهند با مدرک خود چکار کنند و یا اصلا دانشگاه از نظر کیفی چیزی به آنها آموزش داده یا میدهد یا خیر . هم خانواده ها و هم جوانان آینده کشور را بسیار تاریک میدانند . به همین دلیل است که نرخ ازدواج کاهش چشمگیر داشته و با وجود سیاست های به ظاهر تشویقی برای فرزندآوری ، جوانان همچنان به تک فرزندی پایبند مانده اند . خانواده های متمول ترجیح میدهند فرزندان خود را برای تحصیل به دیگر کشورها بفرستند تا بتوانند پایه های زندگی خود را آنجا بنا کنند با اینکه صندلی های دانشگاه های کشور همچنان خالی ست . در حال حاضر جوانان به دو دسته تقسیم میشوند : آنها که حامی ولی فقیه و حکومت اسلامی حاضر هستند و مجیزگویی آنها را میکنند و مثل گروهی خاص چون بسیجی ها ، بر دست و پای رهبر بوسه میزنند و برای او مداحی میکنند و برای گسترش حکومت اسلامی ولی فقیه در کشورهای منطقه میجنگند و دسته دیگری که از ولی فقیه پیروی نمیکنند و وی را برای عنوان رهبری و مدل رفتاری و اخلاقی مناسب نمیدانند . باید بگوییم که سرنوشت های متفاوتی در انتظار این دو گروه هست . دسته اول ، نور چشمی های نظام هستند ، آنها سهمیه دارند ، پارتی دارند ، عنوان های مختلف میگیرند ، مدارک تحصیلی خود را بدون دردسر میخرند و با آن در ارگان های دولتی استخدام میشوند و پله های ترقی شغلی را بر اساس میزان گوش به فرمان بودنشان طی میکنند . و اما دسته دوم ، فرزندان ناخلف رژیم هستند ، آنها اعتراض میکنند ، خواهان عدالت و برابری و سلامت فکری و رفتاری در جامعه هستند و قدرتمندی ایران را نه برای گسترش حکومت اسلامی خامنه ای ، بلکه برای ترقی و پیشرفت مدنی و اجتماعی و فرهنگی و ارتباط با جهان بیرون ، عاری از تبعیضات نژادی و دینی میخواهند .به گفته مجید محمدی ، استاد جامعه شناسی ، آنها اگر در خیابان کشته نشوند،پنج گونه سرنوشت در انتظار انهاست: ۱) زندان سیاسی، ۲) مهاجرت اجتماعی، پناهندگی سیاسی و فرار مغزها، ۳) لذت گرایی و دوری کردن از دغدغه‌های اجتماعی و سیاسی، ۴) درگیر شدن با افسردگی و دیگر اختلالات روانی، و ۵) تبدیل شدن به مهره‌های بیرنگ دیوانسالاری دینی، نظامی و اداری با یک زندگی دوگانه برای خود و خانواده. این بسیار غم انگیز هست که تقریبا همه جوانانی که پیرامون خود در ایران میبینیم در یکی از این پنج دسته قرار میگیرد . در جایی که جوانان در کشورهای توسعه یافته ، فارغ از غم نان و استرس مالی ، رویاهایی فراتر از نیازهای فیزیکی در سر میپرورانند و طبقه های پایین تر مثلث مازلو (نیازهای بدوی انسان مانند خوراک ، پوشاک تا نیازهای روحی روانی مانند احترام ، شایستگی و …) رویاهایی چون سفر به سراسر دنیا در جوانی ، راه اندازی کسب و کاری نوین ، ایده پردازی و خلاقیت . چرا که در بدترین شرایط هم اگر تلاش کنند و هدفی داشته باشند ، میتوانند در مسیر زندگی خود رو به جلو حرکت کنند . در نقطه مقابل ، جوان ایرانی با انبوهی از رویاها و ایده ها و اهداف در مسیر جوانی قدم برمیدارد ، تلاش میکند اما وضعیت کشور بقدری نابسامان است که نمیتوان حتی برای دو سال آینده برنامه ریزی کرد چه برسد برای زندگی . بسیاری از جوانان ایرانی با مشکلات معیشتی زیادی دست و پنجه نرم میکنند و این چالش بقدری جدی هست که هدف میشود گرسنه نماندن و بی سرپناه نماندن و دیگر فرصتی برای ایده ها و رویاها و خلاقیت باقی نمیماند . باید گفت نسل جوان ایران ، بدنیا می آید ، مدتی بسیار کوتاه کودکی میکند و بعد ، اگر خودکشی نکنند ، از اعتیاد نمیرند و یا کشته نشوند، جوانی نکرده پیر میشوند . اگر امروز جوانان ما از نظر سطح فکری و فرهنگی افت چشمگیری داشته اند ، اگر امروز آنها فقط به ظاهر خود اهمیت میدهند ، اگر کتاب نمیخوانند ، اگر پیگیر مطالبات اجتماعی خود نیستند و از سیاست فاصله میگیرند و سکوت میکنند . اگر به دنبال خوشی های کوتاه مدت هستند تا حدی از همین مساله نشات میگیرد که آنها از فردای خود نا امید شده اند . این ناامیدی از ذات آنها و یا کاهلی کردن نیست ، چه بسا اگر به جوانی بگویید که در صورت تلاش کردن و کسب موفقیتی خاص میتواند در مسیر رویاهای خود با استحکام قدم بردارد ، خواهید دید که کوه را جابجا میکند . آدمی همواره باید بهانه ای برای زندگی و حرکت رو به جلو داشته باشد ، این ذات انسان است و جمهوری اسلامی ایران با گرفتن این چشم انداز از جوانان ، آینده را به چشم آنها بسان تونل وحشتی کرده که هیچ نقطه روشنی در انتهای آن دیده نمیشود . امید است شاهد روزی باشیم که جوانان ایران با هدف وارد دانشگاه ها شوند ، با امید در جهت ساختن کشوری زیبا چه در ظاهر و چه در باطن قدم بردارند و دوباره دربرابر کشور خود قلبی تپنده و احساس مسئولیت و اهمیت را احساس کنند .

English :

The fate of the youth of Iran is a very general title of a sea of sufferings, problems and worries of the young generation of Iran. Certainly, delving into each and every aspect of this issue does not fit in the time and patience of a session. With this in mind, with some hints, we will deal with the generalities of the problems and try to examine a few cases in more depth. First of all, I have to say, do you believe that the lively children of the sixties, known as the generation of Iranian children, are on the verge of forty? A dynamic, questioning, active and hard-working generation who has many dreams for a brighter tomorrow and at the height of the country’s lack of facilities, had a child and when he reached adolescence and youth, there were facilities in the country, but not for everyone, but only for Some . According to the UN definition, the young generation refers to the age group of 15 to 24 years, and despite the significant decline in population growth in Iran, about one million people are added to the population of Iran annually, with a population growth of 1.3 percent. Then we will have about 9 million young people in the country. At present, there are about 18 million young people in the country, which has been the result of population growth of nearly two percent in the years 1376 to 1378 and above 1.5 in the years 74 to 80. The first issue that comes to mind is the issue of education and employment of this population. About five million people are currently studying at the university. While 50 percent of college graduates aged 20 to 24 are unemployed, of the 2.5 million college graduates, 1.25 million are unemployed, with zero and negative economic growth expected to increase each year. The number is estimated by the country’s authorities to be about 800,000 people a year. In 1392, when Iran faced oil sanctions and inflation jumped sharply, about 37 percent of students were forced to drop out of school due to economic disability and social conditions, and this group made up a large part of the unemployed population to the point that The unemployment rate of these young people, many of whom do not even have diplomas, is up to 60% in some provinces. In addition, a large proportion of the out-of-school population aged 25-25 have joined the population of two million working children and adolescents who are exposed to a variety of social ills. Unemployment and dropping out of school have dealt a fatal blow to the young generation of society, and I have to say with regret that a significant portion of the 18 to 25 million marginalized population, 3 to 7 million drug and alcohol addicts, a population of 15 million Struggling with absolute poverty, a population of about 20 million with mental disorders and a population of several hundred thousand perpetrators are the same young people aged 15 to 24. The situation of the country’s youth is so dire that even the leader of the Islamic Republic of Iran can hide it. He did not exist and in his speech in 1394, he expressed his shame about the unemployment of the youth and the emptiness of their hands. It can be clearly seen that when a society is sinking into the depths of the swamp of sanctions and negligence of the authorities, the young generation realizes the most severe social, psychological and economic blows and injuries and instead of taking a step towards the prosperity and success of the country. Dangerous and deadly acts and acts move in the society, because it has nothing to lose. In interviews with many juvenile offenders, they state that prison conditions, with all their problems and tensions, are a safer and more comfortable place for them than society, because in prison they can live with threats and coercion, and no one expects anything else. Does not have them. More than five million students in the country know that they have no place in the job market after graduation and their degree does not help their employment, but they still spend a lot of money to go to universities whose officials and professors have all passed the system filter. They have nothing new to say and insist on higher education, even though they do not even know what they want to do with their degree or whether the university has taught them anything qualitatively or not. Both families and young people know the future of the country is very dark. That is why the marriage rate has dropped dramatically, and despite seemingly encouraging childbearing policies, young people remain committed to having only one child. Wealthy families prefer to send their children to study in other countries so that they can build a living there, even though the seats in the country’s universities are still empty. Currently, the youth are divided into two groups: those who support the Supreme Leader and the Islamic government and praise them, and like a special group such as the Basijis, kiss the hands and feet of the leader and praise him and to spread the Islamic government. Vali-e-Faqih fights in the countries of the region and another group that does not follow Vali-e-Faqih and does not consider him suitable for the title of leadership and behavioral and moral model. We must say that different destinies await these two groups. The first category is the eyes of the system, they have quotas, they have parties, they get different titles, they buy their diplomas without any hassle and they are employed in government agencies with it, and they move up the career ladder based on how obedient they are. They go through. As for the second group, they are the illegitimate children of the regime, they are protesting, they want justice and equality and mental and behavioral health in the society, and they want Iran’s power not for the expansion of Khamenei’s Islamic government, but for civil, social, cultural and communication progress. With the outside world, free of discrimination According to Majid Mohammadi, a sociology professor, if they are not killed in the streets, they will face five kinds of fate: 1) political imprisonment, 2) social migration, political asylum and brain drain, and 3) hedonism and distance. Avoiding social and political concerns, 4) engaging in depression and other mental disorders, and 5) becoming colorless bearers of religious, military, and administrative bureaucracy with a dual life for themselves and their families. It is very sad that almost all the young people we see around us in Iran fall into one of these five categories. Where young people in developed countries, free from the grief of bread and financial stress, have dreams beyond physical needs, and the lower classes of the Maslow Triangle (basic human needs such as food, clothing to psychological needs such as respect, merit and. ..) Dreams such as traveling around the world at a young age, starting a new business, brainstorming and creativity. Because even in the worst situations, if they try and have a goal, they can move forward in the path of their lives. On the other hand, the young Iranian is trying to reach the path of youth with a lot of dreams, ideas and goals, but the situation in the country is so bad that it is impossible to plan for the next two years, let alone for life. Many young Iranians are struggling with many livelihood problems, and this challenge is so serious that the goal is not to go hungry and homeless, and there is no longer an opportunity for ideas, dreams and creativity. It should be said that the young generation of Iran is born, has a child for a very short time and then, if they do not commit suicide, do not die of addiction or are not killed, they grow old without youth. If today our youth have dropped significantly in terms of intellectual and cultural level, if today they only care about their appearance, if they do not read books, if they do not pursue their social demands and distance themselves from politics and remain silent. If they are looking for short-term happiness, it stems in part from the fact that they are frustrated with their future. This is not a disappointment in their nature or laziness, perhaps if you tell a young person that if he tries and achieves a certain success he can walk firmly in the path of his dreams, you will see that he moves the mountain. Man must always have an excuse to live and move forward, this is human nature, and the Islamic Republic of Iran, by taking this perspective from the youth, has made the future look like a tunnel of terror to them, with no clear point at the end. We hope to see a day when the youth of Iran enter universities with the goal, with the hope of building a beautiful country, both in appearance and inwardly, and again feel a beating heart and a sense of responsibility and importance towards their country.

سرنوشت دانشجویان ستاره دار The fate of students with star*(Deprived of further education) in Iran.

Posted on Mar 21, 2021 by Niloofar Jalili

** The English version below**

دانشگاه ها همواره در سراسر دنیا و بخصوص در ایران ، نقاط حساسی بوده اند که گاها تحولات بزرگی را رقم زده اند و بسیاری از گروه های سیاسی و تشکل های اجتماعی در همین دانشگاه ها پا به عرصه وجود گذاشته اند . غیرقابل باور نیست اگر بگوییم در طول تاریخ معاصر ایران دانشجویان بیش از هر زمان دیگری و هر کشور دیگری زیر ذره بین قرار گرفته اند . در بسیاری از مقالات ،جنبش های دانشجویی را به چهار دسته تقسیم میکنند : دسته اول ، از زمان تاسیس دانشگاه تهران تا پایان سلطنت رضا شاه که به دلیل تعداد کم دانشجویان و ممنوعیت های رضا شاه برای شکل گیری و فعالیت های مستقل سیاسی ، جنبش و فعالیت بخصوصی در این دوره ایجاد نشد . دوره دوم ، به زمان پس از برکناری رضا شاه برمیگردد که فضای جامعه بازتر از قبل بود و سه گرایش غالب بودند . گرایش چپ ، به رهبری حزب توده با شعار مبارزه با دیکتاتوری، استعمار غرب و فقر. حزب توده با این شعارها بدون مطرح کردن وابستگی خود به کشور شوروی، در میان دانشجویان طرفداران بسیاری پیدا کرد،. فعالیت آنان بیشتر در جنبه های صنفی فعالیت داشتند . سپس پس از ملی شدن نفت ، گروهی از دانشجویان در حمایت از دکتر مصدق تشکل ملی تشکیل دادند و با حزب توده مقابله کردند . آن ها با نام “سازمان صنفی دانشجویان دانشگاه تهران” به مقابله با “سازمان دانشجویان دانشگاه تهران” که تحت کنترل حزب توده بود به مقابله پرداختند . گروهی هم طرفدار گرایش های اسلامی بودند که چندان میانه خوشی با جریان های روشنفکرانه جاری را نداشتند و فعالیت آن ها پس از کودتای 28 مرداد 1332 از حیطه مذهب به حیطه سیاست وارد شد . همه این ها شواهدی است که نشان میدهد حکومت همواره از جنبش های دانشجویی وحشت داشته و به خوبی از پتانسیل های فکری و فرهنگی قشر تحصیل کرده آگاه بوده است . اما در هیچ دوره ای ، دانشجویان به اندازه دوره پس از انقلاب در دانشگاه ها آزار و اذیت و محدود نشدند . بعد از انقلاب 57 شکل و شیوه مبارزه دانشجویی تغییر کرد و گروه های موسوم به خط امام دست به فعالیت های فیزیکی و مسلحانه زدند که مهمترین آن تسخیر سفارت آمریکا بود . با نگاهی گذرا بر تاریخ فعالیت های دانشجویی ، به خوبی این ذهنیت بوجود می آید که در دهه های سی تا شصت ، خواسته دانشجویان تنها رنگ و بویی سیاسی و صنفی داشته . حال آنکه دانشجویان امروز برای درخواست ابتدایی ترین حقوق مدنی و اجتماعی از زندگی نرمال و طبیعی و حتی تحصیل محروم میشوند .دانشجویی که که صلاحیت عمومی او توسط هیئت گزینش دانشجو سازمان سنجش تایید نشده و از ادامه تحصیل به مدت نامعلوم باز مانده باشد دانشجوی ستاره دار نامیده میشود . این هیئت برای صلاحیت عمومی دانشجویانی که قصد تحصیل در دانشگاه های کشور را داشته باشند از نهادهایی نظیر وزارت اطلاعات، نیروی انتظامی و حراست دانشگاه محل تحصیل قبلی دانشجو استعلام می کند. اصطلاح دانشجوی ستاره دار، از اولین سال دوران ریاست محمود احمدی نژاد سال 1385 مورد استفاده قرار گرفت . زمانی که در کنار اسم دانشجویان پذیرفته شده در مقطع کارشناسی ارشد ستاره هایی درج شده بود که نشان دهنده عدم تایید صلاحیت عمومی آنها از سوی نهادهای اطلاعاتی بود. عمده این دانشجویان سابقه فعالیت سیاسی در دانشگاه داشتند و حالا اجازه ادامه تحصیل نداشتند و یا باید شرایطی خاص را برای ادامه تحصیل میپذیرفتند .. در آن زمان در ستون توضیحات کارنامه‌های مقطع ارشد برای دانشجویانی که مقرر بود با تعهد ثبت‌نام شوند یک ستاره و برای دانشجویانی که باید با تعهد به وزارت علوم ثبت نام می‌شدند دو ستاره درج می‌شد. برخی دانشجویان هم که حق تحصیل از آنان سلب شده بود را بدون توضیح رها می‌کردند. این گروه از دانشجویان که در عمل اجازه ورود به دانشگاه نداشتند، خودشان را دانشجویان «سه‌ستاره» نامیدند. سعید اردشیری یکی از اولین دانشجویان ستاره داری بود که این مساله را رسانه ای کرد و مجموعه ای از تجربیات و اتفاقات پیرامون ستاره دار شدنش را به گوش دیگر جوانان رساند . او از پیگیری هایش به سازمان سنجش، وزارت علوم،‌ کمیسیون اصل ۹۰ مجلس،‌ و نهایتا دیوان عدالت اداری مینویسد،‌ اما دیوان به این استناد که «مصوبات هیات گزینش استاد و دانشجو توسط دیوان قابل بازنگری نیست» از ورود به این پرونده خودداری میکند..»امیر رییسیان ، دیگر دانشجوی ستاره داری است که معتقد است روند سرکوب ها در دوران ریاست محمود احمدی نژاد شکل و شیوه ای بسیار خشن تر و مستبدانه تر داشت . در مصاحبه ای که با او شد، به اولین تجمع دوران ریاست محمود احمدی نژاد اشاره کرده و این چنین میگوید : “اولین تجمعی که در این دوره رخ داد و منجر به برخورد شد،‌ اعتراض به غذای سلف بود. ‌دانشجویان ظرف‌های غذا را چیدند روی زمین که به کیفیت غذا اعتراض کنند. روز بعد،‌ تمام دانشجویان به کمیته انضباطی احضار شدند. در این مقطع از تمام تجمع‌ها فیلمبرداری می‌شد،‌ اساتید را مدام متهم می‌کردند که با دانشجویان رابطه دارند و یکی‌یکی برکنارشان می‌کردند. در همین مقطع،‌ بدون مقدمه مجوز انجمن اسلامی را هم لغو و انجمن را تعطیل کردند. من به عنوان وکیل دانشجویان مدام در جلسات کمیته انضباطی که برای رسیدگی به پرونده‌هایی که حراست در زمان شریعتی برای دانشجویان درست می‌کرد،‌ همراه دانشجویان بودم. با استفاده از معافیت تحصیلی، پروانه کارآموزی وکالتم را هم گرفته بودم و علاوه بر پرونده‌های دانشجویان،‌ بیرون از دانشگاه پرونده قبول می‌کردم تا در ۸۷ خودم احضار شدم و آنقدر تعلیق‌هایم را طولانی کردند تا منجر به اخراج آموزشی از دانشگاه شد؛ رویه‌ای که دانشگاه نه تنها در مورد من‌، ‌بلکه در مورد بسیاری دیگر از دانشجویان هم به کار گرفت یعنی اخراج و بعد ممانعت از حضور دوباره در دانشگاه.‌» برخی از دانشجویان با توضیح “نقص مدرک ” در پرونده آموزشی خود متوجه شدند که ستاره دار شده اند . سیدضیاء نبوی از دانشجویانی بود که در جریان تحصن دانشجویان در اعتراض به احکام انضباطی سنگین علیه دانشجویان شرکت کرد ، دانشگاه در را به روی نیروهای امنیتی باز کرد ، دانشجویان بسیاری بازداشت شدند ، دانشگاه از دانشجویان بازداشتی شکایت کرد ، که اعتراض برخی چهره های سیاسی را در بر داشت و نهایتا تحت فشار ، شکایت خود را پس گرفت ، رئیس دانشگاه تغییر کرد اما مساله تمام نشد. او درسال ۸۷،‌ در کنکور کارشناسی ارشد شرکت کرد و متوجه شد که ستاره‌دار شده‌ است . علیرضا خوشبخت فارغ‌التحصیل رشته علوم سیاسی که در سال ۸۵ ستاره‌دار شد ، وی درناآرامی های سال 85 در دانشگاه همدان بازداشت شد و با وجود پیگیری های فراوان موفق به ادامه تحصیل نشد ، نهایتا در سال 87 در دانشگاه آزاد پذیرفته شد که آنها نیز وی را ثبت نام نکردند چون دانشگاه آزاد هم شامل اجرای محرومیت از تحصیل شد و کسانی که به دانشگاه سراسری راه داده نمی‌شدند، در دانشگاه آزاد هم جایی نداشتند.» هنوز اطلاعات دقیقی از تعداد دانشجویان ستاره دار در دست نیست . در جایی که دولت اظهار میکند دانشجوی ستاره دار نداریم یا تعداد آنها کمتر از صد نفر هست ، گزارش ها و آمار غیر رسمی پرده از سیاست زدگی دانشگاه ها برداشته و چهره منفور دیکتاتوری ، زور ، خفقان و استبداد را در ارزشمندترین نقطه جامعه ، نمایان میسازد . با وجود اینکه در مصوبه شورای انقلاب فرهنگی دانشجویی که اعتیاد ، فحشا و نا امنی و دشمنی با جمهوری اسلامی را در دانشگاه گسترش میدهد اجازه ادامه تحصیل ندارد، همچنان دانشجویان با دلایل پیش پا افتاده ای چون اعتراض و تحصن به غذای سلف دانشگاه از ادامه تحصیل محروم میشود . این مساله به خوبی نشان میدهد که آنچه جمهوری اسلامی از آن وحشت دارد ، تنها موضوع اعتراض نیست ، این حکومت سرکوبگرانه از نفس اعتراض و تحصن بیزار است . جامعه به جای این که جوانان را به تفکر ، مطالعه و روحیه پرسشگرانه که اولین و تنهاترین مسیر برای رسیدن به جامعه ای بالنده و موفق هست ، سوق دهد ، با ایجاد سایه ای از وحشت و برخوردی کنترل گرا هرگونه حرکتی در دانشگاه را در نطفه خفه میکند . بسیاری از دانشجویان امروز ، متاسفانه معتاد ، بی تفاوت به شرایط و جریان های جامعه ، بدون مطالعه ، بدون تفکر و تنها بدنبال کسب مدرکی هستند که نه تنها درد نان فردا را دوا نمیکند ، بلکه تنها باری سنگین بر دوش والدین میشود . مجید دری در گفتگو با دویچه وله به ، نبودن هم‌‌کاری و هماهنگی بین محرومین از تحصیل اشاره می‌کند. او می‌گوید بسیاری از دوستانش که همین مشکل را دارند ترجیح می‌دهند تا با لابی‌گری مسئله‌شان را حل کنند و نه با اعتراض.او می‌گوید: «من با چندتا از دوستانی که ستاره‌دار بودند و از نزدیک می‌شناختمشان صحبت کردم و گفتند ما اگر بخواهیم این موضوع را رسانه‌ای کنیم و اعتراض کنیم تهش می‌شویم مثل تو. حالا چه کاری است؟ صدایش را در نمی‌آوریم، اینها هم به ما قول مساعد دادند که با یک تعهد تحصیلمان را ادامه دهیم.»مجید دری با خنده می‌گوید: «من قرار بود الگو شوم اما شدم آینه عبرت.»

البته این جریان ، اتفاقی غیر منتظره و نادر نیست . در جایی که هرگونه مطالبه از دولت ، دشمنی با جمهوری اسلامی ایران در نظر گرفته میشود ، چگونه میتوان انتظار داشت دانشجویی که به سیاست ، جنسیت زدگی ، و موارد بنیادین عدالت اجتماعی اعتراض دارد ، حق ادامه تحصیل و شکوفایی داده شود . مگر کشوری که اساتید ، دانشجویان ، کارگران و فعالان دانشجویی و مدنی و روزنامه نگاران را پشت میله های زندان نگه میدارد ، کشور روشنفکران و بالندگان است؟ همچنان دانشجویان ستاره دار را به حمایت از جریان های اپوزیسیون خارجی محکوم میکنند و برای آنها احکام طولانی مدت و حتی اعدام صادر میکنند . دانشجویانی که بسیاری از آن ها نخبه هستند مانند امیر حسین مرادی ، محمد رجبی و سعید تمجیدی. هیچ کس پاسخگوی سال های جوانی این زندانیان در زندان نیست . شخصی مثل ضیا نبوی هشت سال و هشت ماه از جوانی خود را در حبس و تبعید گذراند و نهایتا با پشت سر گذاشتن چهار سال بیشتر از حکم ، تبرئه شد . در دنیای امروز، حق تحصیل ، امتیازی مشروط نیست بلکه حق مسلم جوانان یک جامعه است . امید است روزی ایرانیان چنان متحد و منسجم باشند که مبارزه برای حق تضییع شده یک دانشجو ، مسئولیت تک تک ما در داخل و خارج باشد

English.

Universities have always been critical points around the world, especially in Iran, which have sometimes undergone great changes, and many political groups and social organizations have emerged in these universities. It is not unbelievable to say that during the contemporary history of Iran, students have been under the microscope more than ever and in any other country. In many articles, student movements are divided into four categories: The first category, from the founding of the University of Tehran to the end of Reza Shah’s reign, No special activity was created during this period. The second period goes back to the time after the removal of Reza Shah, when the atmosphere of society was more open than before and three tendencies were dominant. Left-wing, led by the Tudeh Party with the slogan of fighting dictatorship, Western colonialism and poverty. With these slogans, the Tudeh Party found many supporters among the students without expressing its affiliation with the Soviet Union. Their activities were mostly in the guild aspects. Then, after the nationalization of oil, a group of students formed a national organization in support of Dr. Mossadegh and opposed the Tudeh Party. They confronted the University of Tehran Student Organization, which was controlled by the Tudeh Party, under the name of the University Students’ Union of Tehran. There was also a group of supporters of Islamic tendencies who were not very happy with the current intellectual currents, and their activities entered the realm of religion after politics after the coup d’état of August 19, 1943. All of this is evidence that the government has always feared student movements and was well aware of the intellectual and cultural potential of the educated. But in no period were students persecuted and restricted in universities as much as in the post-revolutionary period. After the Revolution of 1957, the form and method of student struggle changed, and groups known as the Imam’s Line engaged in physical and armed activities, the most important of which was the capture of the US Embassy. Giving this all a quick read, it seems we are pretty much in agreement that this is not the case. Today, students are deprived of a normal and normal life and even education in order to apply for the most basic civil and social rights. is named . For the general eligibility of students who intend to study in the country’s universities, this board inquires from institutions such as the Ministry of Intelligence, law enforcement and security of the university where the student’s previous place of study is. The term star student has been used since the first year of Mahmoud Ahmadinejad’s presidency in 2006. When the names of the students admitted to the master’s degree were marked with stars that indicated that their general qualifications were not approved by the intelligence agencies. Most of these students had a history of political activity at the university and were now not allowed to continue their education or had to accept special conditions to continue their education. They had to register with a commitment to the Ministry of Science. Some students who had been denied the right to study were left without explanation. This group of students, who were not allowed to enter the university in practice, called themselves “three-star” students. Saeed Ardashiri was one of the first stellar students to raise the issue in the media and share a collection of experiences and events surrounding his stardom with other young people. He writes about his follow-ups to the Assessment Organization, the Ministry of Science, the Article 90 Parliamentary Commission, ‌ and finally the Court of Administrative Justice, ‌ but the Court cites that “the approvals of the faculty and student selection board cannot be reviewed by the Court”. “Amir Reisian is another star student who believes that the process of repression during the presidency of Mahmoud Ahmadinejad was much more violent and authoritarian. In an interview with him, he referred to the first rally during Mahmoud Ahmadinejad’s presidency and said: On the ground to protest the quality of the food, the next day, all the students were summoned to the disciplinary committee, during which all the gatherings were filmed, and the professors were constantly accused of having relations with the students and fired one by one. ‌ Without any preamble, the license of the Islamic Association was revoked and the association was closed. , I also had my internship license, and in addition to student files, I accepted applications from outside the university until I was summoned in 1987, and my suspensions were extended so long that it led to my expulsion from the university, a practice that not only affected me. , but in the case of many other students also to He was fired and then barred from attending university again. Seyed Zia Nabavi was one of the students who protested against the severe disciplinary rulings during the student sit-in. Students attended, the university opened its doors to security forces, many students were arrested, the university complained about detained students, which was protested by some political figures, and finally withdrew its complaint under pressure, the president of the university changed But the problem is not over. In 1987, he participated in the master’s entrance exam and found out that he had become a star. Alireza Khoshbakht, a political science graduate who became a star in 1985, was arrested during the riots at the University of Hamadan in 1985, and despite many pursuits, failed to continue his studies. “They did not name it because the Azad University also included the implementation of deprivation of education, and those who were not admitted to the national university did not have a place in the Azad University.” Exact information on the number of star students is not yet available. Where the government says we do not have a star student or less than a hundred, unofficial reports and statistics expose the politicization of universities and expose the hated face of dictatorship, coercion, oppression and tyranny in the most valuable part of society. . Despite the fact that in the resolution of the Cultural Revolution Council, students who promote addiction, prostitution, insecurity and enmity with the Islamic Republic are not allowed to continue their studies at the university, Is deprived. This clearly shows that what the Islamic Republic fears is not the only issue of protest, this repressive government hates the spirit of protest and sit-in. Instead of encouraging young people to think, study, and ask questions, which is the first and only way to reach a thriving and prosperous society, society should stifle any movement on campus by creating a shadow of panic and a controlling attitude. he does . Many students today, unfortunately addicted, indifferent to the conditions and currents of society, without studying, without thinking and only seeking a degree that not only does not cure the pain of tomorrow’s bread, but also only bears a heavy burden on parents. In an interview with Deutsche Welle, Majid Dori points to the lack of cooperation and coordination between those deprived of education. “Many of his friends who have the same problem prefer to lobby rather than protest,” he said. Let’s mediate and protest, we will become like you. What is it now? “We do not understand his voice, they also promised us that we would continue our education with a commitment.” Of course, this is not an unexpected and rare event. Where any demand from the government is considered enmity with the Islamic Republic of Iran, how can one expect a student who protests against politics, gender, and the fundamentals of social justice to be given the right to continue their education and prosperity? Is the country that keeps professors, students, workers, student and civic activists, and journalists behind bars a country of intellectuals and adults? They also condemn the star students for supporting the foreign opposition currents and issue long-term and even death sentences for them. Students, many of whom are elite, such as Amir Hossein Moradi, Mohammad Rajabi, and Saeed Tamjidi. No one is responsible for the young years of these prisoners in prison. A person like Zia Nabavi spent eight years and eight months of his youth in prison and exile, and was eventually acquitted after serving four more years of his sentence. In today’s world, the right to education is not a conditional privilege but the inalienable right of the youth of a society. It is hoped that one day Iranians will be so united and cohesive that fighting for the violated rights of a student is the responsibility of each of us at home and abroad.

مادران فردا ، سرمایه امروز ایران Tomorrow’s Mothers, Today’s Values of Iran (International Women’s Day)

Posted on Mar 2, 2021 by Niloofar Jalili

به بهانه روز جهانی زن ، بد نیست با نگاهی اندکی دقیق تر درمورد وضعیت زنان در ایران ، بخصوص دختران و زنان جوان که ضامن سلامتی و آینده کشور هستند به بحث بنشینیم .. تبعیض علیه زنان در کل دنیا، قدمتی بسیار طولانی دارد ، اما در کشورهای اسلامی ، بخصوص آنها که حکومتی اسلامی دارند ، این تبعیض بسیار قوی تر از قبل ، پابرجا مانده است . حال آنکه در عصر امروز بسیاری از ملل توسعه یافته به نقش پررنگ و تعیین کننده زن در موفقیت جامعه و استعداد آنها در مدیریت و دیگر عرصه ها پی برده و بیش از پیش در مسیر عدم تبعیض علیه زنان حرکت میکنند . شرایط اما در ایران بطرز فاجعه باری ، با سرعت در جهت عکس تاریخ حرکت میکند و در جایی که کشورهای متعصبی چون عربستان ، رفته رفته ،فضای بازتری برای زنان کشورشان ایجاد میکنند ، ایران بصورت گزینشی در صدد محدود کردن کوچکترین آزادی های اجتماعی زنان از جمله دوچرخه سواری و .. است . زنان جوان امروز ، در صدر مبارزان و قهرمانان مدنی قرار دارند . آنها با سرپیچی از قوانینی که مشتی بیمار جنسی آنها را تصویب کرده اند ، برای اندکی آزادی و فرصتی برای نفس

کشیدن میجنگند . آنها دیگر ساکت نمیمانند و آنچه از ظلم و شکنجه و تجاوز توسط حکومت بر آنها روا شده پرده برمیدارند . زنانی چون نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و نایب رئیس انجمن مدافعان حقوق بشر در ایران که یک تنه جلو زورگویی ها و فشارهای روانی و فیزیکی دولتمردان ایستادگی میکند و کل دنیا به احترامش کلاه از سر برمیدارد. او گفته : “من از تعرض مردان حکومت جمهوری اسلامی به من و دیگر زنان زندانی شکایت دارم”.رئیس وقت زندان اوین علیه او پرونده تشکیل داده است ، در حالی که شاکی حقیقی خودِ اوست و در جایگاه متهم نخواهد نشست. بسیاری از زنان تنها به دلیل مبارزه برای حقوق ابتدایی زنان محکوم به تحمل حبس میشوند . هشت و هفت سال زندان برای «هدی عمید» و «نجمه واحدی» نوشته‌اند که هدف این دو تنها یادآوری حقوق ناچیز زنان در قانون و کمک به زنان برای استفاده از ظرفیت‌های بسیار کوچک قوانین مدنی و خانواده برای داشتن زندگی مستقل‌تر بوده است. همچنین سمیرا زرگری سرمربی تیم اسکی آلپاین زنان نتوانست تیمش را در سفر به ایتالیا همراهی کند چون همسرش او را ممنوع الخروج کرده بود. قوانین زن ستیزانه عرصه را برای سوئ استفاده بیشتر مردنما ها باز کرده و گاها منجر به برخی گروکشی‌ها، مانند اخذ پول از ورزشکاران زن و برخی فدراسیون‌های ورزشی از سوی شوهران این زنان شده است.

اعضای کمیته جوان و دانشجو با اشاره به وضعیت اسفبار ایران در خلق محدودیت های روزافزون علیه زنان جوان و تبعیض و زورگویی علیه آنان ، از جامعه جهانی و فعالان حقوق بشر میخواهند تا نسبت به اینگونه رفتارهای بیمارگونه که نقض آشکار ماده 1 ، ماده 2 و ماده 28 اعلامیه جهانی حقوق بشر هستند سکوت نکنند و با راهکاری عملگرایانه صدای زنان ایرانی باشند

کانون حقوق بشر در ایران

کمیته جوان و دانشجو

English :

On the pretext of International Women’s Day, it is not bad to take a closer look at the situation of women in Iran, especially girls and young women who guarantee the health and future of the country. Discrimination against women around the world has a very long history, but in In Islamic countries, especially those with Islamic rule, this discrimination is much stronger than before. However, in today’s age, many developed nations have realized the prominent and decisive role of women in the success of society and their talent in management and other areas, and are increasingly moving in the direction of non-discrimination against women. The situation in Iran, however, is catastrophically moving in the opposite direction of history, and where fanatical countries such as Saudi Arabia are gradually creating a more open space for women in their own country, Iran selectively seeks to restrict the smallest social freedoms of women, including Cycling, etc. Young women today are at the forefront of fighters and civic heroes. They fight for a little freedom and a chance to breathe, in defiance of the laws passed by a handful of sexually ill people. They no longer remain silent and expose what the government has done to them through oppression, torture and aggression. Women like Narges Mohammadi, a human rights activist and vice president of the Association of Human Rights Defenders in Iran, who stands up to the bullying and psychological and physical pressures of government officials, and the whole world takes off her hat in her honor. “I am complaining about the men of the Islamic Republic’s attack on me and other women prisoners,” he said. Many women are sentenced to imprisonment just for fighting for the basic rights of women. Eight to seven years in prison were written for Hoda Amid and Najmeh Vahedi, both of which were intended only to remind women of the meager rights of women in law and to help women use the very small capacity of civil and family law to live a more independent life. Also, the head coach of the women’s alpine skiing team, Samira Zargari, could not accompany her team on the trip to Italy because her husband had banned her from leaving. Anti-feminist laws have opened the door to further abuse by men and have sometimes led to some harassment, such as extortion of money from female athletes and some sports federations by their husbands.
Members of the Youth and Student Committee, referring to the deplorable situation in Iran in creating increasing restrictions against young women and discrimination and coercion against them, call on the international community and human rights activists to address such pathological behavior as a clear violation of Articles 1, 2 and 28 The Universal Declaration of Human Rights is not to be silent and to be the voice of Iranian women with a pragmatic approach.

Traditional or Modern ? How should we get married ?مدرنیته یا سنت ، سردرگمی جوانان در ازدواج

Posted on Jan 21, 2021 by Niloofar Jalili

**The English version below**

ایران امروز درگیر شکافی اجتماعی و عقیدتی ست که با گذشت هر روز و با باز شدن درهای تکنولوژی و رسوخ انکار ناپذیر دیگر فرهنگ ها و آداب زندگی و حتی باورها شدید و شدید تر میشود . کمتر از سی سال پیش ، راه و روش ازدواج کردن در ایران بطور کلی شکلی دیگر داشت . با این که همچنان در بسیاری از نقاط ایران جوانان با ازدواج سنتی به زیر یک سقف میروند ، در شهرهای بزرگ تر و در بخش نسبتا روشنفکر تر جامعه ، این مساله دستخوش تغییراتی بسیار بزرگ ، سرنوشت ساز شده و طبیعتا چالش های گوناگونی را نیز میطلبد . در این جا مقایسه ای کوچک از ازدواج سنتی و مدرن انجام میدهیم و سپس به بررسی نقاط و چالش های این شکاف بزرگ اجتماعی میپردازیم . بطور کلی ازدواج سنتی ، نقش پررنگ خانواده را در شکل گیری یک زندگی جدید به خوبی نمایان میسازد . همسر فرزندان ، توسط مادر آن ها گزینش شده و انتخاب همسر از میان خواستگاران نیز با نظر و تصمیم پدر دختر انجام میگرفته . در گذشته ، درصد طلاق میان ازدواج های سنتی کمتر از امروز بود ، اما سوال اینجاست ، که آیا این رقم پایین زاییده تابو ی واژه ” طلاق” بوده یا واقعا جوانان خوشبخت تر بوده اند . در این شکل از ازدواج ، شناخت نسبتا بالایی از خانواده های طرفین وجود داشته ، که این امر موجب شکل گیری روابط و مراودات روشن تری میشده است . همین که خانواده هایی با باورهای مشترک به سوی یکدیگر سوق داده میشدند و اصطحکاکات کمتری برای شروع زندگی اتفاق می افتاد و همواره امید بر این بود که مهر دختر و پسر پس از ازدواج به دل یکدیگر می افتد . از طرفی چون خانواده ها موافق شکل گرفتن این ازدواج بودند ، بخش بزرگی از چالش ها ، پیشاپیش برطرف شده بود ، چرا که نقش خانواده ها در متلاشی کردن یک رابطه عاشقانه میتواند بسیار تعیین کننده باشد . در این میان بسیاری از پسران جوان بودند که از نظر روحی و فرهنگی با خانواده خود بسیار تفاوت داشتند و میخواستند خودشان شریک زندگی شان را انتخاب کنند . یا بسیاری از دختران حتی پس از ازدواج عاشق همسر خود نشدند و تا اخر عمر بدون حس خاصی با او زندگی کردند . علاوه بر این با گذشت زمان تفاوت بین دو نسل چنان زیاد شد ، که دیگر پدر و مادرقادر به درک روحیات و خواسته های فرزندان خود نبودند ، و حتی دیگر فرزندان جوان شبیه خانواده های خود نبودند که بتوان از طریق خانواده آنها به شناختی نسبی از همسر آینده فرزندشان برسند . نم نم فضای جامعه کمی بازتر شد و جوانان این فرصت را پیدا کردند تا در فضاهایی خارج از خانواده با یکدیگر آشنا شوند . دختران به دانشگاه رفتند ، و پس از آن با اشتغال و خودکفایی مالی این امکان را پیدا کردند تا خودشان در مورد زندگیشان تصمیم بگیرند . درست در همین نقطه ازدواج مدرن نم نم پایه گذاری میشد .بدین شکل که جوانان ، در رابطه ای غیررسمی به شناخت یکدیگر میپرداختند . با شرکت کردن در تفریحات و فضاهای مشترک ، به درکی نسبی از سلیقه و خواسته های طرف مقابل میرسیدند و نهایتا میتوانستند اهداف و تفریحات مشترکی با یکدیگر پیدا کنند که این لازمه هر ازدواج موفقی بوده ، هست و میباشد . همچنین، ازدواج در این شکل بدون اجبار و بر پایه عشق و علاقه میباشد . ولی این شیوه آشنایی نیز خالی از ایراد و اشکال نبوده ، چرا که جوانان برای انتخاب مسیر درست زندگی به همفکری و کمک نیاز دارند ، حال آنکه این کمک یا باید از طرف یک شخص حرفه ای ، مثل مشاور و یا از طرف خانواده باشد . متاسفانه هنوز در میان نسل جوان ، مشاوره حرفه ای پیش از ازدواج و پس از آن ، امری غیرضروری و بی نتیجه در نظر گرفته میشود . از طرفی خانواده ها در جریان رابطه نیستند و هیچ شناختی از فردی که قرار است عضو جدید خانواده باشد ، ندارند و اینجاست که چالش های ریز و درشت پیش روی جوانان قرار میگیرد . در بسیاری از موارد ، خانواده های طرفین شروع به سنگ اندازی و بهان های بی جا میکنند و با ایجاد فضایی استرس زا برای همه ، سمی غیر قابل مداوا را وارد زندگی دو جوان میکنند . بسیاری از جوانان در دوران نامزدی ، امکان ازدواج با یکدیگر را فقط و فقط به دلیل دخالت بی جای خانواده ها از دست میدهند . از دیگر ایرادات ازدواج مدرن ، میتوان به این مساله اشاره کرد که ممکن است فقط بر پایه عشقی زودگذر و هیجان انگیز شکل گرفته باشد و فرد بدون در نظر گرفتن همه جوانب دست به چنین تصمیم بزرگی بزند . اما در میان این دو ، گیج کننده ترین شکل و شیوه زندگی در حال رواج است . ازدواجی نیمه مدرن و نیمه سنتی . در ازدواج نیمه مدرن و سنتی ، آشنایی عموما با شکل و شیوه ای مدرن آغاز میشود و رابطع غیر رسمی عموما وجود دارد و قطعا علاقه و احساسات و تجربه های مشترک و شناخت تا حد قابل قبولی ایجاد میشود . ادامه رابطه جدی ، وارد فاز سنتی جامعه میشود . چرا ؟ بدلیل اینکه دختر و پسری که میخواهند رابطه خود را وارد فاز بعدی و یا جدی تر بکنند ، نیازمند این امکان هستند که بتوانند مدتی قابل قبول را زیر یک سقف و با هم زندگی کنند . اما آیا این مساله در ایران امکان پذیر است ؟ قابل ذکر است که بسیاری از طلاق های ازدواج های مدرن به دلیل وجود نداشتن این تجربه اتفاق می افتد . با چشم پوشی از این مرحله بسیار مهم و کلیدی ، درخواست ازدواج نیز با روشی مدرن اتفاق می افتد . این که قبل از خانواده ها ، دختر و پسر یکدیگر را انتخاب میکنند، هدف ها و شرایط یکدیگر را مورد بحث و گفتمان قرار میدهند ، تصمیماتی برای آینده خود میگیرند و سپس دوباره وارد فاز سنتی شده و خانواده ها با روشی کاملا سنتی وارد مساله میشوند . زمانی که یک دختر و پسر جوان برای زندگی هم برنامه ریزی میکنند ، در مورد شیربها و مهریه و جهیزیه صحبتی نمیشود ، برای آنها مسایل مهم تر و قابل تامل تری مورد بحث هست . حال آنکه خانواده سنتی ، در قدم اول با چالش مهریه رو به رو میشود ، در این جا خانواده دختر طبق سنت تعیین مهریه میکند ، در طرف دیگر خانواده پسر وارد فاز مدرنیته شده و با تکیه بر این که امروزه مهریه امری خطرناک است و ممکن است دردسر آفرین باشد تلاش میکنند تا مقدار آن را کاهش دهند . خانواده دختر وارد فاز مدرن میشود، مهریه را میبخشد و حقوق ابتدایی یک زن از جامعه مثل حق طلاق ، سفر ، تحصیل و حضانت را درخواست میکند . در اینجا خانواده پسر وارد فاز سنتی شده و دادن حق طلاق به زن را امری غیرقابل قبول میداند و دختر را زیر فشار قرار میدهد که ” مگر قرار است طلاق بگیرید و این بی اعتمادی به همسر آینده است ” اگر به فرض نسبتا محال ، این وصلت از این پیچ و خم به سلامت عبور کند و همچنان رابطه ای سالم و بدون کینه و استرس باشد ، مرحله بعد آغاز میشود . نقش دختر ، رنگی سنتی میگیرد : آشپزی بلدی؟ پسر ما گرسنه نماند ! به او رسیدگی میکنی؟ اهل نظافت هستی؟ ما زنان این سرزمین ، بلا استثنا این جملات را در شروع زندگی خود شنیده ایم. دلیل این هست ، ریشه هنوز سنت هست و ظاهر و تنها ظاهر مدرن شده . در ذهن ایرانیان ، هنوز آشپزی ، بچه داری و نظافت کار زن خانه هست . و بعد وقتی فشار اقتصادی بیشتر میشود ، نقش زنان در خانه مدرن میشود . آنها باید همپای مرد کار کنند و به اقتصاد خانه کمک کنند و همواره نقش سنتی و مدرن را همزمان پیاده کنند . جوانان ، بعنوان پدر و مادر های آینده باید بخاطر داشته باشند ، که اگر فضایی مدرن برای فرزند خود ایجاد کرده اند ، این مدرنیته ریشه ای باشد ، یعنی فرزندن آزاد هست که انتخاب کند ، بدون دخالت من . ممکن است اشتباه کند ، باید بهای اشتباهش را بدهد ، بدون دخالت واضح من . او حق دارد آزادانه تجربه کند و تنها وظیفه ما دادن آگاهی ست ، تنها زمانی که از ما بخواهند که راهنماییشان بکنیم که چه بسا حتی برای این مساله بهتر است آنها را به مشاور حرفه ای معرفی کنیم و آغوش ما همواره برای آنها با عشق باز باشد ، حتی اگر تصمیماتشان را دوست نداشتیم ، اگر اشتباه کردند و یا حتی برای درست و غلط زندگیشان از ما سوالی نپرسیدند .

English :

Iran today is engaged in a social and ideological divide that is becoming more and more intense with each passing day and with the opening of the doors of technology and the undeniable penetration of other cultures and ways of life and even beliefs. Less than thirty years ago, the way of getting married in Iran was completely different. Although in many parts of Iran young people continue to go under the same roof with traditional marriage, in larger cities and in the relatively more intelligent part of society, this issue has undergone great changes, which are crucial and naturally require various challenges. Here we make a small comparison of traditional and modern marriage and then examine the points and challenges of this large social gap. In general, traditional marriage shows the prominent role of the family in the formation of a new life. The children’s spouse was chosen by their mother and the choice of spouse from the suitors was made by the opinion and decision of the girl’s father. In the past, the divorce rate among traditional marriages was lower than it is today, but the question is, did this low figure give birth to the taboo word “divorce” or were young people really happier? In this form of marriage, there was a relatively high level of knowledge of the families of the parties, which led to the formation of clearer relationships and interactions. As families moved towards each other with common beliefs, there was less friction to start life, and there was always the hope that a girl and a boy would fall in love after marriage. On the other hand, because the families agreed with the formation of this marriage, a large part of the challenges had already been resolved, because the role of families in breaking up a romantic relationship can be very decisive. Among them were many young boys who were very emotionally and culturally different from their families and wanted to choose their own partner. Or many girls did not fall in love with their husbands even after marriage and lived with him without any special feelings for the rest of their lives. In addition, over time, the difference between the two generations became so great that parents were no longer able to understand the spirits and desires of their children, and even young children were no longer like their families who could gain a relative knowledge of their spouses through their families. Reach their child’s future. The atmosphere of the community became a little more open and the young people had the opportunity to get to know each other in spaces outside the family. The girls went to university, and then, through employment and financial self-sufficiency, were able to make their own decisions about their lives. It was at this point that modern marriage was founded. In this way, young people got to know each other in an informal relationship. By participating in common pastimes and spaces, they gained a relative understanding of the other party’s tastes and desires, and finally were able to find common goals and pastimes with each other, which is a prerequisite for any successful marriage. Also, marriage in this form is without coercion and based on love and affection. But this method of dating is not without its drawbacks, because young people need the same mind and help to choose the right path of life, while this help must be either from a professional, such as a counselor or from the family. Unfortunately, professional counseling before and after marriage is still considered unnecessary and ineffective among the younger generation. On the other hand, families are not aware of the relationship and have no knowledge of the person who is supposed to be the new member of the family, and this is where the big and small challenges are faced by the youth. In many cases, the families of the parties start throwing stones and making inappropriate excuses, and by creating a stressful atmosphere for everyone, they bring an incurable poison into the lives of two young people. Many young people lose the opportunity to marry each other during their engagement just because of inappropriate family involvement. Another drawback of modern marriage is that it may be based solely on fleeting and exciting love, and one may make such a big decision without considering all aspects. But between the two, the most confusing way of life is prevalent. Semi-modern and semi-traditional marriage. In semi-modern and traditional marriages, acquaintance usually begins with a modern form and manner, and there is an informal relationship in general, and certainly common interests, feelings, experiences, and cognitions are created to an acceptable degree. Continuation of a serious relationship enters the traditional phase of society. Why ? Because a girl and a boy who want to take their relationship to the next or more serious stage, they need the opportunity to be able to live together under one roof for an acceptable period of time. But is this possible in Iran? It is noteworthy that many divorces in modern marriages occur due to the lack of this experience. By ignoring this very important and key stage, the marriage request also happens in a modern way. That before the families, the girl and the boy choose each other, discuss each other’s goals and circumstances, make decisions for their future, and then re-enter the traditional phase, and the families enter the issue in a completely traditional way. . When a young girl and boy are planning to live together, there is no talk of lions and dowry, more important and thought-provoking issues are discussed for them. While the traditional family, in the first step, faces the challenge of dowry, here the girl family determines the dowry according to tradition, on the other hand, the boy family enters the phase of modernity and relying on the fact that dowry is a dangerous thing today. And may be troublesome, try to reduce the amount. The girl’s family enters the modern phase, pays the dowry, and demands a woman’s basic rights from society, such as the right to divorce, travel, education, and custody. Here the boy’s family enters a traditional phase and finds it unacceptable to give a woman the right to divorce, and puts pressure on the girl to say, “Are you going to divorce and this is distrust of the future spouse” if this connection is relatively impossible. To get through this maze safely and still have a healthy relationship without resentment and stress, the next stage begins. The role of the girl takes on a traditional color: Do you know how to cook? Our son is not hungry! Do you take care of him? Are you a cleaner? We women of this land, without exception, have heard these words at the beginning of our lives. This is because the roots are still tradition and the appearance and only appearance has been modernized. In the minds of Iranians, cooking, having children and cleaning housework are still there. And then, as economic pressures increase, the role of women in the home becomes more modern. They have to work alongside the man and help the household economy and always play the traditional and modern role at the same time. Young people, as future parents, must remember that if they have created a modern space for their child, this modernity must be rooted, that is, the child is free to choose, without my intervention. He may make a mistake, he has to pay the price for his mistake, without my clear intervention. He has the right to experience freely, and our only duty is to give awareness, only when they ask us to guide them, that perhaps even for this matter it is better to introduce them to a professional counselor, and our arms are always open to them with love. , Even if we did not like their decisions, if they made mistakes or did not even ask us questions about the right and wrong of their lives.

در سالگرد آبان خونین سال 1398 و قتل عام معترضین The bloody November 2019

Posted on Dec 2, 2020 by Niloofar Jalili

**The English version below**

آبان ماه سال 1398 بود که دولت با افزایش دویست درصدی قیمت بنزین ، بار دیگر خون به دل هموطنان ایرانی نمود . این افزایش ناگهانی قیمت بنزین موجب اعتراض گسترده و عمومی ملت ایران شد . اعتراضات در شهرهای مشهد، تهران، اهواز، کرمانشاه، سنندج، جوانرود، مریوان، ارومیه، بوکان، سیرجان و شیراز آغاز شد به بندرعباس، اصفهان، کرمان، قزوین، ماهشهر، گچساران، خرمشهر، بابل، بیرجند، جیرفت، شوشتر، اندیمشک، کازرون، بهبهان، بوشهر و دهدشت گسترش یافت. این اعتراضات در ابتدا مسالمت آمیز بود ، اما زمانی که دولت آن را به خشونت کشید ، مردم از پای ننشستند و درگیری بین مردم عادی و نیرو منتسب به دولت موجب اختلال در روند زندگی عادی شد ، بطوری که اینترنت کل کشور قطع شد و این مساله بازتاب بسیار گسترده ای در کل دنیا . برجسته ترین و غم انگیزترین بخش مربوط به اعتراضات آبان 98 ، کشتار بی رحمانه و قتل عام معترضین توسط دولت بود . این مردم برای مطالبه زندگی بهتر و امنیت اقتصادی به خیابان آمده بودند و کجای دنیا معترضین شرکت کننده در اعتراضات مسالمت آمیز را کتک میزنند یا میکشند ؟ مگر نه این که طبق اصل بیست و هفت قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ، افراد آزادند تا در اعتراضات مسالمت آمیز شرکت کنند ؟ نیروهای امنیتی و سپاه ، با بی رحمی تمام بصورت مستقیم افراد را هدف گلوله قرار دادند و با شلیک به قلب و سر افراد حدود 1500 انسان بی گناه را از پای درآوردند و حدود 8600 نفر را بازداشت کردند .(از چپ به راست تصاویر) مهدی نکویی ، بیست ساله از شیرازکه با اصابت مستقیم گلوله از پشت از پای درآمد.پویا بختیاری ، 27 ساله از دیگر کشته شدگان آبان 98 در کرج بود که با اصابت گوله به جمجمه اش جان باخت .نیروهای امنیتی دست‌کم ۹ تن از اعضای خانوادهٔ بختیاری از جمله یک کودک یازده ساله را بازداشت کرده‌اند. نیکتا اسفندانی ، تنها چهارده سال داشت که در ستارخان تهران، از ناحیه سر مورد اصابت گلوله نیروهای امنیتی قرار گرفت و درجا کشته شد .. نوید بهبودی، نوید انصاری فر ، امیرحسین کبیری ، ناصر رضایی ، آزاده ضربی، ارشاد رحمانیان، میثم احمدی، برهان منصورنیا و هزاران نفر دیگر بدست رژیم ستمگر ایران کشته شده و خانواده های آنها باید علاوه بر تحمل درد فقدان عزیزان خود ، تهدیدهای جمهوری اسلامی ایران را نیز تحمل میکردند .

ما جمعی از فعالان حقوق بشر، از جامعه جهانی میخواهیم تا در جهت احقاق حق وعدالت و اجرای ماده 3اعلامیه جهانی حقوق بشر که حق حیات و امنیت، و به دنبال آن ماده 20 که اشاره به آزادی تجمعات مسالمت آمیز دارد هستیم و این نیاز احساس میشود که صدای بیصدایان در ایران باشیم و دست در دست هم در راه آگاه سازی و افشاگری قدم برداریم.

http://pajohesh.bashariyat.org/?cat=93&paged=4

English :

It was in November 2017 that the government, with a 200% increase in the price of gasoline, once again bled blood to the hearts of Iranian compatriots. This sudden increase in the price of gasoline caused a widespread and general protest of the Iranian nation. Protests began in the cities of Mashhad, Tehran, Ahvaz, Kermanshah, Sanandaj, Javanrood, Marivan, Urmia, Bukan, Sirjan and Shiraz to Bandar Abbas, Isfahan, Kerman, Qazvin, Mahshahr, Gachsaran, Khorramshahr, Babol, Birjand, Jiroft, Shushtar, Andimeshk , Kazerun, Behbahan, Bushehr and Dehdasht expanded. The protests were initially peaceful, but when the government resorted to violence, the people did not give up, and clashes between ordinary people and government forces disrupted normal life, disrupting the country’s Internet, and the issue was cut off. Very wide reflection all over the world. The most prominent and tragic part of the November 1998 protests was the brutal killing and massacre of protesters by the government. These people took to the streets to demand a better life and economic security, and where in the world do they beat or kill protesters who take part in peaceful protests? Is not it that according to Article 27 of the Constitution of the Islamic Republic of Iran, individuals are free to participate in peaceful protests? Security forces and the IRGC brutally shot people directly, killing about 1,500 innocent people by shooting them in the heart and head, and detaining about 8,600 people. (From left to right) Mehdi Nekouei, 20, from Shiraz, was shot in the back. Pouya Bakhtiari, 27, was among those killed in Karaj in November 1998. She was shot in the skull. Security forces killed at least nine members of the Bakhtiari family. Eleven-year-old child arrested. Nikta Esfandani was only fourteen years old when she was shot in the head by security forces in Sattar Khan, Tehran, and was killed on the spot. Navid Behboodi, Navid Ansarifar, Amir Hossein Kabiri, Naser Rezaei, Azadeh Zarbi, Ershad Rahmanian, Meysam Ahmadi, Borhan Mansournia and thousands of others were killed by the oppressive regime in Iran, and their families had to endure the threats of the Islamic Republic of Iran in addition to enduring the pain of losing their loved ones.

هدف 12 سند 2030 یونسکو : تضمین الگوی تولید و مصرف پایدار و مقایسه ای چند با ایران Objective 12 of the UNESCO 2030 Document: Ensuring a sustainable production and consumption pattern and several comparisons with Iran.

Posted on Dec 2, 2020 by Niloofar Jalili

**English version below**

هدف 12 سند 2030 یونسکو ، یک هدف محیط زیستی ست که با وجود اهمیت سرشار آن بسیاری از کشورها آنطور که باید و شاید به آن وفادار نیستند . این هدف بصورت مستقیم با تصمیم گیری های کلان و مدیریت کشوری و برنامه ریزی و سیاست گزاری های رهبران کشوران در ارتباط است . برای درک بهتر از آنچه که مورد بحث هست ، تعریف ساده ای از الگوی تولید و مصرف پایدار مطرح میکنیم . تولید و مصرف پایدار ، یعنی در هر تصمیم و برنامه ای که برای یک کشور اتخاذ میشود ، حفاظت از منابع زیست محیطی و طبیعی در اولویت قرار داشته باشد . چرا که انسان ها برای ادامه بقا و سلامتی نیاز به این منابع داشته و چنانچه از منابع طبیعی بهره برداری میشود ، این روند باید بگونه ای باشد که شرایط استفاده از منابع طبیعی را برای نسل های بعد نیز فراهم کند . به زبانی ساده تر ، ما قرار نیست تمام طبیعت را آلوده و مصرف کنیم و به فکر نسل های بعد و فرزندان خود نباشیم. این مهم ، در بسیاری از کشورهای توسعه یافته که حتی منابع طبیعی چندانی هم ندارند تا حد قابل قبولی رعایت میشود ، متاسفانه در کشورهایی که وفور منابع طبیعی در آن قابل مشاهده است ، الگوی تولید و مصرف پایدار ، در رده کم اولویت ترین مسائل قرار میگیرد.

آگاه سازی و آموزش تمامی اقشار جامعه ، بخصوص مدیران و سیاست گزاران درمورد ارزش و اهمیت محیط زیست برای حفظ بقای انسان بسیار حائز اهمیت است . در سال 1384 دفتر مشارکت و آموزش همگانی سازمان حفاظت از محیط زیست ، طرح آموزش مدیران و برنامه ریزان را با عنوان “طرح مدیران سبز اندیش” پیاده کرد که از طریق متون و پرسشنامه آنها را نسبت به پیامدهای زیست محیطی آشنا میکرد . چنین چیزی بیشتر شبیه یک شوخی بنظر میرسد . مساله اینجاست که اهمیت دادن به محیط زیست تنها با آموزش یک سری متون علمی و پرسشنامه به مدیران و تصمیم گیرندگان ، امری غیرکاربردیست ، چرا که این یک مساله ریشه ایست و بیش از آنکه یک فاکتور در تصمیم گیری باشد ، یک نگرش است . این نگرش جز با هماهنگی کل سیستم کشورداری و آگاهی و آموزش از سنین پایین امکانپذیر نیست . کودکان امروز ، مدیران فردا هستند و آنچه آنها در کتاب درسی میخوانند و یاد میگیرند به هیچ عنوان نمیتواند تاثیر آنچه که هر روز در محیط جامعه خود میبینند داشته باشد . سرانجام فرهنگ جداسازی زباله ها در مبدا ، در کودکستان ها و مدرسه ها آغاز شده و به آن ها آموزش داده میشود ، اما چند درصد خانواده های ایرانی در خانه ، این کار را انجام میدهند ؟ کودک در چند درصد موارد شاهد سطل زباله برای بازیافت از مبدا در خیابان هاست ؟ حتی در مدرسه ؟ جایی که همین مساله به آنها آموزش داده میشود . متاسفانه ، ایران هنوز در خم اولین کوچه مانده و بسیاری از بچه ها حتی فرهنگ ریختن زباله در سطل زباله را نمیدانند و فکر میکنند ، زباله را میتوان در طبیعت رها کرد . با وجود این که این مساله بی ربط به بحث بنظر میرسد ، اما عمیقا معتقدم چنین آموزش هایی باید قبل از اینکه کودکی بدنیا بیاید به والدین منتقل شود . ما امروز در ایران ، بیش از هر چیزی به فرهنگ سازی در میان والدین نیاز داریم . ما برای کودکان ، به الگوهای روشن و صحیح نیاز داریم ، اینجاست که آموزش تبدیل به نگرش میشود . وقتی که آموزش اتفاق می افتد و در کوچکترین جزئ جامعه که حانواده هست ، آموزه ها رنگ عمل به خود میگیرند ، پشتیبانی میشوند و در نهایت در ذهن مدیران فردا امری ریشه ای میشوند . این مساله نه ارتباطی با دولت و سیاست های غلط و ناکارامد آن دارد و نه هیچ چیز دیگری . در این مورد ، ما خودمان کوتاهی میکنیم . اگر همه خانواده ها مسائل ابتدایی زیست محیطی را رعایت کنند و به کودکان خود این آموزه ها را منتقل کنند، یک جامعه ، یک دنیا دگرگون میشود.

در الگوی تولید و مصرف پایدار ، پاکیزه نگه داشتن منابع طبیعی بخصوص خاک و آب بسیار حائزاهمیت است و از آنجایی که آلودگی خاک و آب در یک منطقه باقی نمیماند و پخش میشود ، میتوان گفت هدف دوازده سند 2030 یونسکو یک هدف جهانی و بین المللی ست که همه کشورها باید آن هر سرلوحه تصمیمات خود قرار دهند که این خود نیز در کشورهای در حال توسعه بعید بنظر میرسد چرا که تجهیزات مورد نیاز برای این مساله هزینه بر میباشد و نیازمند آموزش و استفاده از تکنولوژی های مدرن است تا بتوان از منابع تجدید ناپذیر به منابع تجدید پذیر و انرژی پاک رسید و در اینجا بحث سرمایه گزاری های جهانی اتفاق می افتد که از حیطه بحث خارج است .اما بطور کل جز با همکاری جهانی کشورهای توسعه یافته که ثروت و تجهیزات لازم را در اختیار داشته و منابع چندانی ندارند با کشورهای درحال توسعه که تجهیزات نداشته و منابع فراوان دارند این مهم اتفاق نخواهد افتاد و این خود نشانه دیگری از بین المللی بودن این هدف است . چالشهاي جدي انرژي در چند دهه آينده از جمله موارد اساسـي مـوردتاكيد مديريت سبز ميباشد. براساس پيشبينيهاي انجام شده توسط IEO در سال 2002 ، میزان مصرف انرژی در سال 1999 الی سال 2020 تا 60درصد افزایش میابد که 60درصد کل انرژی های جهان را کشورهای در حال توسعه استفاده میکنند که غالبا هم از سوخت های فسیلی هست که هم تجدیدناپذیر است و هم موجب آلودگی محیط زیست میشود . مرد ایران به مقدار غیرقابل باوری منابع ملی را هدر میکنند . مصرف سرانه آب، انرژی، دارو ، مواد غذایی و صرف وقت و نیروی کار برای یک کار مشخص ، چند برابر استاندارد جهانی است . در 40 سال گذشته سرانه مصرف انرژی در ایران هفت و نیم درصد رشد داشته در حالی که این رقم برای دنیا متوسط یک و دو دهم درصد بوده است . این یعنی مصرف سرانه انرژی توسط ایرانیان عزیز 64 درصد بیشتر از متوسط مردم جهان ، دو برابر ترکیه و 34 برابر چین میباشد . مصرف بی رویه سوخت بدلیل تکنولوژی ضعیف خودروها و استاندارد نبودن روش های حمل و نقل عمومی در ایران نیز مورد نگران کننده دیگر است . متوسط مصرف سوخت در روز در ایران هشت و نیم تا نه لیتر میباشد (قبل از سهمیه بندی) این عدد برای آمریکا 7.3 لیتر ، برای کانادا 6.5 لیتر ، انگلیس 3.5 لیتر و آلمان 2.5 لیتر در روز میباشد . منبع مهم دیگر آب هست . ایران جزو کشورهای خشک بحساب می آید و باید در نظر داشت که منابع آب تجدید شونده هر سال کمتر و کمتر میشود . کشور ایران با بحران فاجعه بار بی آبی روبروست و آن هم در آینده ای نه چندان دور . بطوری که در سال 1335 ، ایران 7000 مترمکعب منبع آبی تجدید شونده داشته، در سال 1375 به 2000 مترمکعب کاهش پیدا کرده و این رقم تا سال 1400 به 800 مترمکعب خواهد رسید . 70 درصد بارش در ایران تبخیر میشود و بخش بزرگی از باقی مانده آن در صنعت کشاورزی استفاده میشود که تلفات بسیار بالایی نیز دارد بطوری که بازدهی آن 60 درصد کمتر از بازدهی کشورهای توسعه یافته است . طبق مطالعات انجام شده هر فرد برای حفظ سلامت و بهداشت ، روزانه به 99 لیتر آب نیاز دارد . در اين راستا مصرف سـرانه آب در دركـشورهاي عربـستان 87 انــدونزي 87 مــالزي 90 ،مكزيــك 100 ، بلژيــك 108 يونــان 128 و سوئد 177ليتر بوده در حاليكه آمار چند سال اخير مصرف سرانه بطور متوسط در ایران 250 تا 300 لیتر مـصرف آب در شـبانه روز را نـشان ميدهد. .هدررفت منابع آبی زیر سایه محدودیت منابع آبی ، محدودیت منابع مالی برای طرح های توسعه منابع آبی جدید ، کاهش کیفیت آب سفره های زیرزمینی ، استفاده بیش از حد مجاز سفره های زیرزمینی و شور شدن اب و بازدهی پایین شاخه کشاورزی و سنتی بودن آن ، سیستم قدیمی و ناکارامد دفع فاضلاب و پساب های خانگی از مواردی است که موجب شده ایران در این زمینه هم ناکارامد عمل کند .

مورد بعدی بازیافت هست . از آنجایی که بازیافت نقش بسیار موثری در کاهش آلودگی زیست محیطی دارد از فاکتورهای بسیار کلیدی هدف دوازدهم سند 2030 یونسکو میباشد . طبق نظر اتئلاف بازيافت بـين المللـي، ميـزان انـرژي ذخيره شـده در يـك سـال از سـوي آمريكـاييهـا ازقوطيهاي ليموناد، كيسه هاي پلاسـتيكي، روزنامـه و كيسه هاي بستهبندي معادل بنزين براي 11ميليـون ماشين )به مدت يكسال( مسافربري ) و 29درصد انرژي برق توليدي در يكسال توسط انرژي هسته اي برآورد شده است. همچنین تولید کاغذ از کاغذ بازیافتی بجای چوب ، آلودگی هوا را تا 74 درصد و آلودگی آب را تا 35 درصد کاهش میدهد و همین طور تولید فولاد بازیافتی تا 86 درصد آلودگی هوا را کاهش میدهد .

مواردی که مطرح شد اشاره ای بود به چند آیتم قابل بحث در حوزه هدف دوازدهم سند 2030 یونسکو، تضمین الگوی تولید و مصرف پایدار و عملکرد ایران در مقایسه با دیگر کشورها در این مورد .

English :

The goal of the 12 UNESCO 2030 Documents is an environmental goal that, despite its great importance, many countries are not as faithful to it as they should be. This goal is directly related to macro decisions and country management and the planning and policies of the leaders of the countries. To better understand what is being discussed, we introduce a simple definition of a sustainable production and consumption pattern. Sustainable production and consumption, that is, in every decision and program that is made for a country, the protection of environmental and natural resources is a priority. Because humans need these resources to survive and health, and if natural resources are exploited, this process must be such as to provide conditions for the use of natural resources for future generations. Simply put, we are not going to pollute and consume all of nature and not think about future generations and our children. This is important in many developed countries, which do not even have much natural resources. Unfortunately, in countries where the abundance of natural resources can be seen, the pattern of sustainable production and consumption is one of the lowest priority issues. .

Awareness and education of all sections of society, especially managers and policy makers about the value and importance of the environment is very important for maintaining human survival. In 2005, the Office of Participation and Public Education of the Environmental Protection Organization implemented a training plan for managers and planners entitled “Green-minded managers plan”, which introduced them to environmental consequences through texts and questionnaires. It sounds more like a joke. The problem is that giving importance to the environment is only impractical by teaching a series of scientific texts and questionnaires to managers and decision makers, because this is a root issue and is more an attitude than a factor in decision making. This attitude is not possible except with the coordination of the entire system of governance and awareness and education from an early age. Today’s children are tomorrow’s managers, and what they read and learn in the textbook can in no way affect what they see every day in their community. Eventually, the culture of waste segregation begins in kindergartens and schools and is taught, but what percentage of Iranian families do it at home? In what percentage of cases does the child see a trash can for recycling on the streets? Even at school? Where they are taught the same thing. Unfortunately, Iran is still in the bend of the first alley and many children do not even know the culture of throwing garbage in the trash and think that garbage can be left in nature. Although this seems irrelevant to the debate, I strongly believe that such training should be passed on to parents before a child is born. We in Iran today, more than anything, need to create a culture among parents. We need clear and correct models for children, this is where education becomes an attitude. When education takes place, and in the smallest part of society, which is the family, the teachings take on the color of action, are supported, and eventually become ingrained in the minds of tomorrow’s managers. This has nothing to do with the government and its wrong and inefficient policies, and nothing else. In this case, we are short. A society, a world, will be transformed if all families follow the basic environmental issues and pass on these teachings to their children.

In the pattern of sustainable production and consumption, keeping natural resources clean, especially soil and water, is very important, and since soil and water pollution does not remain and spread in one area, it can be said that the goal of the 12 UNESCO 2030 documents is a global and international goal. That all countries should make every headline of their decisions, which is also unlikely in developing countries because the equipment needed for this issue is costly and requires training and use of modern technologies to be able to use non-renewable resources. Reaching renewable resources and clean energy, and here the discussion of global investment takes place, which is beyond the scope of the discussion. This will not happen in developing countries that do not have the equipment and resources, and this is another sign that this goal is international. Serious energy challenges in the next few decades are among the key issues emphasized by green management. According to IEO forecasts in 2002, energy consumption will increase by 60 percent between 1999 and 2020, with 60 percent of the world’s energy being used by developing countries, most of which are fossil fuels that are non-renewable. It also pollutes the environment. The people of Iran waste an incredible amount of national resources.
In the pattern of sustainable production and consumption, keeping natural resources clean, especially soil and water, is very important, and since soil and water pollution does not remain and spread in one area, it can be said that the goal of the 12 UNESCO 2030 documents is a global and international goal. That all countries should make every headline of their decisions, which is also unlikely in developing countries because the equipment needed for this issue is costly and requires training and the use of modern technologies to be able to use non-renewable resources. Renewable resources and clean energy arrived, and here the discussion of global investment took place

For a given task, it is many times the world standard. In the last 40 years, per capita energy consumption in Iran has grown by seven and a half percent, while this figure for the world has been an average of one and two tenths of a percent. This means that the per capita energy consumption of dear Iranians is 64% higher than the world average, twice as much as Turkey and 34 times as much as China. Excessive fuel consumption due to poor vehicle technology and non-standard methods of public transportation in Iran is another matter of concern. The average daily fuel consumption in Iran is eight and a half to nine liters (before quotas). This number is 7.3 liters for the United States, 6.5 liters for Canada, 3.5 liters for the United Kingdom and 2.5 liters per day for Germany. Another important source is water. Iran is one of the arid countries and it should be borne in mind that the sources of renewable water are becoming less and less every year. Iran is facing a catastrophic water shortage crisis in the not too distant future. So that in 1335, Iran had 7000 cubic meters of renewable water source, in 1375 it decreased to 2000 cubic meters and this figure will reach 800 cubic meters by 1400. 70% of rainfall in Iran evaporates and a large part of the rest is used in the agricultural industry, which also has very high losses, so that its efficiency is 60% lower than the efficiency of developed countries. According to studies, every person needs 99 liters of water daily to maintain health and hygiene. In this regard, the per capita water consumption in Saudi Arabia is 87, Indonesia, 87, Malaysia, 90, Mexico, 100, Belgium, 108, Greece, 128 and Sweden 177 liters, while in recent years, the average per capita consumption in Iran is 250 to 300 liters per day. . Loss of water resources under the shadow of water resources constraints, financial resources constraints for new water resources development projects, reduction of groundwater aquifers, excessive use of aquifers and salinization of water and low efficiency of agriculture and its traditional nature, The old and inefficient system of sewage and domestic effluents is one of the reasons why Iran is inefficient in this field.
The next item is recycling. Recycling is a very key factor in the Twelfth Goal of the 2030 UNESCO Document, as recycling plays a very important role in reducing environmental pollution. According to the International Recycling Coalition, the amount of energy stored in a year by the Americans from lemonade cans, plastic bags, newspapers and packaging bags is equivalent to 29 percent per year (up to 11 million cubic meters per year). Nuclear energy is estimated. Also, the production of paper from recycled paper instead of wood reduces air pollution by 74% and water pollution by 35%, and the production of recycled steel reduces air pollution by 86%.

The issues raised referred to several debatable items in the scope of the twelfth goal of the 2030 UNESCO document, “Ensuring a sustainable production and consumption pattern and Iran’s performance in comparison with other countries in this regard.

“https://www.youtube.com/watch?v=wLVYMx5mNWM

تهاجم فرهنگی در میان جوانان ایرانی Cultural subjugation among Iranian youth

Posted on Sep 20, 2020 by Niloofar Jalili

**The English version below**

بحث تهاجم فرهنگی ، بحث بسیار پیچیده ای ست که هر جناحی تعریفی از نگاه خود برای آن ارائه میدهد . دنیا در حال دگرگونی ست و همواره بحث جهانی شدن و دهکده جهانی ، پس از اختراع شبکه ارتباطی جهانی اینترنت مساله ای غیرقابل انکار و چشم پوشی بوده است. از نگاه جمهوری اسلامی که خود را الگوی مناسبی برای ملتهای مسلمان میداند ، تهاجم فرهنگی یعنی آمریکا و اروپا . بطوری که در تعاریف علمی دانشگاهی منتسب جمهوری اسلامی چنین تعریفی برای این عبارت بیان شده است : ” تهاجم فرهنگی به این معنا است که مجموعه ای سیاسی یا اقتصادی، برای اجرای مقاصد خود، به بنیان های فرهنگی ملّتی هجوم می برد و باورهای تازه ای را به زور و به قصد جایگزینی با فرهنگ و باورهای ملی آنها، وارد کشور می کند. تهاجم فرهنگی، برای بی اعتقاد کردن نسل نو به دین و به اصول انقلابی انجام می گیرد. در واقع، تهاجم فرهنگی دو رکن اساسی و مهم دارد: ۱. جایگزین کردن فرهنگ بیگانه به جای فرهنگ بومی. این، ادامه همان کاری است که در دوران پهلوی انجام می گرفت. ۲. حمله به جمهوری اسلامی و ارزش های آن و ارزش های ملت ایران. تهاجم فوق العاده فرهنگی، اجتماعی و سیاسی با ابعاد گسترده ای در سرتاسر جهان به چشم می خورد؛ ولی ایران به عنوان کانون بیداری نهضت های اسلامی بیش از دیگر کشورها، مورد حمله قرار می گیرد” (Porseman.com)

بانیان نظام جمهوری اسلامی بر این باورند که از عوامل اصلی اسلام خواهی و گسترش آن در ممالک اطراف هستند . با این تعریف آن ها نیاز داشتند تا بحث مشترکی با هم کیشان خود بر سر میز داشته باشند و بر این اساس دشمنی با آمریکا و اروپا و مقابله فرهنگی با آن ها ، محورهای اصلی روابط آنها شد و هر رفتار و اعمالی از جامعه جهانی بگونه ای در ایران تفسیر میشد که آنها قصد دخالت در امور داخلی کشور را داشته و تلاش میکنند تا فرهنگ و سنن داخل کشور را تغییر دهند . آن ها همواره از یورش فرهنگی آمریکا و اروپا حرف زده و از مدرنیته وحشت زدده میشوند چرا که باور دارند اینها پایه های دینی مسلمانان را سست کرده و بقای امت اسلامی را با خطر مواجه میکنند و وای بر ما اگر که دیگر امت اسلامی نداشته باشیم و منابع ما غارت شود و سرنوشت ما بدست دیگران بیفتد . فارغ از این که آیا این امت اسلامی اصلا سنخیتی با فرهنگ ایران و ایرانی دارد و یا خود یک یورش فرهنگی و تجاوز تاریخی بوده است . از آنجایی که اسلام در ایران با مسائل سیاسی گره خورده و بطور قطع یک حکومت دینی ناکارآمد و بی برنامه بحساب می آید همواره شیوه یکسانی برای مواجهه با دیگر ملل داشته . آنها که دوست و پشتیبان باورها و عقاید آن ها هستند و اعمال سیاسی که هیچ کدام با خلوص دین سازگار نیست را پنهان میکنند و دوست و برادر انگاشته میشوند و از یک کاسه دست به غارت سرمایه های مردم و نسل جوان میزنند . و آنها که در مقابل آنها می ایستند و اعمال آنها را نمیپذیرند و حتی گاها صدای جوانان داخل ایران میشوند ، دشمن هستند و میخواهند ارزش های غربی را با اسم نظم جهانی و مدرنیته ، بر کشور مستولی کنند . نکته قابل تامل اینجاست که این امت های اسلامی که بر ضد کشورهای غربی شعار مرگ سر میدهند ، گاها برای در امان ماندن از دیگر امت های اسلامی از حکومت های غربی طلب کمک میکنند . در حال حاضر بخش بزرگی از پناهنده های ساکن در کشورهای غربی را مسلمانان تشکیل میدهند و این خود نشان دهنده پارادوکسی بزرگ از آنچه آنها بعنوان حکومتی با ارزش های والای انسانی مطرخ میشود به نمایش میگذارد. درواقع عبارت ” تهاجم فرهنگی ” با مفهومی که ما میشناسیم زاده استعمار سده شصت میلادی بوده است حرکتی یک سویه بوده است. بحث تهاجم فرهنگی غرب به شرق تاریخچه ای بسیار بسیار قدیمی دارد که درواقع ابتدا هند و سپس ایران را تحت تاثیر قرار داد. جالب است بدانید که در گذشته های بسیار بسیار دور زبان فارسی در مدارس هند تدریس میشده که در نتیجه همین تهاجم فرهنگی با زبان انگلیسی جایگزین میشود. تهاجم فرهنکی در ایران در چند مرحله اتفاق افتاد که در چهارمین موج تهاجم فرهنگی به ایران در سده نوزدهم میلادی، «باستان‌گرایی» مورد توجه قرار گرفت که تلاش به از میان بردن نفوذ و اقتدار فرهنگ اسلامی در ایران و هند داشت.اما مطالعات نشان داده در دنیای امروز فرهنگ ها بسیار قوی تر از جریان سیاست با یکدیگر به تعامل پرداخته و نسل جوان بجای تهاجم فرهنگی سیاسی که رابطه غالب و مغلوب داشته ، شکل جدیدی از تغییر بنام جهانی شدن را تجربه میکند ..مساله اینجاست که هیچ فرهنگ و ارزشی در دنیای امروز نمیتواند به زور و اجبار بر جوانان چیره شود ، چرا که دنیای امروز، دنیای تعامل و ارتباط در تمامی حوزه های فکری است . افراد آزادند تا شکل و شیوه فکری خود را از میان اشکال مختلف زندگی و فکری انتخاب کنند و یا آن را رد بکنند .چنانچه پذیرفتن شیوه فکری خاص و یا شیفتگی در مورد آن نمیتواند ادعایی بر تلاش کشوری خاص برای تغییر فرهنگ یک جامعه باشد . حتی میتوان اینگونه مطرح کرد که کشوری میتواند فرهنگی چنان جذاب داشته باشد که در بسیاری از دیگر کشورها پذیرفته شود که خود در پذیرش دیگر فرهنگ ها و ملل ها آغوشی باز داشته باشد . تهاجم فرهنگی در میان نسل جوان از عمده نگرانی های جوامعی است که با بی برنامگی و بی خردی تنها بر طبل دشمنی و بیگانه هراسی و تهاجم فرهنگی میکوبند و بدنبال تدبیر و برنامه ریزی برای حفظ و مدیریت ابعاد مختلف جامعه نیستند . چه میشود که کشوری چون ژاپن با حفظ سنن و فرهنگ خود و بدون اعتراض به مقوله جهانی شدن و شعار دشمنی علیه کشوری خاص، تکنولوژی و علم روز آن را برای بهبود شکل و شیوه زندگی نسل جوان استفاده میکند و همچنان با آموزش صحیح در مدارس هویت آنها را به شکلی ریشه ای تقویت میکند بگونه ای که در هر نقطه دنیا خود را متعلق به فرهنگ خود میدانند .

با همه اینها این جهانی سازی که در سراسر دنیا در حال گسترش است میتواند پیش زمینه اتفاقات خطرناکی برای نسل جوان باشد . چرا که اگر نسل جوان در مورد فرهنگ و سنت خود به خوبی آموزش ندیده باشد و اطلاعات کامل و واقعی از گذشته کشور خود و شرایط فعلی نداشته باشد ، بسان گیاهی جوان خواهد بود که بدون داشتن ریشه ای محکم در بستر زندگی خود با هر باد نسبتا شدیدی کمر خم میکند و آشفته میشود . جوانان باید با فرهنگ و آنچه جامعه بعنوان سنت و قانون و … مطرح میکند احساس قرابت و همدلی کنند . جوانی که قادر است بخوبی در محیط مناسب و بدون قضاوت و خشم درمورد تاریخ و فرهنگ کشور خود آزادانه بخواند ، بنویسد و بپرسد و پاسخ واقعی دریافت کند ، به مراتب در جایگاه متفاوت تری در جهت قدرت تفکر و تحلیل و انتخاب قرار میگیرد و چنانچه گزینشی اتفاق بیفتد ، آن یک انتخاب آگاهانه و محکم خواهد بود که به راحتی دستآویز هر جریان خارجی نمیشود . در حالی که جوانی که همواره با زور و تهدید و ترس مجبور به پذیرش کلیشه های جامعه شده و حتی اجازه سوال کردن نداشته و هرگونه شک و شبهه ذهنی با ایجاد ارعاب و تنبیه پاسخ داده شده هرگز قدرت انتخابی نداشته که بخواهد چیزی را انتخاب کند و از آن خود بداند و در برایر دیگر گزینه ها همچنان به آن بچسبد . این که جمهوری اسلامی، امروز، دیگر ملل را باعث و بانی سردرگمی جوانان میداند تنها نشان بی مسئولیتی و بی برنامگی مدیران کشور در قبال نسل نو کشور هست . به جوانان گفته میشود فیلم نبینید ، اینترنت را فیلتر میکنند ، بانیان گسترش اخبار داخلی به خارج از کشور را زندانی میکنند ، دانشگاه ها را امنیتی میکنند ، بعد میگویند چرا جوانان ما شیفته فرهنگ غرب هستند؟ جوانانی که آزادانه لباس میپوشند چرا که از کودکی می آموزند که ظاهر بخش کوچکی از وجود انسان است و تفکر و آگاهی چیزیست که باید برای آن ارزش قائل باشند. این میشود که جوانان غربی کتاب به دست میگیرند و جوانان ایرانی در صف عمل های زیبایی و جراحی می ایستند . در جایی که دختران ایرانی آویزان به شکل ظاهری خود میشوند تا بتوانند لقمه چرب تری را برای زندگی خود پیدا کنند ، عموم دختران غربی خوشبختی خود را تنها از دستان خود طلب میکنند و مستقل کار میکنند ، زندگی میکنند ، سفر میکنند و به هر کیف پولی پاسخ مثبت نمیدهند و ارزش خود را والاتر از هر چیزی میدانند . مساله تهاجم فرهنگی در میان جوانان بحث بسیار گسترده ایست . دلایل آن ، تاثیرات آن و کنترل آن هر کدام نگاهی عمیق و مقاله ای جداگانه میطلبد . در این مقاله تلاش کردم تا نگاهی اجمالی و کلی به قسمتی از این “معظل کلیشه ای” بپردازم و خط باریک بین تهاجم فرهنگی و جهانی سازی را پررنگ تر کنم . گاهی تهاجم فرهنگی چیزیست که خود دولت فاسد ، خودخواسته و برای گرم کردن سر جوانان به آنها القا میکند تا آنها را درگیر بی ارزش ترین وجوه انسانی کند . چرا که جوانی که مطالعه کند و با دیگر فرهنگ ها ارتباط برقرار کند و فکر کند ، موجودیتی بسیار خطرناک برای بقای یک حکومت فاسد بی اساس و پایه است که حتی در عمل ناقض قوانین خویش است .

English :

The issue of cultural aggression is a very complex one that each faction offers its own definition of. The world is changing and the issue of globalization and the global village has always been an undeniable issue since the invention of the global Internet communication network. From the point of view of the Islamic Republic, which considers itself a good model for Muslim nations, cultural aggression means the United States and Europe. As the academic definitions attributed to the Islamic Republic state: It enters the country by force and with the intention of replacing it with their national culture and beliefs.Cultural invasion is carried out to make the new generation disbelieve in religion and revolutionary principles.In fact, cultural invasion has two basic and important elements: Replacing foreign culture with native culture This is a continuation of what was done in the Pahlavi era 2. Attack on the Islamic Republic and its values and the values of the Iranian nation Extraordinary cultural, social and political invasion with dimensions “It is widespread around the world, but Iran is being attacked more than any other country as the center of awakening of Islamic movements.”
The founders of the Islamic Republic believe that they are one of the main factors in Islamism and its spread in the surrounding countries. By this definition, they needed to have a joint discussion with their compatriots at the table, and based on this, enmity with the United States and Europe and cultural confrontation with them became the main axes of their relations, and any behavior and actions of the international community in any way In Iran, it was interpreted that they intended to interfere in the internal affairs of the country and try to change the culture and traditions of the country. They always talk about the cultural invasion of America and Europe and are afraid of modernity because they believe that they are weakening the religious foundations of Muslims and endangering the survival of the Islamic Ummah, and woe to us if we no longer have an Islamic Ummah and Let our resources be plundered and let our destiny be in the hands of others. Regardless of whether this Islamic ummah has anything in common with Iranian and Iranian culture or it has been a cultural attack and historical aggression. Since Islam in Iran is tied to political issues and is definitely an inefficient and unplanned religious government, it has always had the same way of dealing with other nations. Those who are friends and supporters of their beliefs and ideas and hide political actions that are not compatible with the purity of religion and are considered friends and brothers and plunder the capital of the people and the young generation from a bowl. And those who stand against them and do not accept their actions, and sometimes even become the voice of young people inside Iran, are enemies and want to dominate Western values in the name of world order and modernity. The point to consider is that these Islamic ummahs, who shout death slogans against Western countries, sometimes ask Western governments for help to protect themselves from other Islamic ummahs. At present, a large part of the refugees living in Western countries are Muslims, and this shows a great paradox of what they present as a government with high human values. In fact, the phrase “cultural invasion” in the sense we know it was born in the colonial era of the sixties was a one-sided movement. The discussion of the cultural invasion of the West to the East has a very, very old history that actually influenced first India and then Iran. It is interesting to know that in the very distant past, Persian was taught in Indian schools, which as a result of this cultural invasion was replaced by English. The cultural invasion of Iran took place in several stages. In the fourth wave of cultural invasion of Iran in the nineteenth century, “archaism” was considered, which sought to eliminate the influence and authority of Islamic culture in Iran and India. But studies have shown In today’s world, cultures interact with each other much more strongly than politics, and the younger generation experiences a new form of change called globalization instead of the cultural-political invasion that has a dominant and defeated relationship. The problem is that no culture or value Today’s world can not overcome the youth by force, because today’s world is a world of interaction and communication in all areas of thought. Individuals are free to choose or reject their form and way of thinking from different forms of life and thought. However, accepting a particular way of thinking or being fascinated by it can not be a claim to a particular country trying to change the culture of a society. It can even be argued that a country can have a culture so attractive that it is accepted in many other countries that it embraces the acceptance of other cultures and nations. Cultural aggression among the young generation is one of the main concerns of societies that with unplanned and irrational only beat the drum of enmity and xenophobia and cultural aggression and do not seek to plan and plan to maintain and manage different dimensions of society. Why is it that a country like Japan, while preserving its traditions and culture and without protesting against globalization and the slogan of enmity against a particular country, uses technology and modern science to improve the shape and lifestyle of the young generation and continues with proper education in identity schools? It strengthens them radically in such a way that Everywhere in the world they consider themselves to belong to their culture.

However, this globalization, which is spreading around the world, can be a prelude to dangerous events for the younger generation. Because if the young generation is not well educated about their culture and tradition and does not have complete and real information about the past of their country and the current situation, it will be like a young plant that has no strong roots in the bed of its life with any wind. He bends his back sharply and gets hurt. Young people should feel closeness and empathy with culture and what society presents as tradition, law, and so on. A young person who is able to read, write, ask and receive real answers about the history and culture of his country in a suitable environment without judgment and anger, will be placed in a much different position in terms of the power of thinking, analysis and choice, and if selective. If it happens, it will be a conscious and firm choice that is not easily met by any external current. While a young man who has always been forced to accept the stereotypes of society by force, threat and fear and is not even allowed to ask questions, and any mental doubts answered by intimidation and punishment, has never had the power to choose something and Know it for yourself and stick to it in other options. The fact that the Islamic Republic, today, considers other nations as the cause and founder of youth confusion, is just a sign of the irresponsibility and lack of planning of the country’s leaders towards the new generation of the country. Young people are told not to watch movies, the Internet is filtered, the founders of domestic and foreign news are imprisoned, universities are secured, and then they say why are our young people fascinated by Western culture? Young people who dress freely because they learn from childhood that appearance is a small part of human existence and that thinking and awareness are something they should value. It happens that Western youths pick up books and Iranian youths stand in line for cosmetic and surgical operations. Where Iranian girls hang themselves in appearance to find a fatter morsel for their lives, most Western girls seek their happiness only from their own hands and work, live, travel and go to any wallet. They do not respond positively and value themselves above all else. The issue of cultural aggression is a very wide-ranging issue among young people. Its causes, effects, and control each require an in-depth look and a separate article. In this article, I have tried to give a brief overview of part of this “stereotypical dilemma” and to highlight the fine line between cultural aggression and globalization. Sometimes cultural aggression is something that the corrupt government itself instinctively instills in young people to engage them in the most worthless human aspects. Because a young person who studies and communicates and thinks with other cultures is a very dangerous creature for the survival of a baseless corrupt government that even violates its own laws in practice.

عدالت پزشکی در ایران Medical justice in Iran

Posted on Sep 20, 2020 by Niloofar Jalili

**English version below**

عدالت پزشکی از جمله مسائلی ست که امروزه در کشور ایران بطور کلی به فراموشی سپرده شده . از این جهت که نه تنها در بودجه بندی های مربوط به بخش سلامت و پزشکی ، بلکه در رفتار و کردار بسیاری از پزشکان آنچه بعنوان عدالت در سوگندنامه پزشکی یاد میشود نشانی دیده نمیشود . در کنار کمبود عدالت پزشکی ، روز به روز شاهد کاهش امکانات بهداشتی در بسیاری از نقاط ایران هستیم . امروز مایلم به شرایط بهداشتی و پزشکی چند شهرستان محروم بپردازم و مقایسه ای چند داشته باشیم . توسعه یافتگی بهداشتی و درمانی شهرها را در سطوح مختلفی قرار میدهد : بالاترین سطح بالای توسعه یافتگی در مسایل بهداشتی و درمانی مربوط به استان های سمنان، یزد، مازندران، چهارمحال بختیازی و گیلان است و پایین ترین درجه توسعه یافتگی هم به استان های قزوین، اردبیل، کهگیلویه و بویراحمد، آذربایجان غربی، سیستان و بلوچستان و هرمزگان تعلق دارند.

این میزان توسعه یافتگی به پارامترهای مختلفی از جمله موسسات خدمات درمانی به ازای جمعیت، تخت بیمارستانی به ازای جمعیت، تعداد داروخانه ها به ازای جمعیت، پزشک عمومی به ازای جمعیت، پزشک متخصص به ازای جمعیت، آزمایشگاه های تشخیص پزشکی به ازای جمعیت، مراکز پرتونگاری به ازای جمعیت، مراکز توان بخشی به ازای جمعیت، نرخ مرگ و میر و شاغلان در بخش بهداشت و مددکاری به کل جمعیت بستگی دارد . جالب است بدانیم که سمنان رتبه اول و تهران به دلیل کمبود تعداد پزشک به نسبت جمعیت در رتبه دهم جدول قرار دارد و آذربایجان غربی و سیستان و بلوچستان و هرمزگان محرومترین استان های ایران میباشند .

دسترسی به امکانات بهداشتی و مراقبت های پزشکی از اساسی ترین حقوق افراد یک جامعه میباشند . همه آحاد جامعه باید بصورت برابر و یکسان از خدمات بهداشتی و درمانی بهره مند شوند و سوالی که اینجا مطرح میشود این است که آیا مسئول همه این برنامه ریزی ها و امکان سنجی ها وزارت بهداشت است؟ نکته حائز اهمیت اینجاست که با وجود اینکه سلامت و بهداشت از کلیدی ترین حوزه های اجرایی و برنامه ریزی جوامع میباشد ، در ایران همواره این بخش با کمبود بودجه و عدم برنامه ریزی صحیح مواجه بوده است . با نگاهی موشکافانه تر به این مساله متوجه میشویم که متاسفانه حتی آموزش صحیحی برای مراقبت از خود در شهرهای مختلف ایران وجود ندارد . بطور مثال ، آموزش شنا در دستور کار آموزش و پرورش نیست و در نتیجه بسیاری از کودکان و نونهالان چنانچه با چنین سانحه ای مواجه شوند جان سالم به در نمیبرند و این در حالی است که در کشور آلمان آموزش شنا از کلاس اول یا دوم بصورت اجباری برای همه کودکان اجرا میشود . توسعه سلامت و بهداشت و درمان در وهله اول با آموزش و مشارکت اجتماعی و همگانی امکانپذیر میشود و این جریان باید یک جریان دائمی باشد و نه مقطعی و موقتی . متاسفانه در ایران هیچ گونه آموزش کاربردی و صحیح منطقه ای در روستاها وجود ندارد. آموزش هایی چون کمک های اولیه و یا روش مواجهه با خطرات بومی منطقه .

در حوزه عدالت در دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی ایران تنها از کشورهای افغانستان، پاکستان، ترکمنستان و عراق بهتر است. این عدالت اشاره به آن دارد که دسترسی افراد به امکانات پزشکی و کیفیت آن باید فارغ از وضعیت اقتصادی ایشان باشد و افراد ثروتمند و فقیر به یک اندازه شانس بهره مندی از امکانات مشابه پزشکی را داشته باشند . اما آیا در ایران بواقع این گونه هست ؟ با وجود این که از سال 1362 تغییرات مثبتی در نظام سلامت ایران اتفاق افتاد و در بخش روستایی تا حدی شکاف شدید دسترسی به خدمات بهداشتی را تخفیف بخشید اما این نظام نتوانست شاخص های سلامت را به شیوه ای عادلانه در تمامی جامعه تحقق بخشد. بطور مثال متوسط نرخ مرگ و میر مادران در 2004 تا 2006 حدود 24.7 در هر 100 هزار تولد بود اما این نرخ در استان های مختلف ایران بین 61.3 تا 6.3 در هزار نوسان داشت. که خود نشان دهنده توزیع ناعادلانه و نابرابری سلامت میباشد . و یا محاسبات مرکز آمار ایران، اختلاف امید به زندگی بین استان تهران و سیستان و بلوچستان را حدود 10 سال تخمین می زند که این خود نشان دهنده توزیع ناعادلانه امکانات و منابع بین مناطق کشور است.

مورد دیگر پوشش دهی بیمه است . عدم پوشش لازم بیمه و هزینه های درمان از دغدغه های بزرگ قشر کم درآمد بود که در سایه عدم تحقق عدالت بهداشتی را در ایران ، هر روز شرایط وخیم تری را تجربه میکند . برنامه چشم انداز توسعه ایران این هدف را تعیین کرد که هزینه های درمان را تا 30 درصد در سال 1387 پایین آورد. با این حال در آن سال، نزدیک به 55 درصد از هزینه های بهداشت و سلامت توسط مردم پرداخت می شد و امروز شاهد کاهش روزافزون پوشش بیمه های دولتی هستیم. در جایی که قرار بود در سند چشم اندازافق 1404 در تمام زمینه ها در منطقه به رتبه اول برسیم ، در دسترسی به خدمات بهداشتی و درمانی ایران تنها از کشورهای افغانستان، پاکستان، ترکمنستان و عراق شرایط بهتری داریم. حتی طرح تحول نظام سلامت و عدالت بهداشتی دولت روحانی هم نتوانست مدت زیادی این عدم تعادل در امکانات درمانی و بهداشتی را بهبود بخشد .

کشور ایران در طول تاریخ همواره با فجایع بهداشتی ، بیماری های همه گیر ، قحطی و آلودگی و نبود بهداشت دست به گریبان بوده است . حتی همین امروز هم شاهد عدم هماهنگی بخش های مختلف کشور برای کنترل بیماری کرونا هستیم . در جایی همه کشورها با دقت به کنترل و محدود کردن شرایط گسترش ویروس میپردازند ، در ایران با وجود شرایط قرمز شهر به حالت تعطیل در نمی آید ، کودکان به مدرسه میروند همانطور که در نتیجه این بی تدبیری متاسفانه شاهد مرگ دانش آموز گتوندی بودیم . علاوه بر این ، به جهت اینکه آموزش صحیح در زمان صحیح اتفاق نیفتاده است ، مردم ایران به هبچ عنوان شیوه مراقبت از خود در مقابل تهدید ها را نمیدانند ، چنانکه به سفر رفته و آمار مبتلایان را بالا و بالاتر میبرند . سه هزار روستای سیستان و بلوچستان آب شرب ندارند ، زاهدان در هر ثانیه با کمبود بیش از ششصد لیتر آب رو به روست . استان های مرزی ، مناطقی هستند که باید از نظر ساختار سلامت و پزشکی و بهداشت بسیار تامین باشند چرا که میتوانند نقطه شروع بیماری های نوظهور باشند . از طرفی عموم بانوان در استان هرمزگان از فقر آهن و استرس و كم خوني رنج میبرند و تا حر زیادی از شاخص هاس سلامتی فاصله دارند . آنها امکانات کافی برای ورزش و یا دیگر فعالیت ها برای احیای سلامتی را ندارند . شرایط و امکانات پزشکی در این استان به حدی محدود است که بصورت بسیار غم انگیزی هراس از این مساله وجود دارد که مبادا به دلیل نبود امکانات مجبور به انتخاب میان بیماران کرونایی برای ارائه خدمت شوند. وضعیت کرونا بطرز فاجعه باری در استان هرمزگان قربانی میگیرد و از اصلی ترین دلایل آن برای این اتفاق این است که رییس جمهور بدون نظر کارشناسانه و عجولانه وضعیت آن را سفید اعلام کرد که باعث شد خیل گسترده ای از مسافران برای عید فطر به این فاجعه دامن بزنند . در حال حاضر تمام تخت های بیمارستان پر شده و کادر درمان یکی پس از دیگری از چرخه کار خارج میشوند و وضعیت از قرمز گذشته به گفته کیانوش جهانبخش نماینده استان هرمزگان، به سیاه رسیده است .

بحث عدالت پزشکی و بهداشت در کنار عدالت در توزیع امکانات سلامتی ، بحثی بسیار گسترده است که در این چند دقیقه به گوشه هایی از آن اشاره کردیم . بحث عدالت پزشکی ریشه در ابعاد مختلف کشورداری داشته و برای احیای آن برنامه ریزی و مدیریت ریشه ای و اساسی لازم است . بحث سلامت و درمان باید از اصلی ترین دغدغه های دولت باشد و برای آن بودجه کافی در نظر گرفته شود . چیزی که متاسفانه حتی در رویا هم برای شرایط فعلی ایران امکانپذیر نیست . همچنان افراد ساکن دربسیاری از شهرستان ها ، برای درمان باید به شهرهای بزرگ سفر کنند و در صف های طولانی و بیمارستان های دولتی و قدیمی بستری شوند . در حالی که شرایط برای کسانی که اوضاع مالی مناسبی دارند بسیار متفاوت است و این یعنی ترازوی عدالت در بخش درمان و بهداشت و سلامت همچون دیگر بخش های جامعه بنفع ثروتمندان بوده و مردم عادی که تعداد آنها کم هم نیست همواره در نگرانی و استرس هزینه های درمان ، ناکارامدی بیمه و ….. بسر میبرند

English .

Medical justice is one of the issues that has been completely forgotten in Iran today. This is because not only in the budgets related to the health and medical sector, but also in the behavior and actions of many physicians, what is referred to as justice in the medical oath is not addressed. Along with the lack of medical justice, we are witnessing a decrease in health facilities in many parts of Iran. Today, I would like to address the health and medical conditions of several deprived cities and have a few comparisons. It puts the health and development of cities in different levels: the highest level of development in health issues is related to Semnan, Yazd, Mazandaran, Chaharmahal Bakhtiazi and Gilan provinces and the lowest level of development is related to Qazvin provinces. Ardabil, Kohgiluyeh and Boyer-Ahmad, West Azerbaijan, Sistan and Baluchestan and Hormozgan belong.
This rate of development depends on various parameters such as health care institutions per population, hospital beds per population, number of pharmacies per population, general practitioner per population, specialist physician per population, medical diagnostic laboratories per population, centers Radiography per population, rehabilitation centers per population, mortality rate, and health care workers depend on the total population. It is interesting to know that Semnan is ranked first and Tehran is ranked tenth in the table due to the lack of doctors compared to the population, and West Azerbaijan, Sistan and Baluchestan and Hormozgan are the most deprived provinces of Iran.
Access to health facilities and medical care is one of the most basic rights of individuals in a society. All members of society should benefit equally from health services, and the question that arises here is whether the Ministry of Health is responsible for all these plans and feasibility studies? The important point is that despite the fact that health is one of the key areas of implementation and planning of communities, in Iran this sector has always faced a lack of budget and lack of proper planning. Taking a closer look at this issue, we realize that unfortunately, there is not even proper training for self-care in different cities of Iran. For example, swimming lessons are not on the education agenda, and as a result, many children and infants do not survive if they encounter such an accident, while in Germany, first or second grade swimming lessons are compulsory. Runs for all children. The development of health and wellness is possible in the first place through education and social and public participation, and this process should be a permanent one and not a temporary one. Unfortunately, in Iran, there is no practical and correct regional education in the villages. Training such as first aid or how to deal with local hazards.
In the field of justice, access to health services in Iran is better than only in Afghanistan, Pakistan, Turkmenistan and Iraq. This justice implies that people should have access to and quality medical facilities regardless of their economic status, and that rich and poor people should have an equal chance of enjoying similar medical facilities. But is this really the case in Iran? Although positive changes have taken place in the Iranian health system since 1983, and in the rural sector the severe gap in access to health services has somewhat reduced, but this system has not been able to achieve health indicators in a fair way throughout society. For example, the average maternal mortality rate from 2004 to 2006 was about 24.7 per 100,000 births, but this rate fluctuated between 61.3 and 6.3 per thousand in different provinces of Iran. Which itself reflects the unjust distribution and inequality of health. Or the calculations of the Statistics Center of Iran, the difference in life expectancy between Tehran and Sistan and Baluchestan province is estimated at about 10 years, which indicates the unfair distribution of facilities and resources between the regions of the country. Another issue is insurance coverage. Lack of necessary insurance coverage and medical expenses was one of the major concerns of the low-income group, which is experiencing worse conditions every day due to the lack of health justice in Iran. Iran’s Vision Development Plan set the goal of reducing treatment costs by up to 30 percent in 2008. However, in that year, about 55% of health expenses were paid by the people, and today we are witnessing an increasing reduction in government insurance coverage. Where we were supposed to rank first in all areas in the region in the Vision 1404 Vision Document, we have better access to Iranian health services only from Afghanistan, Pakistan, Turkmenistan and Iraq. Even the Rouhani government’s plan to transform the health system and health justice could not improve this imbalance in health facilities for a long time.
Throughout history, Iran has always struggled with health disasters, epidemics, famines and pollution.

set . Even today, we are witnessing a lack of coordination between different parts of the country to control coronary heart disease. Somewhere, all countries carefully control and limit the conditions for the spread of the virus. In Iran, despite the red conditions in the city, it does not shut down. Children go to school. As a result of this recklessness, we unfortunately saw the death of a Gotvand student. In addition, because proper education did not take place at the right time, the Iranian people do not know how to take care of themselves in the face of threats, as they travel and raise the number of sufferers. Three thousand villages of Sistan and Baluchestan do not have drinking water, Zahedan is facing a shortage of more than six hundred liters of water per second. Border provinces are areas that must be well provided in terms of health structure and medicine and health because they can be the starting point of emerging diseases. On the other hand, most women in Hormozgan province suffer from iron deficiency, stress and anemia and to a great extent They are far from the health index. They do not have enough facilities for exercise or other activities to restore health. The medical conditions and facilities in this province are so limited that there is a very sad fear that they will be forced to choose among the patients of Corona to provide services due to the lack of facilities. The situation of Corona is catastrophically catastrophic in Hormozgan province, and one of the main reasons for this is that the president, without any expert and hasty opinion, declared its situation white, which caused a large number of travelers to contribute to this tragedy for Eid al-Fitr. To do. At present, all the hospital beds are full and the medical staff is leaving the work cycle one after another, and the situation has turned black, according to Kianoosh Jahanbakhsh, a representative of Hormozgan province.
The issue of medical and health justice, along with justice in the distribution of health facilities, is a very broad issue that we have mentioned in a few minutes. The issue of medical justice has its roots in various aspects of governance, and its revival requires radical and fundamental planning and management. The issue of health and treatment should be one of the main concerns of the government and an adequate budget should be considered for it. Unfortunately, even in a dream, this is not possible for the current situation in Iran. Also, people living in many cities have to travel to big cities for treatment and be admitted to long queues and old public and hospital hospitals. While the situation is very different for those who have a good financial situation, which means that the balance of justice in the health sector, like other sectors of society, is in favor of the rich, and ordinary people, who are not few in number, are always worried and stressed about costs. Treatment, insurance inefficiency and ….. live.

هشدار: نه فقط وطن که پناهگاه نیز قتلگاهی بیش نیست!. Warning: Not only the homeland but also the refugie is nothing more than a massacre!

Posted on Aug 20, 2020 by Niloofar Jalili

**The English version below**

سرکوب فعالان سیاسی ، عقیدتی و دگرکیشان، بازداشت، زندان، شکنجه، تبعیض، خفقان و فروپاشی اقتصادی، هریک عاملی بوده و هستند برای مهاجرت و پناهندگی میلیون‌ها ایرانی در چهار دهه گذشته و کشور همسایه ایران ترکیه، به واسطه حضور دفتر UN، مآمنی بود برای پناه بردن هزاران مظلومی که می توانستند خود را به دستان شاید عادل سازمان ملل بسپارند اما:
بعد ازانقلاب سال ۵۷ وچهره جدید ایران اسلامی همراه با افزایش فشار بر فعالان سیاسی و دگرکیشان و بسیاری از گروه های دیگر، تعداد مهاجران کوچان شده و پناهجویانی که از ترکیه به امید رسیدن به خاکی امن گذر میکردند چندین برابر شد ولی با شدت گرفتن اعتراضات در ترکیه و ایران، مقامات هر دو کشور با تفاهمی دوجانبه دست به نقض قوانین حقوق بشری زده وحق پناهندگی را نادیده گرفتند.

کمیسیاری عالی پناهندگان سازمان ملل در ترکیه، از ماه سپتامبر سال ۲۰۱۸ (شهریور ۱۳۹۷) تمامی مسئولیت‌های خود در زمینه ثبت درخواست، بررسی پرونده و حمایت از پناهجویان را به اداره کل مهاجرت این کشور واگذار نمود و در نتیجه، آن دسته از ایرانیانی که برای دریافت حق پناهندگی به کشور ترکیه مهاجرت کرده اند درمورد حقوق اولیه انسانی خود با مشکلات بسیاری دست به گریبانند از دریافت ابتدایی ترین کمک ها تا خدمات پزشکی و دارویی که متاسفانه در ماه های اخیرا خبرهایی هم مبنی بر ضرب و شتم و ” ضد انقلاب” خواندن پناهندگان سیاسی ایرانی در اداره های پلیس ترکیه گزارش شده است و این در حالیست که کشور ترکیه براساس تعهداتی که دارد، نباید پناهندگانی که در معرض خطراعدام هستند را به کشور مبداء باز گرداند و همچنین است پایبندی و تعهد این کشور به رعایت قوانین حقوق بشری و ماده ۱۴ اعلامیه جهانی حقوق بشر.
از آنجاکه دولت جمهوری اسلامی ایران خود را ملزم به رعایت هیچ یک از قوانین بین المللی، حقوق انسانی و شهروندی نمیداند، برای سرکوب و فشار هر چه بیشتر بر فعالان سیاسی و معترض ایرانی با کشور دوست و برادر!!؟؟ خود یعنی ترکیه به یک توافق پنهانی کثیف رسیده اند مبنی بر آنکه سالانه تعداد زیادی پناهنده سیاسی به ایران باز گردانده شوند که دراجرای این توافق، ۵ دیماه ۹۸ برابر با۲۶ دسامبر گذشته پلیس ترکیه عادل بهرامی پناهجوی سیاسی کُرد و۳۲ پناهجوی دیگر را در اختیار نیروهای مرزبانی ایران قرار داد، در همین رابطه سایتهای وابسته به نهاد های امنیتی دولت جمهوری اسلامی ایران و به نقل از پلیس ترکیه اعلام داشته اند که:
دولت ترکیه قصد دارد تعداد دیگری از ضد انقلابیون ( بخوانید فعالان سیاسی) را به ایران باز گرداند.
عادل بهرامی و عادل مکرم دو تن از فعالان سیاسی شناخته شده از جمع32 نفر پناه جویان یاد شده هستند که سال گذشته به درخواست دولت ایران و با همکاری دولت ترکیه تحویل نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران شده و اینک در زندان ارومیه و تحت شدیدترین شکنجه ها قرار دارند و در خطر دریافت حکم اعدام می باشند، گفتنی است اتهام عادل بهرامی “عضویت در گروه کومله” عنوان شده است و جرم عادل مکرم را نیز که ۲۰ روز پیش از زندان خوی به زندان مرکزی ارومیه منتقل شده است، عضویت در یکی از احزاب کُرد عنوان کرده اند اما طبق ماده ۳ کنوانسیون منع شکنجه سازمان ملل متحد :

هر گونه استردادی که اشخاص را در معرض شکنجه و اعدام قرار دهد، ممنوع است

محمد رجبی ۲۵ ساله و سعید تمجیدی ۲۷ ساله هم به ترکیه پناهنده شده بودند، اما پلیس این کشور دی ماه ۹۸ آنان را اخراج و پس از تحویل به کشورایران روانه زندان اوین شدند و درادامه نیز به اعدام محکوم، رامین صابری جعفری و آناهیتا مروتی، منتقدین مستند ساز و تهیه کننده فیلم های “بابک خرمدین” و “هولوکاست ایرانی” هم با ۳ سال زندگی در ترکیه، حکم ترک خاک دریافت کرده اند و دهها مورد مشابه دیگر در کشور ترکیه که همگی بیانگرنقض مسلم حقوق پناهجویان بی سرزمین ایران است.
کشورهائی که کنوانسیون و پروتوکل “قانون مادر“در امور پناهجویان را پذیرفته، امضا کرده و وظیفه حفاظت حقوق کلیه ابناء بشر را در کلیه زمان‌ها بر عهده دارند باید حقوقی را در اختیار پناهجویان قرار دهند که اولین مورد آن حق اخراج نشدن افرادی است که به سبب نژاد، مذهب، ملیت، عضویت در گروه اجتماعی خاص یا عقاید سیاسی تحت تعقیب قرار دارند و در ادامه آن سایر حقوق مطرح می شود مثل حق مجازات نشدن به خاطر ورود غیرقانونی به کشورهای امضا کننده، حق کار، حق سرپناه، حق تحصیل، حق استفاده از امکانات و کمک های عمومی و …. لذا جامعه جهانی بویژه سازمان ملل و اتحادیه اروپا می‌خواهیم نسبت به آزادی این زندانیان اقدام نموده و در مورد شرایط اسفناک پناهجویان بازگشت داده شد، خواستار پاسخگوئی دولت ایران و ترکیه باشند.

English :

Repression of political, ideological, and dissident activists, arrests, imprisonment, torture, discrimination, oppression, and economic collapse have all been and continue to be a factor in the migration and asylum of millions of Iranians over the past four decades. To take refuge in the thousands of oppressed who could have surrendered to the perhaps just hands of the United Nations, but: After the revolution of 1957 and the new face of Islamic Iran, with increasing pressure on political activists and dissidents and many other groups, the number of nomads and asylum seekers They passed through Turkey in the hope of reaching a safe haven, but as protests intensified in Turkey and Iran, officials in both countries reached a mutual understanding to violate human rights laws and ignore the right to asylum.
Since September 2018, the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) in Turkey has delegated all its responsibilities in the field of asylum, case review and protection to asylum seekers to the General Directorate of Immigration, and as a result, those Iranians Receiving asylum in Turkey Immigrating to Turkey, they face many problems in terms of their basic human rights, from receiving the most basic assistance to medical and pharmaceutical services, which unfortunately in recent months have also been reported as beatings and “counter-revolutionary.” Iranian political refugees have been reported to Turkish police departments, but Turkey, under its obligations, should not return refugees at risk of execution to their country of origin, as well as its adherence to human rights law and Article 14 of the Universal Declaration of Human Rights. Since the Government of the Islamic Republic of Iran does not consider itself obliged to comply with any international law, human rights and citizenship, to suppress and put more pressure on Iranian political activists and protesters with friendly and brotherly country! ! ?? Turkey itself has reached a dirty secret agreement to repatriate a large number of political refugees to Iran each year. Iran, in this regard, sites affiliated with the security institutions of the Government of the Islamic Republic of Iran and quoted by the Turkish police have announced that the Turkish government intends to return another number of counter-revolutionaries (read political activists) to Iran. Adel Bahrami and Adel Mokarram, two well-known political activists, are among the 32 refugees who were handed over to the security services of the Islamic Republic of Iran last year at the request of the Iranian government and with the cooperation of the Turkish government. Adel Bahrami has been charged with “membership in the Komala group” and Adel Mokarram, who was transferred to Urmia Central Prison 20 days ago from Khoy Prison, has been charged with membership in a Kurdish party. But in accordance with Article 3 of the Convention UN Prohibition of Torture: Any extradition that exposes persons to torture and execution is prohibited
Mohammad Rajabi, 25, and Saeed Tamjidi, 27, had also taken refuge in Turkey, but were deported by Turkish police in January 1998 and transferred to Evin Prison after being extradited to Iran. Ramin Saberi Jafari and Anahita Morouti were sentenced to death. Documentary critics and producers of the films “Babak Khorramdin” and “Iranian Holocaust” have also been sentenced to leave Turkey after living in Turkey for three years, and dozens of other similar cases in Turkey, all of which clearly show the violation of the rights of homeless asylum seekers in Iran. Countries that have accepted, signed, and at all times the protection of the rights of all human beings at the same time as the Convention and the Protocol on the Rights of All Asylum Seekers must provide asylum seekers with rights, the first of which is the right not to be deported. The cause of race, religion, nationality, membership in a particular social group or political opinion are pursued, followed by other rights such as the right not to be punished for entering the signatory countries illegally, the right to work, the right to asylum, the right to education, The right to use public facilities and assistance and…. Therefore, we want the international community, especially the United Nations and the European Union, to take action for the release of these prisoners and to return them to the tragic conditions of the asylum seekers, to demand accountability from the governments of Iran and Turkey.